LBnP→XXI→Pamiętaj o Czasie               ⌛

Jest to niewielka modyfikacja tekstu (dialogi bez zmian) którego wrzuciłem, ponad rok temu.

W pewnym sensie – nawiązuje do tematu Bitwy.

 

=============================================================================================

{Prolog}

Nad cmentarzem w poświacie kolorowych świateł, wisi ogromny zegar. Obraca się miarowo wokół pionowej osi, lecz nie za szybko, aby każdy mógł dojrzeć dokładną godzinę.

 

><

 

Ciepła wiosenna noc. Księżyc świeci jasno, niczym wielka okrągła latarnia, zawieszona na nieboskłonie, pośród złotych gwiazd. Idę polną ścieżką, wolniutko i spokojnie. Można powiedzieć, że podążam w tunelu własnej wyobraźni, chociaż dostrzegam świat zewnętrzny. Cisza tego rodzaju, że aż ją słychać. Nagle, kawałek chwili przede mną, widzę ścianę migotliwego światła. Coś w rodzaju: tęczy. W nocy? A niby skąd? - zadaje pytanie samemu sobie. Wisi bardzo nisko, kilkanaście metrów nad ziemią. Przez jej powierzchnię, prześwituje powierzchnia księżyca. Niesamowity widok. Z rozpędu i roztargnienia, przechodzę pod nią.

 

Stoję na cmentarzu. Taki jestem zaskoczony, że nawet rozglądam się racjonalnie wokół. Nie jest ciemno, ale też nie zupełnie jasno. Ludzie chodzą pogrążeni w myślach, pełnych radości i smutku równocześnie. Atmosfera oczekiwania: wyczuwalna i gęsta. Prawie przytłacza.

Otoczenie wokół wygląda jakoś inaczej. Rozmieszczone są w równych rzędach, prawie identyczne. Na każdej pionowej tablicy, widnieje biała lampka. Dwie prostokątne płyty spoczywają na każdym grobie. Wokół barwne znicze. Najbardziej widoczny jest zegar. Stoi nad imieniem i nazwiskiem.

Spoglądam do góry. Na wielkim zegarze dochodzi dwunasta. Nie mam pojęcia, czy w południe, czy w nocy. Światło o dziwnej barwie, z lekka przytłumione, nie pomaga w rozeznaniu. Myślę sobie, że brakuje jedynie lampionów i wesołych śpiewów. Atmosfera przedziwna. Widać to po zachowaniu ludzi. Zmierzają w kierunku grobów, jakby niepewni swego.

 

Patrzę w górę. Pozostali też. Zaczyna wolno wybijać pełną godzinę. Zewsząd dobiega dźwięk: otwieranych, kamiennych drzwi, jakby wewnątrz był jakiś: mechanizm. Ludzie stoją w milczeniu. Nagle robi się niepokojąco cicho. Górna część wielkiego sekundnika, zakrywa cyfrę: dwanaście i nieruchomieje.

Mam wrażenie, że czas stanął w miejscu. W tym momencie zaczynają wychodzić zmarli. Jestem taki skołowany sytuacją, że tylko stoję i patrzę. Nie są to żadne szkarady. Wyglądają tak samo jak wtedy, kiedy ich chowano. A przynajmniej tak wnioskuję z ich wyglądu. Jak się wydostali z trumien lub ukształtowali z prochu? Po krótkim powitaniu, główny sekundnik rusza. Pozostałe, mniejsze też. Przypuszczam, że zegary zadziałały równocześnie.

 

Zaczynają się ożywione rozmowy. Przy niektórych grobach, są tylko dwie osoby: żyjąca i zmarła. Albo tylko zmarła, stojąca samotnie. Jedno mnie zastanawia. Odwiedzający, nerwowo spoglądają na zegar, stojący na tablicy. Niby rozmawiają, ale coś jest nie tak. Niecodzienność sytuacji w jakiej się znalazłem, sprawia, że zapominam obserwować zegary, ze zrozumieniem upływającego czasu.

Nagle jeden z odwiedzających odchodzi od grobu, w kierunku wyjścia. Wielu czyni podobnie. Nie bardzo rozumiem, tego typu zachowania. Dlaczego tak uciekają, skoro mają okazję porozmawiać z osobą, która najwyraźniej była im bliska.

 

><

 

Stoję na zewnątrz cmentarza. Ludzie wchodzą i wychodzą, ale nikt nie chce zaspokoić mojej ciekawości. Wiem, że to wszystko nierealne, ale skoro już tu jestem, to chciałbym wiedzieć, co jest grane. Czuję czyjąś dłoń na ramieniu. Aż się wzdrygam. Wiadomo czemu. Spoglądam do tyłu. Widzę człowieka przed sobą. Odzywa się do mnie:

– Pan chyba nie stąd?

– No nie.

– Ciekawi pana zapewne, co tu się dzieje?

– Tak.

– To jest dziwna kraina. Coś jak świat równoległy.

– Do czego?

– Tego nie wiemy. A propos. Skąd pan się tu wziął?

– Prosto z pola.

– Rozumiem. Jakby to panu wytłumaczyć najprościej. Tu jest tak samo jak u was, ale z małym wyjątkiem.

– Z jakim?

– Mówiąc krótko – raz na rok, dla wszystkich w tym samym dniu, jest Możliwość Rozmowy.

– Domyślam się, że z umarłym?

– Tak.

– To wspaniałe. U nas tak niestety nie jest.

– Żeby nie przedłużać… mówiąc trochę żartem: za darmo umarło. Rozumie pan?

– Nie bardzo.

– Mówiąc prosto z mostu: godzina rozmowy, odbiera osobie odwiedzającej rok życia.

– Rok? To dużo.

– Tak. Jeszcze jedno. Liczy się zaczęta godzina. Wszystko jasne?

– Czyli jeżeli ktoś pogada powiedzmy jedną minutę, to i tak rok do tyłu?

– Dokładnie.

– Czyli lepiej wykorzystać do maksimum?

– W zasadzie, tak.

– Dlaczego w zasadzie?

– Maksimum ma ryzyko w sobie. Można się zagadać, minuta wejdzie następnej i rozumie pan... dwa lata do tyłu. Zawsze w takiej sytuacji radzę wykorzystać następną godzinę, ale bardzo uważać.

– A jeżeli komuś na latach nie zależy. Chce być z bliską osobą bardzo długo.

– Jest limit do czterech lat.

– Dlaczego akurat tyle?

– Nie wiadomo.

– A jak ktoś będzie gadać pięć godzin?

– Nic z tego. Po czterech wchodzą z powrotem. Nie mogą inaczej. Siła wyższa.

– A niby skąd osoba odwiedzająca będzie wiedziała, że umiera za wcześnie?

– Nie będzie wiedziała. Rodzina też. Tu chodzi o psychologię. Rozumie pan. Świadomość, że godzina rozmowy, skraca o rok moje życie.

– Czy rzeczywiście skraca?

– Tak. Niestety zdarzają się… dowody. I to przeważnie przez nieuwagę rodziców. Albo raczej rodzica. Zdarza się to niezmiernie rzadko – chociażby dzięki zegarom - ale jednak. Jeszcze jedno. Swoje zegarki są nieprzydatne. Trzeba patrzeć, na te przy grobie, lub na ten wielki ogólny. To szczegół, ale bardzo istotny.

– Mówił pan o jakimś dowodzie.

– To znaczy… w pewnym sensie.

– Nie rozumiem.

– Chodzi szczególnie o dzieci.

– O dzieci?

– Małe dzieci. Kilkuletnie. Czy muszę tłumaczyć dalej?

– Proszę.

– Dawno temu mieliśmy taki przypadek, że ojciec przyprowadził swoją trzyletnią córeczkę, żeby sobie z mamą pogadała. Niestety, przegapił czas. Gdy minęły trzy godziny a zaczęła czwarta, dziewczynka momentalnie umarła. To było straszne. Mówię panu.

– Chwileczkę. Przecież może być tak, że danemu dziecku - wliczając te trzy lata - przeznaczone jest powiedzmy sto lat życia. Przekracza limit trzech godzin umiera mając dziewięćdziesiąt sześć. Kto by się zorientował?

– Zgadza się. To żaden dowód. Tylko, że to o czym wspomniałem, wydarzyło się tutaj. Ludzie od razu pomyśleli, że to dziecko miało żyć siedem lat…

– Ale to mógł być zbieg okoliczności.

– Owszem. Mógł. Ale tutaj to wyglądało inaczej.

– Ojciec był nieroztropny, można by rzec. Po co dziecko w takie miejsce przyprowadzał. Gdyby nie przegapił, to jeszcze by żyło jeden rok. Ale z drugiej strony, skąd miał wiedzieć, że jego córka, ma tylko cztery lata przed sobą.

– No wie pan. W takich okolicznościach zdarza się, że ludzie postępują nieracjonalnie.

– Czyli jednak to prawda. Coś za coś?

– Tak. To znaczy nie istnieje dowód, że tak jest. Ale też nie ma dowodu, że tak nie jest.

– A co z dorosłymi. Załóżmy, że mąż w wieku powiedzmy czterdziestu lat, ma jeszcze przed sobą – trzy lata życia – ale o tym nie wie. Przekracza limit trzech godzin i po rozmowie z żoną, nagle umiera. Takie przypadki też się zdarzają?

– Nie chciałem o tym mówić, ale też. Człowiek nie wie, ile mu czasu zostało. A zatem, każde odwiedziny to ryzyko, że po wizycie – lub w trakcie – odwiedzający umrze.

– Rozumiem. A proszę mi powiedzieć, czy dużo jest odwiedzających?

– Mniej, niż by się mogło spodziewać. Ludzie różnie do tego podchodzą. Przed śmiercią dziewczynki, przychodziło więcej. Śmierć dorosłych, robi trochę mniejsze wrażenie, szczególnie dla postronnych osób. Ale mimo wszystko, przychodzą. Chęć pogadania z bliską osobą jest czasami bardzo silna. Różni ludzie, różnie się na to zapatrują.

– A proszę mi powiedzieć, czy istnieje sposób, żeby na przykład, rozmawiać cztery godziny, a być tylko – powiedzmy – dwa lata do tyłu?

– Owszem jest.

– To znaczy?

– Najlepiej pan to zrozumie na prostym przykładzie. Istnieje możliwość, przerzucenia swoich godzin, na drugą osobę. Wtedy ta druga rozmawia – powiedzmy – cztery godziny – a traci – dwa lata życia.

– No to super…

– To zależy dla kogo. Wtedy ta pierwsza, rozmawiając z umarłym – dwie godziny, jest cztery lata do tyłu. Trzeba kogoś naprawdę kochać, żeby być zdolnym do takiego gestu.

– Niewątpliwie. A jak to jest z tymi umarłymi, którzy muszą stać samotnie przy grobie. Podejdzie ktoś do takiego, żeby z nim pogadać?

– Bardzo rzadko. Wolą wykorzystać czas do rozmowy z bliską osobą, niż gadać z obcą. Zresztą trudno się dziwić. Aha, jeszcze o jednym zapomniałem. Można oczywiście chodzić do kilku grobów i rozmawiać po trochu. Liczy się łączny czas.

– Czyli mówiąc trochę żartem, z wujkiem, który nam chałupę zapisał, gadamy dłużej, a z ciotką, z którą żeśmy ostatnie koty darli, tylko chwilę albo wcale?

– Różnie to bywa. Nie mnie sądzić. To też kwestia wybaczenia lub nie. Dziwnie się układają relacje międzyludzkie.

– A co by się stało, gdyby osoba zmarła wyszła poza granice cmentarza?

– Raczej by trzeba powiedzieć - poza obszar zewnętrzny należący do cmentarza.

– Duży to obszar?

– Dokładnie nie wiadomo.

– No to co by się stało?

– To by było straszne… że tak powiem. Zarówno dla żyjących jak i umarłych.

– Czy to się kiedyś zdarzyło?

– Gdyby się zdarzyło, to by nie było naszej rozmowy.

– Czyli nie mam drążyć tematu?

– Nie.

– A proszę mi powiedzieć, czy ci umarli… mówią jak Tam jest?

– Ani słowa. Po wyjściu, pamiętają tylko to, co było do czasu ich śmierci. A poza tym, nie mówią o wielu sprawach, co by mogły zaszkodzić lub być przydatne osobom żyjącym. Rozumie pan?

– Chyba. Jeszcze jedno pytanie mnie nurtuje. Po co ten wielki zegar nad cmentarzem, skoro każdy grób ma swój?

– Nie domyśla się pan?

– Żeby było widać z daleka.

– Też dlatego.

– Też?

– Uzyskał pan ode mnie wiele cennych i ciekawych informacji, lecz nie wszystkie kwestie dokładnie wyjaśniłem. To by zajęło za dużo czasu. Aczkolwiek sprawia pan wrażenie inteligentnego człowieka, a zatem – jak rozumiem – nie ma problemu.

– Oczywiście, że nie ma. Jestem wielce zobowiązany. A nawet wdzięczny. Bardzo dziękuję.

– Miło mi, że pan dziękuję, ale… zresztą nie ważne. Życzę miłego powrotu.

 

><

Oddalam się od cmentarza, w poświacie światła bijącego od Wielkiego Zegara. Widzę przed sobą migotliwą ścianę. Przechodzę pod nią. Jestem na polu.

><

Zamglony sierp księżyca oświetla niecałą drogę.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 9

Zaloguj się, aby ocenić opowiadanie

Komentarze

  • kalaallisut 7 miesięcy temu
    Ciekawe rozważania o cennym czasie i motyw możliwości porozmawiania że zmarłymi, aż mi się przypomniał wiersz " śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą. A ty taki mnie myśli mnie naszły, że nie powinno się tracić czasu na powrót do tych co jednak już odeszli, nikt nie cofnie czasu, nie zwróci, trzeba się cieszyć chwila teraz i żyć.
  • kalaallisut 7 miesięcy temu
    *a tu takie myśli
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Dzięki Kalilka. Nie ma dwóch takich samych rozmyślań. Pozdrawiam
  • Justyska 7 miesięcy temu
    Witaj DD pamietam ten tekst i mam do niego sentyment. Pod jego wplywem napisalam drabble - Paczka, bo gdy ktos bliski nam umiera, to nas ubywa. Nadal mi sie podoba... choc nie lubie pamietac o czasie.
    Pozdrawia!
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Dzięki Justysko. Wrzuciłem, bo tekst nawiązuje do tematu. Pozdrawiam
  • Literkowa Bitwa na Prozę 7 miesięcy temu
    Miło powitać kolejne opowiadanie. Brawl!
  • pasja 7 miesięcy temu
    Witaj
    Jak zwykle rozważania i to bardzo na wysokim poziomie. Czas dla umarłych się zatrzymał, dla nas nadal trwa i nieubłagalnie gna do przodu. Zegar nawiązuje do czasu, ale jest tylko rekwizytem dla człowieka potrzebnym w codziennym życiu. Zegar biologiczny nie musi być nakręcany ludzką ręką. Wie kiddy się zatrzymać.
    Nawiązujesz tutaj ważny aspekt... pamiętania o zmarłch i odwiedzania ich, nie tylko raz w roku.
    Pozdrawiam
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Pasjo Dzięki .Różnie by można podejść, do tematu. Pozdrawiam
  • Wrotycz 7 miesięcy temu
    Wejście w świat równoległy, gdzie możliwa jest rozmowa ze zmarłymi.
    W Odysei Homer w innych okolicznościach przedstawia takie spotkanie, metodą na odświeżenie pamięci była krew wlana do otworu w ziemi, która przyciągała zmarłych.
    W Twoim opku, zamkniętym po trosze w duchu XIX-wiecznych powieści delikatnej grozy, zmarli maja obowiązek stawienia się przy miejscu pochówku. Czekają? Koszt dialogu z nimi niemały, a sam pomysł realności daniny dokładnie podważany w dialogu.
    Wartość opka leży w ambiwalencji. Czy warto tracić jakiś tam czas życia na powroty do żałoby, utraty - czy lepiej nie odwiedzać zbyt intensywnie przeszłości. Nigdy nie wiadomo, kiedy można stracić kontrolę nad życiem.
    Ciekawe.
    Pozdrawiam:)
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Dzięki Wrotycz za obszerny komet. No właśnie, z tą kontrolą. Jedni by skorzystali, drudzy nie. Pozdrawiam
  • pkropka 7 miesięcy temu
    Bardzo ciekawy pomysł. Ile jest warte nasze życie? I ile jest warte, kiedy zabraknie najbliższych?
    No i jeszcze jedno... Ile warta jest wiedza? ;)
  • Dekaos Dondi pół roku temu
    Pkropko Dzięki Pozdrawiam
  • Literkowa Bitwa na Prozę pół roku temu
    Szanowny Autorze masz pięć dni na zagłosowanie. Czytaj i zadecyduj kto najlepszy!
    Dziękujemy.
  • Mia123a pół roku temu
    Jak mi ten tekst mógł umknąć! Chyba żem spała, bo czytam dopiero teraz. Test bardzo ciekawy. Zmuszający do głębszej refleksji nad życiem, czasem, i tym wszystkim co ludzkie. Temat woda. Głęboko trza by było nurkować, aby to wszystko pojąć. I ode mnie 5 również ;)
  • Jared pół roku temu
    Już prolog mi się cholernie podobał przez połączenie cmentarza z zegarem. Jak w "Masce czerwonego moru" Poego, gdzie zegar był cholernym elementem metafizycznym, co jeżył włosy na głowie, ale z drugiej strony był taki zwykły :P Miejscami to jest maestria małych zabiegów poetyckich - "kawałek chwili przede mną" - tu na przykład przeniesienie płaszczyzny czasowej na przestrzenną. Dialogi niczym z dramatu, zero obudowy, ale ma to swój olbrzymi urok - chciałem TREŚCI, a nie informacji, kto się zdziwił i podrapał po nosie, i to właśnie dostałem. Doskonałe operowanie na ciekawości czytelnika - też zacząłbym od pytania jak TAM jest i jak obejść system, więc odruchy postaci bardzo dobrze wypracowane. Z drugiej strony ZERO odpowiedzi, to jak dania - czy tam "momenty" - w jakiejś Atelier Amaro, gdzie danie ma być kęsem rozgrzewającym kubki smakowe do czerwoności. Jestem więcej niż bardzo zadowolony :O

    Trochę byków: "ze zrozumieniem upływającego czasU.", zgubiłeś też spację :P
  • Dekaos Dondi pół roku temu
    Dzięki Jared za obszerny komet!! - Najpierw napadł mnie: prolog, ale nie wiedziałem , co dalej. Pytania i odpowiedzi, wymyślałem na bieżąco - jakbym tam był i zadawał pytania // Nie stosuje narracji dialogowej - bardzo rzadko. Błędy poprawiłem, żeby mi później nie zabrakło czasu.
    Pozdrawiam:)
  • Ritha pół roku temu
    „Na każdej pionowej tablicy, widnieje biała lampka. Dwie prostokątne płyty spoczywają na każdym grobie. Wokół barwne lampki” – powtórzenie lampka/lampki

    Oniryczne bardzo, przynajmniej pierwsze akapity.
    Potem dialog, taki trochę ping-pong dialog, pytanie-odpowiedź, pytanie-odpowiedź. Nie do końca kupuje taki zabieg, w sensie – bez wtrąceń podialogowych od czasu do czasu, zdanie narracji wplecionego czy coś. Tzn. na krótkim odcinku dialogu jak najbardziej, ale gdy to się rozlewa na połowę tekstu to mam poczucie niedosytu jednak, zazwyczaj, choć u Ciebie wkręciłam się na tyle, że nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo.
    Sam pomysł bardzo ciekawy, momentami creepy (motyw z dziewczynką), dający do myślenia, człowiek zaczyna zastanawiać się – a jakby tak było…?
    Bardzo pomysłowe i muszę przyznać, tekst mnie przekonał nawet formą zapisu.
    Gwiazdy zostawiam, Dekaos i pozdrawiam :)
  • Dekaos Dondi pół roku temu
    Dzięki Ritha za tak długi komentarz. Jedną lampkę zamieniłem na znicz. Różne pomysły przychodzą mi do głowy. Pozdrawiam

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania