Opowiw *🐯* Foto Zabawa→9→Sklepik nr 8 Opowii – Inna LIsta🐯

Tekst nawiązuje do 8 fotek

No wreszcie mi stanął i jestem z tego bardzo zadowolony. Obraz upragnionego sklepiku nr: 8, przed oczami. Moimi oczami. Co stanęło przed cudzymi, tego nie wiem i mam to dogłębnie gdzieś, bo właśnie dochodzę, brzdękając o drzwi metalowym wisielcem i nie mam czasu na pseudofilozoficzne odloty.

Za ladą też stoi, ale na szczęście sprzedawca. Dlatego niezwłocznie pytam, zniecierpliwiony przydługim wstępem, tego dupka, który właśnie wystukuję mnie i moje poczynania, bym robił grzecznie co każe, z własnej niewymuszonej woli.

–– Ma pan fruwającą łódkę na składzie?

–– Właśnie zapleczak składa na zapleczu z nieprzemakalnych części, ale skrzydeł skubany nie odda, bo mówię panu. To anioł, a nie człowiek.

–– Stróż?

–– Też. No wie pan. Ktoś musi w nocy pilnować, mojego interesu.

Jestem deczko zdegustowany takim przebiegiem zdarzeń, po moich nowych bucikach. I nie tylko.

Po twarzy też. Mimo wszystko matka głupich, podnosi mnie na duchu, jednak z duszą na ramieniu. Aż czuję lepkość fluidu i chropowatość sumienia. Dlatego pytam o bytność następnego zakupu.

–– Ma pan pokancerowaną skórę twarzy?

–– Chwila, spojrzę. Nie mam. To lustro popękane. A co?

–– Chciałbym kupić. Dorabiam jako nianka zombianka.

––A po co panu nakładać na własną? Chce pan złagodzić efekt?

–– To może ma pan chociaż poplątany barwnie tył?

–– Nie. Tylko z przedziałkiem, żółtawy.

Znowu jestem zdegustowany, brakiem. Tym razem prawie całą gębą. Jednak połykam pozytywny nastrój. Trochę drapie w przełyku, lecz nie dławi na koniec. A zatem pytam

–– Czy wie pan, która godzina?

–– A o którą panu chodzi?

–– Chodzi o farbę, od czasu do czasu, chce malować zegary na ścianie.

–– Nie mam takiej farby, ale inną też można.

–– Może pan mi dać jakieś pomocne wskazówki.

–– A po co? Przecież pan sobie namaluje.

Pomału zaczynam tracić cierpliwość, zamiast kasę. Jednakowoż, pomimo przeszkód, jestem pełen dobrych myśli. Mniam, mniam. Dlatego mówię pakietem:

–– W porządku. Rozumiem. Skoro nic pan nie ma, to chciałby kupić ośrupaną kamienicę, z balkonem i kubkiem, który trzyma uszkiem panienkę, a w środku ma twarzowe łyżeczki, z kawowymi czuprynami, a w zasadzie jest to peron kolejowy, strasznie zachmurzony i za chwilę zostanie przebity pociągiem do durnych tekstów, na krętych jak szyny i umysł, schodach.

–– Jedno u mnie pan kupi – dodaje sprzedawca, po chwili ciszy. – Kaftanik jak tra la la. Pozwoli pan, że panu założę i zwiąże z tyłu?

–– Mnie? To temu dupkowi, co to pisze, pan sobie zawiązuj.

–– A gdzie on?

–– Poszedł na stronę, ale wciąż kreuje swój odlot, naszym kosztem.

–– Co za banalne zakończenie, bez polotu. Faktycznie dupek!