Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 60

Starszy służący zatrzymał się na podeście schodów i wskazał wąskie przejście między dwiema ścianami.

— Za izbą rachunkową skręcicie w lewo. Kancelaria jest na końcu korytarza, przy zachodniej wieży.

Grijs zajrzał za róg.

— A pan?

— Muszę wrócić. Jeśli zauważą, że mnie nie ma, zaczną szukać.

— Dziękuję — powiedziała Eveline.

Służący poprawił pęk kluczy przy pasie.

— Podziękujesz, kiedy stąd wyjdziesz.

Ruszył na górę, ale po kilku stopniach odwrócił się jeszcze.

— Nie pokazujcie się przy głównej klatce. Posłali tam dodatkowych ludzi.

Grijs zaczekał, aż jego kroki ucichną, po czym poprowadził Eveline w głąb przejścia. Eveline naciągnęła chustkę głębiej na czoło.

— Puściłaś chłopca — powiedział Grijs.

Wiedziała, o którego chodziło.

— Nie chciałam, żebyś zrobił mu to samo co jeńcowi.

Grijs zatrzymał się.

— Tamten człowiek wiedział, kto na nas czekał.

— Trzymałeś go za kolano, dopóki nie zaczął mówić.

— Zaczął. A chłopiec widział nas obu. Wie, którędy weszliśmy. Jeżeli trafi do dowódcy, powie mu wszystko, zanim ten zdąży podnieść głos.

— Miałam pozwolić ci go zatrzymać?

— Krzyknął, zanim doszliśmy do zakrętu.

Grijs otworzył drzwi prowadzące do następnego korytarza.

— Teraz musimy zabrać Wennę, zanim ktoś ją zapyta, komu jeszcze pomagała.

Kancelaria mieściła się za izbą rachunkową, w niskim pomieszczeniu z dwoma zakratowanymi oknami. Na ścianach wisiały półki z księgami i pękami dokumentów przewiązanych sznurkiem. Przy biurku siedział znajomy pisarz.

Kiedy zobaczył Eveline, odłożył pióro.

— Ty.

Grijs wszedł za nią i zamknął drzwi. Pisarz zerknął na jego miecz.

— Jeśli przyszedłeś mnie zabić, źle wybrałeś chwilę. Do południa muszę oddać trzy rejestry.

— Szukamy Wenny z kuchni — powiedziała Eveline i podeszła do biurka. — Zabrali ją rano.

— Ty miałaś być pod strażą.

— Byłam.

— Nie mogę wam pomóc.

Grijs zrobił krok w stronę biurka i się nie zatrzymał.

Eveline dostrzegła otwartą księgę pod ręką pisarza. Rejestr przepustek. Na stronie znajdowało się kilka wpisów dotyczących zachodniego skrzydła. Jeden z nich miał numer sto osiemnaście.

— Grijs, zaczekaj.

Podeszła bliżej.

— Przepustka Hessela.

Pisarz natychmiast położył dłoń na księdze.

— Odsuń się.

— Przedtem było tutaj jego nazwisko.

— Nadal jest.

Rzeczywiście. Podpis lorda Hessela widniał obok odcisku pieczęci, ale w sąsiedniej rubryce dopisano kilka słów drobniejszym pismem. Atrament miał ciemniejszy odcień, a ostatnia litera zachodziła na linię oddzielającą kolumny.

— Tego wcześniej nie było — powiedziała. — Ktoś dopisał, że dokument wydano na pańskie polecenie.

Pisarz zamknął księgę.

— Wyjdź.

Eveline przyjrzała się pisarzowi. Pod paznokciem wskazującego palca miał zaschnięty atrament, ale nie tak ciemny jak ten, którym poprawiono wpis.

— To nie pańskie pismo?

Mężczyzna nie odpowiedział.

— Jeśli ktoś sprawdzi księgę, uzna, że to pan wydał przepustkę.

Pisarz wstał.

— Nie mam zwyczaju przyjmować rad od kobiet, które uciekają spod straży.

— Nie wiem, kto poprawił wpis. Wczoraj wieczorem był jeszcze taki, jak go sporządziłem. Rano znalazłem dopisek.

— Zgłosił pan to?

— Komu? Człowiekowi, który przynosi polecenia opatrzone pieczęcią Hessela?

Przy drzwiach rozległy się szybkie kroki. Pisarz umilkł, dopóki ktoś nie przeszedł dalej.

— Jeśli dowódca zechce wiedzieć, kto wydał tę przepustkę, zapyta mnie — powiedział pisarz. — A Hessel może twierdzić, że nigdy nie polecał jej wystawić. Czego właściwie ode mnie chcesz?

— Wenny.

— Jest zatrzymana w izbie przy dolnym wejściu do zachodniej wieży. Dowódca kazał jej pilnować. Podobno pomagała jednej z poszukiwanych kobiet.

— Wenna widziała przepustkę człowieka od ksiąg — powiedziała Eveline. — Nie raz.

Pisarz przysunął do siebie czysty arkusz.

— Dowódca przesłucha ją po obchodzie — powiedział. — Ja zrobię to wcześniej. Tutaj, pod strażą. — Zanurzył pióro. — Dwóch ludzi, takie są rozkazy. I nie myślcie, że pozwolę ją stąd zabrać.

Napisał polecenie doprowadzenia Wenny do kancelarii, przyłożył pieczęć i wsunął arkusz do kieszeni.

— Wyjdziecie stąd przede mną. Dowódca dowie się, że tu byliście, kiedy skończę z Wenną.

— O dopisku też — powiedziała Eveline.

Pisarz nie odpowiedział.

Grijs otworzył drzwi. Za pierwszym zakrętem przystanęli. Pisarz minął wylot korytarza, nie oglądając się, i jego kroki oddaliły się w stronę wieży. Eveline ruszyła z Grijsem w przeciwną stronę.

Grijs znał dolne przejścia przy wieży. Skład opału znaleźli za niskimi drzwiami przy schodach. W środku pachniało węglem, mokrym drewnem i starym popiołem. Grijs odsunął worek oparty o ścianę i zajrzał przez wąski otwór nad kamienną półką.

— Tam jest izba straży.

Eveline stanęła obok.

Za otwartymi drzwiami na ławie siedziała Wenna. Ręce miała wolne, ale przy wejściu stało dwóch strażników. Trzeci rozmawiał z kimś w korytarzu.

Nie wyglądała na ranną. Jej fartuch był brudny, a włosy wysunęły się spod czepka. Kiedy jeden ze strażników podszedł bliżej, odsunęła się na koniec ławy.

Z korytarza dobiegł znajomy głos pisarza.

— Na polecenie kancelarii. Trzeba uzupełnić jej zeznania.

— Dowódca kazał ją zatrzymać — odpowiedział strażnik.

— I nadal będzie zatrzymana. Chcę ją tylko przesłuchać.

Rozwinął dokument. Strażnik obejrzał pieczęć, lecz nie przepuścił go od razu.

— Zaprowadzimy ją, ale dowódca się o tym dowie.

— Proszę mu powiedzieć — odparł pisarz. — Czekam na górze.

Eveline usłyszała odgłos zamykanych drzwi. Grijs cofnął się od otworu.

— Jeśli zaczną sprawdzać, stracimy okazję — powiedział. — Pisarz nie będzie czekał bez końca.

Eveline zajrzała jeszcze raz. Trzeci strażnik został przy izbie. Dwaj pozostali wyprowadzili Wennę na korytarz. Jeden szedł przed nią, drugi za nią.

Grijs wskazał drzwi składu opału.

— Za zakrętem będą musieli przejść obok nas. Innej drogi na górę nie ma.

— I co wtedy?

Wyjął miecz na kilka cali z pochwy.

Eveline położyła dłoń na jego ręce.

— Nie tutaj. Na górze jest pisarz. Jeśli usłyszy walkę, wezwie straż.

Grijs wsunął miecz z powrotem.

— Masz lepszy pomysł?

Eveline obejrzała drzwi. Na zewnętrznej stronie wisiała tabliczka z napisem „Skład opału”. Pod nią ktoś przybił drugą, mniejszą: „Nie zastawiać przejścia”. Drzwi otwierały się do środka, a tuż obok stał ciężki wózek z workami.

Przesunęła jeden worek na podłogę.

— Pomóż mi.

Grijs nie pytał. Chwycił drugi koniec wózka i razem ustawili go tuż przy wejściu.

Kiedy usłyszeli zbliżające się kroki, Eveline otworzyła drzwi i wypchnęła wózek na korytarz. Koło uderzyło o kamienny próg. Jeden z worków spadł, a jego zawartość rozsypała się pod nogami prowadzącego strażnika.

— Uważaj! — krzyknął mężczyzna.

Eveline cofnęła się, udając, że próbuje zatrzymać wózek.

— Przepraszam! Kazali mi wynieść opał!

Strażnik podniósł nogę, otrzepując but. Drugi, idący za Wenną, złapał ją za ramię.

Grijs wyskoczył zza drzwi i uderzył pierwszego strażnika rękojeścią miecza w skroń. Mężczyzna osunął się na wózek, przewracając go na bok.

Drugi puścił Wennę i sięgnął po broń, ale Eveline popchnęła w jego stronę ciężki worek. Zachwiał się, a Grijs złapał go za kołnierz i wciągnął do składu.

Rozległ się głuchy odgłos uderzenia o drewno.

— Wenna! — zawołała Eveline.

Kobieta stała przy ścianie, patrząc na leżącego strażnika.

— Ty?

— Chodź.

— Co wyście zrobili?

Spod włosów strażnika spłynęła na kamień cienka strużka krwi. Eveline uklękła przy nim. Pierś unosiła się płytko i nierówno. Nie otworzył oczu, kiedy dotknęła jego ramienia.

Grijs wyszedł ze składu.

— Żyje — powiedział. — Idziemy.

Eveline spojrzała na Grijsa. Nie odwrócił wzroku.

Wenna nie ruszyła się.

— Pomogłam wam wyjść z kuchni. Dzisiaj przyszli po mnie. A teraz mam z wami uciekać?

— Florentina kazała nam cię odnaleźć — powiedziała Eveline.

— Gdzie ona jest?

— Przy ojcu. Powiedziała straży, kim jest.

Wenna zbladła.

Z końca korytarza dobiegł okrzyk. Grijs złapał Wennę za ramię i poprowadził obie kobiety przez skład opału do bocznego przejścia. Eveline zatrzymała się tylko po to, żeby przymknąć drzwi. Za nimi rozległ się hałas przesuwanego wózka.

Wenna szła szybko, co chwilę oglądając się za siebie.

— Dokąd mnie prowadzicie?

— Najpierw musimy wydostać się z tego skrzydła — odpowiedziała Eveline.

— A potem?

Nie wiedziała.

Grijs zatrzymał się przy schodach i uniósł rękę. Z góry dochodziły głosy strażników.

— Nie tam — powiedział.

Skręcili w wąski korytarz biegnący za izbą rachunkową. W połowie drogi z przeciwnej strony schodziło dwóch żołnierzy. Grijs pchnął kobiety do wnęki za kamiennym filarem.

Strażnicy prowadzili między sobą starszego służącego. Jeden z żołnierzy niósł jego pęk kluczy.

— Kto ci kazał otworzyć garderobę?

Służący nie odpowiedział.

— Dowódca zakazał ją otwierać.

Strażnik szarpnął go za rękaw.

— Jemu odpowiesz.

Służący potknął się na stopniu. Żołnierz poderwał go w górę. Eveline zrobiła krok w ich stronę, ale Grijs zastąpił jej drogę.

— Nie.

— To przez nas.

— Wiem.

Żołnierze minęli wnękę. Starszy służący miał głowę opuszczoną. Nie zauważył Eveline, choć znajdowała się zaledwie kilka kroków od niego.

Grijs zaczekał, aż żołnierze znikną za zakrętem.

— Dowódca będzie chciał wiedzieć, komu jeszcze otwierał drzwi — powiedział. — Na razie potrzebuje go żywego.

Z góry dobiegł dźwięk otwieranych drzwi. Grijs wychylił się zza filara, sprawdzając drogę.

— Musimy iść.

Wenna ruszyła za nim. Eveline została jeszcze przy filarze.

„Podziękujesz, kiedy stąd wyjdziesz”.

Naciągnęła chustkę na czoło i ruszyła za pozostałymi.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania