Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 23a

Kiedy ruszyli, słońce było już wysoko, ale mgła wciąż trzymała się między drzewami. Osadzała się na gałęziach i końskich grzywach drobnymi kroplami, a trakt był jeszcze mokry po nocy.

Eveline jechała za Florentiną. Ból pod żebrami wrócił niemal natychmiast, gdy koń wszedł na kamienisty odcinek. Materiał, którym Vaelen obwiązał jej bok, trzymał dobrze, ale przy każdym mocniejszym ruchu czuła tępe ciągnięcie pod skórą.

Vaelen jechał pierwszy. Kiedy Eveline podjeżdżała bliżej, znajdował powód, żeby znów się oddalić. O nocy nie wspomniała. On również. Za którymś razem zamiast go doganiać, obejrzała się przez ramię.

Droga opadała łagodnie między drzewami i wspinała się dalej na niski grzbiet. Eveline była prawie pewna, że widzi tam konia i siedzącego na nim człowieka, ale gdy mrugnęła, sylwetka zniknęła za wzniesieniem.

Pół godziny później Grijs sam spojrzał za siebie i zwolnił.

Na kolejnym wzniesieniu, daleko za nimi, stał jeździec.

— Widziałam go wcześniej — powiedziała.

Grijs przepuścił jej konia i zatrzymał się w poprzek drogi.

— Jedźcie za zakręt.

Florentina zwolniła.

— Sprawdzisz, kto to?

— Najpierw chcę mieć was poza zasięgiem jego wzroku.

Vaelen prowadził je dalej. Eveline obejrzała się, zanim skała zasłoniła jej widok. Jeździec stał na samym grzbiecie, wyraźny na tle nieba. Wystarczyło zjechać kilka kroków niżej, żeby się ukryć. Nie zrobił tego.

Grijs dogonił ich za zakrętem i odtąd trzymał się z tyłu. Sylwetka już się nie pojawiła.

* * *

Po południu krajobraz zaczął się zmieniać. Góry pozostawały za nimi, choć ich ciemne grzbiety nadal widniały nad drzewami. Las stawał się rzadszy, a między pniami pojawiały się szerokie połacie szarej trawy.

Florentina od rana ani razu nie spytała, jak daleko zostało do Meren. Jechała ze spuszczoną głową, trzymając dłonie nisko na wodzach, i co jakiś czas oglądała się w stronę gór.

Za którymś razem Eveline zrównała z nią konia.

— Wszystko w porządku?

— Nie.

Eveline czekała.

— Zastanawiam się, czy mój ojciec jeszcze żyje.

— Nie wiemy, że nie żyje.

— To jest najgorsze.

Jechały jeszcze chwilę obok siebie, potem Florentina nieznacznie przyspieszyła.

* * *

Pod wieczór klacz Florentiny zaczęła wyraźnie oszczędzać przednią nogę. Grijs zjechał z drogi i poprowadził ich do niewielkiego zagłębienia między wzgórzami, osłoniętego skałami i kilkoma sosnami.

— Z góry byłoby lepiej — powiedział. — Klacz nie wejdzie.

Ognia nie rozpalili. Grijs zdjął siodło z klaczy Florentiny i postawił je ciężej niż trzeba.

Jedli prawie bez słowa. Chleb był już twardy na brzegach, a mięso słone. Grijs kroił kolejne porcje i rozdawał je pozostałym; kiedy odkładał nóż, palce nie od razu się rozprostowały.

Vaelen siedział po drugiej stronie obozu z nietkniętym chlebem w dłoni. Patrzył między drzewa, w stronę drogi.

Grijs schował nóż do torby przy siodle.

— Dotąd żadna bestia nie pojawiła się po tej stronie przełęczy — powiedział.

Eveline czekała, aż ktoś wspomni o jeźdźcu, ale nikt tego nie zrobił.

— Będziemy czuwać po kolei — zarządził Grijs.

— Ja pierwsza — odpowiedziała Florentina.

— Nie.

— Grijs...

— Wasza Wysokość spała może godzinę.

— Ty również.

— Ja nie jestem potrzebny Kadenowi przytomny.

Florentina położyła się przy skale. Vaelen odłożył chleb i sięgnął po płaszcz.

— Ja wezmę pierwszą.

— Wczoraj też pan czuwał — zauważył Grijs.

Vaelen zarzucił płaszcz na ramiona i odszedł w stronę skał.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania