Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 26

Drzwi otworzyły się, zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć.

Strateg Vermaaru stanął w progu. Miał na sobie zbroję, ani ciężką, ani paradną. Ciemne, matowe płyty przylegały blisko do ciała, pozbawione niemal wszystkich zdobień poza wąskim znakiem Vermaaru na napierśniku. Na ramionach miał krótki, ciemny płaszcz spięty metalową klamrą. Twarz zasłaniała maska.

Za nim zatrzymało się dwóch mężczyzn w długich, ciemnych płaszczach, takich samych, jakie Eveline widziała wcześniej przy bramie.

Spojrzenie Stratega przesunęło się po zgromadzonych. Na Vaelenie zatrzymało się odrobinę dłużej.

Grijs nie dobył miecza, ale jego dłoń spoczęła na rękojeści i już z niej nie zeszła. Kciuk oparł na jelcu, a ciężar ciała przesunął nieznacznie na przednią nogę.

— Wasza Wysokość — odezwał się Strateg, skłaniając głowę.

Głos zza maski był niski i równy, odrobinę stłumiony, jakby docierał z większej odległości niż ta, która ich dzieliła.

Florentina nie odpowiedziała ukłonem.

— Strategu.

Hadren odsunął się od stołu o pół kroku.

— Nie przypominam sobie, żebym pana wzywał.

Strateg wszedł do środka. Metal jego zbroi odezwał się cicho przy ruchu, a jeden z mężczyzn zamknął za nim drzwi niemal bez dźwięku. Knot najbliższej lampy kopcił. Eveline stłumiła kaszel, nie chcąc przerywać ciszy.

— Księżniczka jest w Meren — powiedział Strateg. — Pośrednicy nie są już potrzebni.

— Jeśli przyszedł pan negocjować, proszę mówić — powiedziała Florentina, krzyżując ręce.

Strateg wyjął zza pasa złożony dokument i położył go na stole. Pergamin przesunął się po drewnie z suchym szelestem.

Florentina rozłożyła dokument. Pieczęć była jeszcze twarda, świeża. Eveline widziała jedynie kilka pierwszych linii — nazwisko, długi ciąg tytułów. Florentina czytała coraz wolniej, a Strateg w tym czasie przesunął dłonią po jednym z czerwonych krzyżyków na mapie. Rękawica była z czernionej skóry, z wąskimi metalowymi płytkami na palcach; jedna z nich zadrapała lekko papier.

Florentina podniosła wzrok.

— Chcecie, żebym oddała się pod waszą ochronę.

— Vermaar proponuje Waszej Wysokości ochronę osoby, nie tytułu — odparł Strateg. — Kaden płonie, król nie sprawuje władzy, a stworzenia schodzą coraz dalej na południe. W zamian Vermaar oczekuje uznania porozumień zaakceptowanych przez radę oraz tego, że Wasza Wysokość pozostanie w Meren.

Palce Florentiny zacisnęły się na krawędzi pergaminu. Nie zapytała, skąd Vermaar wie, co dzieje się z jej ojcem.

— Porozumień, których nie podpisałam. Zaakceptowanych przez radę, której ludzie uciekli z miasta razem z waszymi żołnierzami.

— Ile mamy czasu? — zapytał Hadren, opierając obie dłonie o stół.

— Dwa dni.

— A potem?

— Potem decyzja przestanie należeć do pana.

W sali zapadła cisza. Eveline słyszała własny oddech i ciche trzaski knotów w lampach.

Hadren zacisnął szczękę.

— Mam trzy tysiące ludzi — powiedział. — A pan przychodzi z dwoma i stawia ultimatum.

— Nie. Przychodzę wcześniej.

— Przed armią — powiedziała cicho Eveline.

Hadren wyprostował się. Eveline dopiero po chwili zauważyła, że wstrzymała oddech. Strateg mówił o wojnie tak, jak Vaelen mówił o cenie starego pierścienia — spokojnie, jakby wszystko zostało już obliczone.

Strateg wyjął drugi dokument, mniejszy, opatrzony pieczęcią, i położył go obok pierwszego.

— Jest jeszcze sprawa panny Vale. Vermaar oskarżył ją o zabójstwo księcia.

Przez moment Eveline była pewna, że źle usłyszała. Wyprostowała się gwałtownie, ale słowa, które chciała wypowiedzieć, utknęły jej w gardle.

— Żądanie jej wydania sporządzono tej samej nocy, w której zginął książę.

— Mój nóż nie mógł zadać tej rany. Był pan w sali, kiedy to mówiłam.

Patrzyła na gładką powierzchnię maski. Światło lamp odbijało się na niej w wąskich smugach.

— Więc wie pan, że go nie zabiłam.

— Wiem.

Palce Eveline zrobiły się nagle zimne, choć w sali było duszno od lamp. W Kadenie powiedział tylko, że poseł nie będzie mierzył ostrza.

Vaelen odezwał się pierwszy raz od kilku minut.

— Vermaar potrzebuje winnego.

Strateg zwrócił głowę ku Vaelenowi.

— Vermaar uznał sprawę za zamkniętą. Podstawy oskarżenia nie są przedmiotem tej rozmowy.

Hadren wziął dokument. Pieczęć stuknęła lekko o blat. Przeczytał go i odłożył.

— Jeśli mam wydać człowieka spod mojego dachu, chcę rękojmi, że stanie przed sądem.

— Nie mogę jej dać.

— W takim razie jej nie wydam.

Strateg nie nalegał. Hadren nie odsunął dłoni od dokumentu.

— Żądacie wydania jej żywej?

— Żądanie nie określa stanu.

Przez cztery lata Eveline zapisywała w księdze stan rzeczy, które przynoszono do sklepu: pęknięcia, ślady po czyszczeniu, wymienione zapięcia.

Nigdy nie przyszło jej do głowy, że kiedyś ktoś w podobny sposób opisze ją.

Florentina podeszła bliżej. Nie dotknęła Eveline, ale stanęła na tyle blisko, że rękawy ich sukien niemal się zetknęły.

— Eveline jest pod moją ochroną. W Meren jej nie dostaniecie.

Hadren spojrzał jej prosto w oczy.

— Nie zatrzymam ich armii samymi murami, Wasza Wysokość. Muszę myśleć także o rodzinach moich ludzi. O całym mieście.

Eveline poczuła, jak wszystkie spojrzenia w pomieszczeniu nagle stały się cięższe. Strateg sięgnął po dokumenty, ale Hadren położył dłoń na pierwszym.

— Ten zostanie tutaj.

— Oczywiście.

Strateg schował za pas żądanie wydania Eveline. Hadren śledził jego ruch, ale nie zaprotestował.

— A jeśli odmówię? — zapytała Florentina.

— Wtedy niczego więcej nie będziemy musieli udawać.

Strateg odwrócił się w stronę drzwi. Metal zbroi odezwał się cicho przy pierwszym kroku.

W progu się zatrzymał.

— Dwa dni, Wasza Wysokość.

Skłonił głowę i wyszedł. Obaj towarzyszący mu mężczyźni ruszyli za nim. Ostatni zamknął drzwi.

— Pozwolił mu pan mieszkać w swojej twierdzy — powiedziała Florentina.

— Przyjechał jako poseł, Wasza Wysokość. Z ludźmi, którzy mieli pieczęć rady. Gdybym go zamknął, Vermaar miałby powód do wojny, zanim zdążyłbym podnieść most. — Hadren rozłożył ręce. — Wolę wiedzieć, gdzie śpi.

— W Kadenie też wiedzieliśmy, gdzie jest — odezwał się Grijs. — Widziałem go przy oknie sali rady, zanim zadrżała podłoga. Kiedy stwór przedostał się do środka, Strateg już zniknął. Doorn kazał go zatrzymać. W tym samym czasie ludzie Vermaaru przełamywali zachodnią bramę.

Hadren długo patrzył na zamknięte drzwi.

— Tego mi nie powiedzieli.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania