Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 27

Eveline wyszła z sali kilka minut po Strategu. Nie czekała, aż Hadren zacznie mówić o murach, zapasach i liczbie ludzi, których można postawić na bramach. Florentina została z nim; Vaelen również. Grijs zniknął gdzieś po drodze, zanim Eveline zdążyła zauważyć kiedy.

Potrzebowała powietrza.

Przystanęła przy wąskim oknie na korytarzu. Powietrze z dziedzińca przyniosło ulgę podrażnionemu gardłu. Dopiero tu pozwoliła sobie zakaszleć.

Dwa dni. Vermaar chce jej wydania. Zamknęła oczy. Nie chciała teraz o tym myśleć.

Na dziedzińcu ktoś prowadził dwa konie w stronę stajni. Jeden z nich lekko utykał na prawą przednią nogę. Eveline przypomniała sobie, że ich własne konie również trzeba obejrzeć. Klacz Florentiny ledwie dotarła do Meren, a po ostatnich dniach drogi nawet koń Grijsa wyglądał tak, jakby miał własne zdanie na temat dalszej podróży.

To wystarczyło za powód.

Stajnie znajdowały się przy wschodnim murze, za niskim budynkiem straży. Były większe, niż się spodziewała. Dwa rzędy boksów ciągnęły się po obu stronach szerokiego przejścia, a pod belkami stropu wisiały pęki uprzęży, derki i worki z owsem. Pachniało sianem, końskim potem i świeżo rozgrzebanym błotem.

Przy dalszym końcu stajni ktoś cicho przeklinał. Eveline rozpoznała jednego z ludzi Hadrena. Stał przy ich koniach z wiadrem wody.

— Jak klacz księżniczki? — zapytała.

— Nic złamanego — odpowiedział mężczyzna, podnosząc głowę. — Ale jutro bym jej nie siodłał. Pojutrze może, jeśli odpocznie. Dostała owies, wodę i maść na nogę. Reszta jest zmęczona, ale pójdzie.

Klacz Florentiny stała z opuszczoną głową, z lekko odciążoną przednią nogą. Kiedy Eveline przesunęła dłonią po jej szyi, zwierzę drgnęło, ale się nie odsunęło.

— Pani też powinna odpocząć.

— To zaczyna być bardzo popularna opinia.

Nie odpowiedział, a ona poszła dalej.

W stajni stało więcej koni, niż widziała na dziedzińcu. Część należała do ludzi Hadrena, część do przyjezdnych. Przy kilku boksach wisiały skórzane tabliczki z oznaczeniami domów i oddziałów. Dwa konie miały przy uzdach wąskie paski ciemnego materiału, w tym samym kolorze co płaszcze ludzi, których widzieli przy bramie.

Eveline zwolniła. Pierwszy był gniady, wysoki, z jasną plamą nad nozdrzami. Drugi ciemniejszy, niemal czarny, z wytartym siodłem przewieszonym przez drzwi boksu. Nic szczególnego. Przeszłaby dalej, gdyby ciemny koń nie przestąpił z nogi na nogę.

Metal stuknął o kamień nierówno — raz ostro, raz głucho.

To ją zatrzymało.

W sklepie pęknięta porcelana brzmiała inaczej niż cała, a dobrze osadzony zamek inaczej niż poprawiany. Ta podkowa brzmiała jak coś, co ktoś kiedyś naprawiał.

Podeszła bliżej. Zwierzę cofnęło uszy, kiedy wyciągnęła rękę, ale po chwili pozwoliło dotknąć szyi. Eveline położyła dłoń na łopatce i ostrożnie przykucnęła. Bok zaprotestował natychmiast.

— Wspaniale — syknęła przez zęby.

Koń przesunął ciężar.

— Spokojnie.

Przy strażnicy widziała, jak Vaelen robił to przy klaczy Florentiny. Przesunęła dłoń w dół nogi i uniosła kopyto. Podkowa była mocno zużyta, na pierwszy rzut oka zwyczajna. Gwoździe po jednej stronie siedziały równo, z wyjątkiem trzeciego. Ten był wbity pod kątem, głębiej niż pozostałe, a jego łeb wystawał ostrą krawędzią poza obrys podkowy. Obok biegło cienkie pęknięcie, zgrzane i ciemniejsze od reszty metalu.

Eveline przesunęła opuszkiem po chropowatym zgrzewie i znieruchomiała.

W miękkiej ziemi przy drzewie jeden odcisk miał właśnie takie ostre zagłębienie.

Mogła się mylić. Powinna się mylić.

Opuściła kopyto i wyprostowała się ostrożnie.

— Co pani robi?

Grijs stał kilka kroków dalej. Nie usłyszała, kiedy wszedł. Włosy przy skroniach miał jeszcze wilgotne. Płaszcz zostawił gdzieś po drodze, ale miecz nadal wisiał przy boku.

— Proszę tu podejść — powiedziała Eveline, wskazując konia. — Niech pan spojrzy na podkowę. Prawą przednią.

Grijs przykucnął i uniósł kopyto. Przesunął kciukiem po wystającym gwoździu, potem po zgrzanym pęknięciu.

— Przy drzewie — powiedział.

— Właśnie.

Opuścił kopyto.

— To ten sam koń.

— Do kogo należy? — zapytała Eveline.

Grijs spojrzał na pasek przy uzdzie. Był na nim niewielki znak: nie herb Vermaaru, tylko trzy cienkie linie przecięte jedną poprzeczną. Eveline widziała go już wcześniej, ale nie potrafiła sobie przypomnieć gdzie.

— Do jednego z oddziałów rady.

Z dalszej części stajni dobiegł stuk wiadra. Ktoś przeszedł między boksami, prowadząc siwego konia, a siano zaszeleściło pod butami. Wszystko było zwyczajne, a jednak Eveline poczuła potrzebę, żeby obejrzeć się za siebie.

— Kiedy przyjechał?

— Dziś rano. Stajenny mówi, że jeździec był sam. Poszedł prosto do kwater rady.

Eveline znów zobaczyła w myślach sylwetkę jeźdźca na tle nieba.

— Wyprzedził nas — powiedziała cicho. — Kiedy jeszcze oglądaliśmy jego ślady.

— Na to wygląda.

— Czterech ludzi rady wyjechało z Meren, zanim wjechaliśmy. A koń został. Jego jeździec nadal jest w mieście.

— Mógł być jednym z ludzi Stratega — powiedział Grijs.

Eveline przypomniała sobie dwóch mężczyzn w długich płaszczach. Jeden z nich zamknął drzwi niemal bez dźwięku. Nie przyjrzała się żadnemu. Patrzyła na maskę.

— Ale to jeszcze nie dowodzi, kto siedział na nim w lesie — dodał. — Koń mógł zmienić jeźdźca.

— Chcę wiedzieć, kto na nim przyjechał.

— Ciszej — powiedział Grijs, zerkając w stronę stajennego. — Jeśli ktoś usłyszy, o co pani pyta, jutro tego konia tu nie będzie. Pani wraca do środka. Ja się dowiem, kto na nim przyjechał.

Eveline cofnęła rękę od drzwi boksu.

— A ja powiem lordowi Vaelenowi.

— Proszę powiedzieć.

Grijs odwrócił się do stajennego.

Przy wyjściu Eveline obejrzała się jeszcze raz. Grijs stał przy boksach i rozmawiał ze stajennym o uprzęży.

Eveline wyszła na dziedziniec. Nad murami Meren wisiały ciężkie, niskie chmury, a gdzieś po drugiej stronie miasta uderzył dzwon. Przeszła pod kamiennym łukiem i skierowała się z powrotem do sali, w której zostawiła Florentinę i Vaelena.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania