Sklep rzeczy utraconych - rozdział 22

Zatrzymali się dopiero wtedy, gdy koń Florentiny potknął się po raz drugi. Świtało. Mgła leżała w dolinie tak gęsto, że drzewa po obu stronach drogi wyglądały jak cienie ustawione jeden za drugim. Grijs pojechał przodem i wrócił po kilku minutach.

— Nad strumieniem stoi stara strażnica. Pusta.

Nikt nie zaprotestował, więc ruszyli za nim. Strażnica okazała się niewiele więcej niż czterema kamiennymi ścianami i połową dachu. Druga połowa zapadła się dawno temu, a przez dziurę w belkach wpadała szara, wilgotna poświata. Palenisko w kącie było zimne od lat. Pachniało mokrym kamieniem i mchem.

Eveline spróbowała zsunąć się z siodła. Nogi jej nie posłuchały. Uda paliły od wewnątrz, a kolana zesztywniały w jednej pozycji. Wisiała bokiem przy koniu, z jedną stopą w strzemieniu.

Grijs podszedł, uwolnił jej stopę i postawił ją na ziemi jak worek mąki.

— Nigdy wcześniej nie siedziałam na koniu — powiedziała, kiedy była pewna, że nogi ją utrzymają.

— Widziałem.

Eveline stała jeszcze chwilę przy koniu, przytrzymując się siodła i postanowiła, że nikt nie zobaczy, jak idzie.

Grijs zdjął torby z siodła i zajrzał do jednej z nich.

— Chleb. Suszone mięso. Dwa bukłaki. Płaszcz. — Wyciągnął zwinięty kawałek skóry i obrócił go w dłoniach. — Mapa. Mieliśmy szczęście.

Florentina wzięła od Grijsa mapę, ale jej nie rozwinęła. Usiadła pod ścianą, z dala od pozostałych, i położyła ją sobie na kolanach. Vaelen tymczasem przykucnął przy palenisku i odgarnął stary popiół.

— Bez ognia — powiedział Grijs.

— Mgła ukryje dym — odpowiedział Vaelen.

— Nie ukryje zapachu. Jeśli ktoś jedzie naszym śladem, poczuje go z pół mili.

Vaelen wstał i otrzepał dłonie.

— Ma pan rację.

Grijs wziął miecz i wyszedł przed strażnicę.

***

Było zimno. Eveline usiadła na przewróconym kamieniu przy wejściu i owinęła się płaszczem wyjętym z torby przy siodle. Był szorstki, za długi i pachniał cudzym koniem. Ręce jej drżały. Wsunęła dłonie pod pachy, gdy Vaelen podszedł z bukłakiem i pasem płótna oddartym z własnej koszuli.

— Proszę pokazać.

— Nic mi nie jest.

— Powiedziała pani to samo na dziedzińcu. Wtedy też nie uwierzyłem.

— Nie wiedziałam, że umie pan opatrywać rany.

Vaelen nie podniósł wzroku znad płótna.

— Umiem wiele rzeczy, o których pani nie wie.

Eveline zerknęła w głąb strażnicy. Florentina siedziała pod ścianą z głową opartą o kamień i zamkniętymi oczami. Dopiero wtedy odsunęła płaszcz i podciągnęła sukienkę z jednej strony, odsłaniając bok. Zrobiła to szybko i odwróciła wzrok.

Vaelen przykucnął przed nią. Kiedy odsunęła materiał nieco wyżej, syknęła przez zęby. Poniżej żeber rozlewał się ciemny siniak, a w miejscu, gdzie podczas ucieczki musiała uderzyć o kamień, skóra była otarta do krwi. Vaelen polał otarcie wodą z bukłaka. Zrobił to ostrożnie, ale Eveline i tak zacisnęła palce na krawędzi kamienia. Potem przesunął palcami wzdłuż jej boku, sprawdzając kolejno żebra.

— Tutaj?

— Trochę niżej.

Nacisnął delikatnie. Eveline drgnęła.

— Proszę wziąć głęboki oddech. Chcę sprawdzić, czy nie zrobiła pani sobie czegoś z żebrami.

Wciągnęła powietrze. Ból odezwał się natychmiast, ale pozostał tępy. Dłoń Vaelena nie drgnęła. Czuła ją przy każdym oddechu, tak samo wyraźnie jak ból.

— Jeszcze raz — powiedział, obserwując jej twarz.

— To nie jest szczególnie przyjemne.

— Zauważyłem.

Wzięła drugi oddech. Tym razem wolniej. Jego dłoń uniosła się razem z jej żebrami i opadła, kiedy wypuściła powietrze.

— Najpewniej mocno stłuczone. Nie czuję niczego, co sugerowałoby złamanie.

Cofnął rękę.

Przyłożył płótno do otarcia i umocował je tak, żeby nie uciskało żeber. Jego dłonie były chłodne i pewne, a Eveline patrzyła na mgłę, żeby nie patrzeć na niego. Poprawił supeł, choć trzymał dobrze.

— Jest już „później” — powiedziała.

Vaelen usiadł obok niej na kamieniu.

— To, co widziała pani w zamku, nie urodziło się. Ktoś to stworzył. Zbudował, jeśli woli pani to słowo.

— Jak zegar?

Vaelen oparł przedramiona na kolanach.

— Widziałem już coś podobnego. Dawno temu, daleko stąd.

— Gdzie? — zapytała Eveline.

— Nie mogę pani powiedzieć. Nie teraz.

— Czyli znowu „później”.

— Przynajmniej próbuję pani nie okłamać.

— A mógłby pan?

— Mógłbym, ale nie panią. Niech pani coś zje.

Odwrócił się w stronę koni, zanim zdążyła odpowiedzieć.

— Lordzie Vaelen…

Zatrzymał się.

— Zgodzę się na „później” — powiedziała Eveline. — Ostatni raz.

— Uczciwie.

Po chwili odszedł. Eveline siedziała z ręką na świeżym opatrunku.

***

Grijs siedział na zwalonym pniu kilkanaście kroków od strażnicy, z mieczem na kolanach. Przecierał ostrze kawałkiem płótna, powoli i dokładnie, raz za razem przesuwając materiał po tej samej stronie klingi.

Eveline przyniosła mu kawałek chleba. Wziął go bez słowa, ale nie zaczął jeść. Położył go obok siebie na pniu.

— Jak zginął? — zapytał w końcu Grijs.

— Stanął stworowi na drodze. Próbował walczyć.

— I?

Eveline spuściła wzrok.

— Stwór przebił go na wylot.

Grijs długo się nie poruszał. Potem przesunął płótnem po ostrzu, choć było już czyste.

— Sześć lat służyłem pod nim.

Nic więcej nie dodał, a Eveline o nic więcej nie pytała. Po chwili jego wzrok przesunął się na jej pas i zatrzymał na nożu.

— To nie od stwora.

— Nie.

Grijs patrzył na ostrze jeszcze przez moment.

— Bram też nie zginął od stwora.

Gdzieś w mgle zawołał ptak. Raz, drugi, potem umilkł. Grijs wrócił do czyszczenia miecza.

Kiedy odchodziła, usłyszała za sobą szelest. Obejrzała się. Grijs sięgnął po chleb.

***

Florentina nie spała. Siedziała pod tą samą ścianą, z mapą rozłożoną na kolanach i medalionem wyjętym spod sukienki. Trzymała go w zamkniętej dłoni, a kciukiem przesuwała po krawędzi tam i z powrotem. Ramiona miała opuszczone.

— Powinna pani odpocząć, Wasza Wysokość — powiedziała Eveline, siadając obok niej.

— Próbowałam. — Florentina nie podniosła wzroku. — Za każdym razem, kiedy zamykam oczy, widzę bramę i tego człowieka, którego uderzył. Mogłam kazać ją otworzyć wcześniej. Zanim stwór znalazł się na dziedzińcu. Ten człowiek by żył.

— A gdyby pani kazała ją otworzyć wcześniej, ludzie Vermaaru weszliby wcześniej.

Florentina spojrzała na nią po raz pierwszy.

— Nie próbuj mnie pocieszać.

— Nie próbuję. Mówię, jak było.

Księżniczka spuściła wzrok na mapę.

— Doorn mówił tak samo — powiedziała cicho. — Nigdy mnie nie pocieszał. Mówił, jak było.

Eveline dostrzegła na mapie ślad paznokcia biegnący od Kadenu do miejsca oznaczonego małą wieżą. Florentina musiała przesuwać po nim palcem wiele razy.

Niżej, na południe od przełęczy, leżała cienka kreska drogi, którą przyjechali. Za nią, już poza krawędzią mapy, było jej miasto, sklep, szuflada z kopertą i Celia.

Znana jej droga do domu prowadziła przez bramy Kadenu. Teraz byli po ich północnej stronie, a za murami walczyli żołnierze Vermaaru.

***

Wczesnym popołudniem Grijs wrócił ze zwiadu. Na drodze nie było nikogo, przynajmniej na razie, ale raz, od strony przełęczy, doleciał go głos rogu. Vaelen wysłuchał tego bez słowa i wrócił do koni.

Klacz Florentiny stała z opuszczonym łbem. Kiedy Vaelen uniósł jej przednią nogę, zwierzę szarpnęło ją niemal od razu. Noga była lekko spuchnięta. Na tylnej podkowa trzymała się już tylko na kilku gwoździach. Vaelen przesunął po niej kciukiem, ale nic nie powiedział.

Eveline drzemała pod ścianą, lecz obudziła się, kiedy Florentina wstała. Księżniczka rozwinęła mapę na płaskim kamieniu.

— Jedziemy do Meren.

Przycisnęła palcem znak twierdzy na północny wschód od Kadenu. Od strażnicy prowadziła tam droga schodząca z gór ku niskim wzgórzom.

— To pierwsze miejsce, w którym będą pani szukać — powiedział Vaelen, prostując się znad kopyta.

— Lord Hadren ma trzy tysiące ludzi, mury, zapasy i przysięgał wierność mojemu ojcu.

— Przysięgi mają tę wadę, że składają je ludzie.

— Hadren nie otworzy bram Vermaarowi — powiedział Grijs.

Florentina przycisnęła mapę do kamienia.

— Muszę się dowiedzieć, gdzie są wojska mojego ojca i kto nadal jest po naszej stronie. Nie odzyskam miasta, uciekając od każdej twierdzy, do której może dotrzeć Vermaar.

— A te torby? — odezwała się Eveline. — Cztery osiodłane konie przy samym wyjściu i przy każdym to samo. Chleb, mięso, woda, płaszcz. Do tego mapa. Ktoś szykował się na dłuższą drogę.

— Nie na mój rozkaz.

Grijs zajrzał do otwartej torby.

— Kto miał do nich dostęp? — zapytał Vaelen.

— Stajenni, straż, posłańcy — odpowiedział Grijs. — Trzeba by znaleźć człowieka, który je siodłał.

— W Meren poproszę Hadrena, żeby pytał ocalałych z Kadenu. Dopóki nie wiemy, kto wydał rozkaz, nie wiemy też, czy te konie czekały na nas.

— Na tych koniach nie dojedziemy do Veyr.

— A jedzenia mamy najwyżej na cztery dni — dodał Grijs.

— W Meren dostaniemy nowe konie — powiedziała Florentina, zwijając mapę.

Vaelen przykucnął przy klaczy i przytrzymał luźną podkowę kciukiem.

— Zatrzymamy się przed miastem. Najpierw sprawdzimy drogi, ludzi przy bramach i chorągwie na murach.

Grijs zamknął torbę.

— Ruszamy rano. Konie muszą odpocząć.

Vaelen wypuścił kopyto z dłoni. Klacz natychmiast odciążyła nogę. Mgła zeszła już z doliny, odsłaniając pustą drogę do zakrętu.

***

Obudził ją chłód. Przez dziurę w dachu widać było gwiazdy. Mgła zniknęła zupełnie, a księżyc rzucał na kamienną podłogę blady prostokąt światła. Florentina spała wreszcie, zwinięta pod płaszczem Grijsa. Sam Grijs siedział przy wejściu z głową opartą o futrynę, ale Eveline nie była pewna, czy śpi.

Miejsce Vaelena było puste. Wstała ostrożnie, przytrzymując się ściany, i wyszła na zewnątrz. Trawa była mokra i zimna, a wilgoć od razu przesiąkła przez cienkie podeszwy. Konie stały spokojnie przy drzewach. Strumień szumiał w dole, za kępą olch. Zobaczyła go dopiero po chwili. Stał nad wodą, plecami do strażnicy, z pochyloną głową. W dłoni trzymał ciemny przedmiot.

Wzdłuż jego krawędzi biegła cienka linia światła. Nie świeciła jednak tak jak na dziedzińcu, jednym ostrym błyskiem. Pulsowała. Rozjaśniała się i przygasała, rozjaśniała i przygasała, nierówno, w rytmie, który nie przypominał niczego, co Eveline znała.

Vaelen mówił półgłosem. Nie rozumiała słów. Nie była nawet pewna, czy to były słowa. Światło zamrugało trzy razy i zgasło. Vaelen stał jeszcze przez chwilę bez ruchu. Potem, nie odwracając się, powiedział:

— Proszę spać, panno Vale.