Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 24b

Do południa las został za nimi. Przed nimi ciągnęły się niskie wzgórza, pola i pojedyncze kępy drzew. Zatrzymali się przy wąskim strumieniu. Konie piły długo. Florentina usiadła na trawie w cieniu drzew, kilkadziesiąt kroków dalej, opierając plecy o pień, a Grijs poszedł w górę strumienia sprawdzić drogę.

Vaelen stał przy wodzie. Eveline podeszła do niego. Nie odwrócił się.

— Panno Vale.

— Wiedział pan, że coś jest w lesie.

Słyszała tylko wodę płynącą po kamieniach.

— Tak.

— Wiedział pan, kto je tam przyprowadził?

— Nie.

Eveline stanęła obok niego.

— Wiedział pan, czego się bało?

Nie odpowiedział. Pomyślała o pytaniu, które wywalczyła na zapleczu sklepu. Nie zamierzała marnować go na to.

— Trzy pytania. Raz „tak”, raz „nie” i raz nic.

— Liczy pani?

— Zaczęłam.

— Dlaczego krzyknął pan na Grijsa, kiedy ruszył za nią?

Vaelen schylił się, podniósł z brzegu dwa płaskie kamienie i wrzucił jeden do strumienia.

— Bo nie chciałem, żeby ją zabił.

— Dlaczego?

Patrzył, jak kręgi rozchodzą się po wodzie.

— Chciałem zobaczyć, dokąd wróci.

— Dlatego nie użył pan tego, co ma pan pod płaszczem.

— Tak.

— A kiedy powiedział pan Grijsowi, że to nic skierowanego przeciwko księżniczce?

— To również była prawda — odparł, przesuwając kciukiem po wilgotnym kamieniu.

— Tylko nie cała.

— Panno Vale...

— Nie. Nie będzie już „panno Vale” zamiast odpowiedzi.

Odwrócił się do niej. Dzielił ich jeden krok. Eveline czuła znajomą wodę kolońską. Nie cofnęła się.

Eveline ruszyła ku koniom, gdy Vaelen odezwał się za nią.

— Skoro rozmawiamy o prawdzie... Jest coś, czego pani mi nie powiedziała?

Eveline zastygła. Moneta wciąż leżała w sklepie.

— Jest.

Vaelen czekał, więc mówiła dalej.

— W szkatułce pani Maret była moneta. Miała ten sam znak co medalion. Poszłam z nią do archiwum. Brakowało stron. Lucien nie zaprzeczył, że wyrwał je jego ojciec.

— Bez pytania mnie.

— Dzień wcześniej kazał mi pan udawać, że nigdy nie słyszałam o Archen.

— To rzeczywiście mogło nie zachęcać do zwierzeń.

— Lucien był też w mieszkaniu pani Maret. Sam to przyznał.

— Tego nie wiedziałem.

— Bałam się, że jeśli powiem panu o monecie, zabierze ją pan i każe mi wrócić do pracy. Potem coraz łatwiej było nie mówić o reszcie.

Vaelen podszedł bliżej.

— Nie chciałem, żeby szukała pani sama.

— Ale kiedy pytałam, nie odpowiadał pan.

— Bo na końcu każdej odpowiedzi jestem ja.

Eveline przesunęła kciukiem po wewnętrznej stronie nadgarstka. Pamiętała nacisk palców Luciena lepiej niż chciała.

— Jest jeszcze coś. Kiedy pytał pan, co zrobiłam, powiedziałam, że odmówiłam. Przecięłam mu twarz. Od policzka do skroni.

Vaelen znieruchomiał. Jego wzrok zsunął się na jej nadgarstek, na miejsce, które przed chwilą pocierała.

— To może skomplikować następne spotkanie — stwierdził.

Ruszyli godzinę później. Eveline myślała o Celii. Została sama w mieście. Ktoś, kto zacząłby pytać w okolicy sklepu o Eveline, mógłby w końcu trafić właśnie na nią.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania