Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 25

Po południu droga zaczęła się wspinać. Na horyzoncie pojawiła się szeroka kamienna ściana.

Meren leżało na łagodnym wzgórzu, otoczone murem niższym niż ten w Kadenie, ale ciągnącym się szeroko po obu stronach doliny. Nad dachami górowały trzy wieże, a z największej zwisała długa, złocista chorągiew.

Florentina zobaczyła ją pierwsza i wyprostowała się w siodle.

— Nasze.

Grijs uniósł głowę. Na drugiej wieży wisiała kolejna złocista chorągiew, a po chwili dostrzegli trzecią.

Eveline zauważyła, jak ramiona Florentiny opadają o ułamek cala. Grijs opuścił prawą rękę, którą od rana trzymał blisko rękojeści miecza.

Wiatr przyniósł od miasta dźwięk dzwonu, jednego, niespiesznego, bijącego godzinę. Nad dachami unosił się dym z kominów, a z nim słaby zapach drewna i pieczonego chleba.

Vaelen nie odrywał wzroku od bramy.

Zatrzymali konie na grzbiecie wzgórza. Miasto było oddalone o mniej niż milę. Z tej wysokości widzieli bramę, drogę przed nią i kilka wozów czekających na wjazd.

— Hadren je utrzymał — powiedziała Florentina.

— Tak — odparł Grijs.

— Strażnicy?

— Za daleko — odpowiedział Grijs, mrużąc oczy.

— Poczekamy — powiedział Vaelen.

Florentina westchnęła, ale nie zaprotestowała. Po kilku minutach spod bramy wyjechało czterech jeźdźców. Nie mieli złocistych pancerzy Kadenu. Nosili długie, ciemne płaszcze, jednakowe od kołnierza po dolny brzeg. Jechali parami, spokojnie, nie rozglądając się na boki. Droga, którą obrali, skręcała spod murów i biegła wzdłuż podnóża wzgórza, coraz bliżej miejsca, w którym stali.

Eveline już ich widziała przez szparę między drzewami, kiedy Grijs kazał zatrzymać powóz na trakcie.

Dłoń Grijsa wróciła na rękojeść miecza. Jeźdźcy minęli podnóże wzgórza kilkaset kroków pod nimi i skręcili na drogę biegnącą wzdłuż murów.

— Grijs?

— Ludzie rady. Widywałem ich przy sali rady. Czasem przy Doornie. Czasem przy posłach Vermaaru. — Patrzył za nimi, dopóki nie zniknęli za zakrętem muru. — Nie powinni tu być.

— Czyli służyli radzie — powiedziała Florentina.

— Służyli ludziom w radzie. To nie zawsze to samo.

— Ilu wiedziało, że księżniczka przeżyła? — zapytał Vaelen.

— Nie wiem — odpowiedział Grijs. — Ale jeśli przeszukali zamek i nie znaleźli jej ciała, muszą brać pod uwagę, że uciekła.

— Wjeżdżamy — powiedziała Florentina, zawracając konia w stronę murów.

— Wasza Wysokość…

— Lord Hadren przysięgał mojemu ojcu. Jeśli Meren nadal jest nasze, nie zamierzam chować się przed jego bramą.

— A jeśli nie jest?

— Wtedy tym bardziej chcę to wiedzieć.

— Możemy zaczekać do zmroku — powiedział Vaelen. — Grijs wejdzie pierwszy i sprawdzi, czy brama nadal odpowiada Hadrenowi.

— A ja będę siedziała za wzgórzem i czekała, aż ktoś zdecyduje, czy mogę wejść do własnego miasta? — powiedziała spokojnie. — W Kadenie wszyscy decydowali za mnie. Rada. Doorn. Ojciec, kiedy jeszcze mógł. Potem pan. Wystarczy.

Grijs poruszył się w siodle. Florentina odwróciła się do niego.

— Jeśli uważasz, że nie powinniśmy wjeżdżać, powiedz.

Grijs ocenił wzrokiem bramę i drogę za ich plecami.

— Jeśli ludzie rady są w środku, dowiedzą się o naszym przyjeździe, zanim przejedziemy połowę miasta. Wjechałbym.

Florentina ruszyła w stronę bramy, a pozostali za nią.

Z bliska Eveline dostrzegła oznaki przygotowań, których wcześniej nie zauważyła. Na murach strażnicy stali co kilkanaście kroków, przy bocznej wieży piętrzyły się skrzynie ze strzałami, a z rowów przed murami usunięto krzaki i wysoką trawę.

Grijs wysunął się przed pozostałych i zwolnił przy bramie. Jeden ze strażników podniósł dłoń.

— Cel przyjazdu?

Grijs odsunął brzeg naramiennika i pokazał znak ukryty pod nim. Strażnik obejrzał go, a potem przeniósł wzrok na zakapturzoną postać za Grijsem.

Mężczyzna zamarł, gdy Florentina zsunęła kaptur.

— Wasza Wysokość — wyrwało mu się.

Pozostali strażnicy wyprostowali się niemal jednocześnie. Jeden z nich przyklęknął.

— Zaprowadźcie mnie do lorda Hadrena.

Strażnik poderwał się i usunął z drogi.

***

Wewnątrz Meren było głośniej, niż Eveline się spodziewała. Ulice były szersze niż w Kadenie, domy niższe, z jasnego kamienia i ciemnego drewna. Wozy przeciskały się między pieszymi, a konie stukały kopytami o bruk.

Twierdza Hadrena stała na niewielkim wzniesieniu w północnej części miasta. Otaczał ją niski kamienny mur, a nad bramą wisiał herb Meren — złoty jeleń na ciemnym tle.

Na dziedzińcu czekało już kilkunastu ludzi. Przy wschodnim murze stały trzy konie pod ciemnozielonymi czaprakami, ozdobionymi srebrnym znakiem Vermaaru. Vaelen przyjrzał im się, zanim ruszył za pozostałymi.

Jeden z mężczyzn odłączył się od grupy i podszedł do Florentiny. Był szeroki w ramionach, siwiejący, z krótko przyciętą brodą. Zamiast od razu się ukłonić, najpierw obejrzał ją i Grijsa — zabrudzone ubrania, krew przy bandażu na jego ramieniu, rozcięty płaszcz księżniczki.

Dopiero wtedy uklęknął.

— Wasza Wysokość.

Florentina zsiadła z konia. Eveline zrobiła to samo.

— Lordzie Hadren.

Mężczyzna wstał.

— Myśleliśmy, że...

— Wiem.

Hadren wypuścił powietrze.

— A król?

Florentina zamilkła na tyle długo, że Hadren zamknął oczy, zanim zdążyła odpowiedzieć.

— Nie wiem. Kiedy opuszczaliśmy Kaden, nadal żył.

— Rozumiem — powiedział cicho. Dopiero potem zwrócił się do Grijsa. — Doorn?

Grijs pokręcił głową.

— Jak?

— W zamku. Osłaniał księżniczkę.

Hadren nie pytał dalej. Florentina zrobiła krok bliżej.

— Potrzebuję wiedzieć, komu mogę tutaj ufać.

— Mnie.

— To za mało.

— Dobrze. — Odwrócił się do jednego ze swoich ludzi. — Konie do stajni. Medyka dla rannych. Nikt nie opuszcza twierdzy bez mojego pozwolenia.

Mężczyzna zawahał się.

— Lordzie...

— Nikt.

Mężczyzna odszedł. Hadren wskazał schody.

— W środku porozmawiamy.

Florentina ruszyła pierwsza. Przy wejściu Grijs minął strażnika bez oddawania miecza. Mężczyzna zerknął na broń, potem na niego, ale nic nie powiedział.

W sali na piętrze paliły się trzy lampy, choć za oknami wciąż było jasno. Na stole leżała mapa Kadenu i okolicznych ziem, z Meren przy północno-wschodnim brzegu arkusza. Drogi wychodzące z Kadenu kończyły się czerwonymi krzyżykami. Za dużo krzyżyków jak na kilka dni.

Hadren zamknął drzwi.

— Ostatnie meldunki — powiedział. — Zamknięte drogi, zaginione patrole, spalone wozy porzucone na traktach. Z pałacu nie mam wiadomości od dwóch dni.

— Dotarła moja prośba o eskortę dla wozów ze zbożem? — zapytała Florentina, przyciągając ku sobie mapę.

— Rano, już po ataku. Zacząłem zbierać oddział. Zwiad wrócił z drogi do Kadenu z dwoma rannymi, bez trzeciego człowieka. Wstrzymałem wymarsz. Eskorta nie wystarczy, żeby otworzyć szlak, a piechota jest mi potrzebna tutaj.

Florentina przesunęła palec do czerwonego krzyżyka przy drodze.

— Liczyłam, że będę miała kilka dni. Na zakup, na przejazd.

Hadren milczał. Potem wyjął spod mapy złożony dokument z pieczęcią i położył go przed nią.

— Wczoraj przyjechało sześciu ludzi rady. Twierdzą, że rada nadal sprawuje władzę w Kadenie i występuje w imieniu korony. Zażądali podporządkowania Meren jej decyzjom.

— Uznał pan ich pełnomocnictwa?

— Przyjąłem dokumenty. To wszystko. Nie oddam miasta ludziom, którzy nie potrafią powiedzieć, co stało się z królem.

— Za to konie Vermaaru stoją na pańskim dziedzińcu — zauważył Vaelen.

Hadren zacisnął usta.

— Nie mogłem odmówić im wjazdu bez otwartego wystąpienia przeciwko radzie.

— Czterech widzieliśmy ze wzgórza — powiedział Grijs. — Wyjeżdżali.

— Nie powiedzieli dokąd. — Hadren przesunął kilka papierów na brzeg stołu. — Ale nie przyjechali sami.

— Kto jeszcze jest w Meren? — zapytała Florentina.

— Strateg Vermaaru.

Eveline odwróciła się do Vaelena. Czekała na jakiś złośliwy komentarz. Jednak Vaelen milczał.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania