Sklep rzeczy utraconych - rozdział 24a
Eveline budziła się przy każdym ruchu koni. Grijs siedział przy wejściu do zagłębienia, z rannym ramieniem przyciśniętym do piersi i mieczem pod ręką. Florentina leżała pod płaszczem, ale nie spała. Vaelen stał na warcie przy skałach, za każdym razem w tym samym miejscu.
Kiedy niebo zaczęło szarzeć, Grijs wstał pierwszy. Podniósł miecz, sprawdził konie i ruszył w stronę martwego stworzenia.
Nad ciałem krążyły dwa kruki, ale żaden nie usiadł. Grijs zatrzymał się przy bestii, patrzył na ptaki, a potem odwrócił głowę ku drzewom.
Eveline podniosła się, poprawiając płaszcz na ramionach.
— Dokąd pani idzie?
— Z panem.
Grijs poczekał, aż Vaelen zajmie jego miejsce przy wejściu do obozu.
— Pięć minut. Proszę stawiać stopy tam, gdzie ja, żeby nie zatrzeć śladów.
Florentina uniosła się na łokciu, ale zamiast iść za nimi, zaczęła zbierać płaszcze.
Las zaczynał się niecałe trzydzieści kroków od obozu. Między pierwszymi drzewami ziemia była miękka od nocnej wilgoci i uginała się pod butami. Grijs przykucnął prawie od razu.
— Koń — powiedział.
Zagłębienia po kopytach były wyraźne, ale Eveline niewiele potrafiła z nich wyczytać.
Grijs przeszedł kilka kroków w bok. Ślady nie prowadziły prosto przez las, tylko zakreślały szeroki łuk wokół niewielkiej polanki między drzewami.
— Krążył tutaj — powiedziała Eveline.
— Stał. Przestępował.
Przy najbliższym pniu ziemia była rozryta głębiej. Mech został zdarty aż do korzeni, a przez wilgotną glebę ciągnęła się wąska bruzda. Pachniało tu inaczej niż w reszcie lasu — kwaśno i zwierzęco, jak w źle wysprzątanej stajni.
— Coś było przywiązane — powiedział Grijs, dotykając bruzdy palcami.
Kora nisko nad ziemią była starta do jasnego, gładkiego drewna, nie tylko w jednym miejscu. Ślad obejmował niemal połowę pnia.
Kilka kroków dalej Grijs podniósł z ziemi krótki kawałek sznura, nie dłuższy niż palec. Jeden koniec był postrzępiony, drugi gładko przecięty.
— Mogę? — zapytała Eveline, wyciągając rękę.
Podał jej fragment. Nie był to zwykły konopny powróz. Włókna były cienkie, ciasno skręcone, sztywne pod palcami i niemal czarne od impregnatu.
— Dobry sznur — powiedziała. — Ciasny skręt, porządny impregnat. Ktoś za niego sporo zapłacił.
Obróciła go między palcami. Na jednym z włókien została ciemnoczerwona smuga zaschniętej krwi. Oddała fragment Grijsowi.
— Bestia była tutaj.
Grijs przesunął się kilka kroków dalej i wskazał ciąg odcisków w miękkiej ziemi. Kilka z nich było wyraźnie głębszych od tych pozostawionych przy polanie.
— Przywiózł ją. Tutaj koń był obciążony. Później już nie.
— Nasze konie wpadły w panikę, a ten ją niósł.
— Był do niej przyzwyczajony.
Eveline przykucnęła przy śladach. Jeden z odcisków różnił się od pozostałych. Trzy brzegi były gładkie, czwarty miał małe, ostre zagłębienie. Wskazała je Grijsowi.
— Gwóźdź — powiedział Grijs. — Podkowa mogła być naprawiana. Żaden z naszych koni takiej nie ma.
— Jeśli zobaczymy ten ślad jeszcze raz, będziemy wiedzieć, że to ten sam koń — powiedziała.
Nad skałami zakrakał kruk. Grijs podniósł głowę ku drzewom. Odcisk kopyta wbijał się w rozgarniętą krawędź bruzdy.
— Ktoś ją odciął — powiedziała. — I został.
Grijs pochylił się nad śladem.
— Czyli widział, jak ruszyła na nas.
Eveline cofnęła dłoń od odcisku.
Kiedy wrócili, Florentina stała już przy koniach, a Vaelen zapinał jedną z toreb.
Grijs rzucił mu kawałek sznura. Vaelen złapał go jedną ręką, obejrzał przecięty koniec i oddał mu sznur. Florentina zwinęła płaszcz, nie spuszczając oczu ze skraju lasu. Kruki nadal krążyły nad skałami, ale żaden nie zszedł niżej niż na wysokość drzew.
Grijs ruszył po siodło, ale przy pierwszym ruchu jego twarz napięła się. Eveline dotknęła ciemnej plamy przy łokciu i pokazała mu świeżą krew na palcu. Grijs odłożył siodło i usiadł na płaskim kamieniu.
Eveline oddarła pas płótna z brzegu sukienki i sięgnęła po bukłak z wodą. Uklękła przy Grijsie, rozpięła klamrę przy jego łokciu i ostrożnie odsunęła płytę pancerza. Pod spodem materiał był przecięty i sztywny od zaschniętej krwi, a przez skórę biegły trzy równoległe rany. Dwie płytkie, trzecia głębsza.
Przepłukała je wodą, osuszyła kawałkiem materiału i zaczęła owijać łokieć świeżym pasem płótna. Mięsień pod jej palcami napinał się przy każdym obrocie bandaża. Grijs patrzył ponad jej ramieniem na Vaelena.
— W nocy widziałem, jak sięgnął pod płaszcz, a potem zatrzymał rękę — powiedział cicho. — W Kadenie się nie zatrzymał. Widziałem ranę tego człowieka na korytarzu. Wąską, o czarnych brzegach, jakby ktoś przyłożył do skóry rozgrzany drut. Żadna kusza, którą znam, takiej nie zostawia.
Eveline zacisnęła węzeł.
— W porcie widziałam to z bliska. Nie potrafiłam tego rozpoznać wtedy i nadal nie potrafię.
Poprawiła bandaż i puściła jego ramię.
— Gotowe.
Grijs poruszył ostrożnie łokciem, po czym wstał. Podszedł do Vaelena, który mocował torbę przy siodle.
— Co pan nosi pod płaszczem?
— To dość osobiste pytanie jak na tak wczesną porę.
Grijs nawet nie mrugnął.
— Widziałem, co to robi. Jeśli mam odpowiadać za bezpieczeństwo księżniczki, muszę wiedzieć, z czym jadę.
— Niczym, co byłoby skierowane przeciwko niej.
Grijs zaczekał, ale Vaelen tylko zaciągnął pasek torby.
— W takim razie będzie pan jechał przede mną.
Vaelen uniósł głowę.
— Dobrze.
Dopiero wtedy Grijs ustąpił mu miejsca przy siodle.
Wyruszyli później, niż zamierzali. Słońce wyszło zza gór, a trawa po obu stronach drogi była srebrna od rosy. Vaelen jechał pierwszy, Grijs z Florentiną tuż za nim.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania