Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 23b

Obudziło ją krótkie, zdławione rżenie. Eveline otworzyła oczy. Oddech zawisł jej przed ustami białą smugą. Zanim rozpoznała otaczające ją skały, zobaczyła ruch między drzewami. Księżyc wisiał nisko, wąski i blady, i wszystko, co oświetlał, wyglądało na szare.

Vaelen stał już kilka kroków przed końmi, zwrócony twarzą do lasu.

Grijs poderwał się spod skały.

— Wstawać.

Florentina zerwała się spod płaszcza. Jeden z koni szarpnął uwiąz. Coś poruszyło się za skałą.

Nie było duże. Poruszało się nisko na czterech nogach. Najpierw Eveline widziała tylko grzbiet, ciemniejszy od nocy, potem zwierzę wysunęło się spomiędzy drzew. Pysk miało zbyt szeroki. Skóra na karku tworzyła twarde, nierówne płaty, przypominające kolejne warstwy wyschniętej gliny, a jedno ucho było rozdarte. Grijs wyciągnął miecz.

— Zostańcie przy koniach.

Bestia minęła ich i rzuciła się na klacz Florentiny.

Jeszcze przed chwilą Vaelen stał przed końmi. Teraz był między klaczą a zwierzęciem, a koń nawet nie zdążył drgnąć. Jego dłoń powędrowała pod płaszcz i zatrzymała się w pół ruchu. Potem cofnęła się pusta. Zamiast tego chwycił z torby leżącej przy siodłach nóż, którym Grijs wieczorem kroił chleb.

Bestia skoczyła. Vaelen zszedł jej z drogi i wbił ostrze w bok, płytko, tuż pod płatem twardej skóry. Stworzenie obróciło się z taką gwałtownością, że musiał odskoczyć; pazury uderzyły w kamień. Grijs zaszedł ją od tyłu i ciął w nogę. Bestia zawyła.

— Eveline! — krzyknęła Florentina. — Konie!

Eveline chwyciła wodze najbliższego. Zwierzę szarpało głową i cofało się, niemal wpychając ją na skałę. Oparła się o kamień całym ciężarem i zacisnęła palce na skórzanym pasku. Bok odpowiedział ostrym ukłuciem. Kamień był zimny i mokry od rosy; czuła go przez płaszcz całymi plecami.

Bestia rzuciła się na Grijsa. Uniósł ramię i pazur zgrzytnął po płytach pancerza, zsunął się w dół i trafił w łączenie przy łokciu — tam, gdzie segment wciąż odstawał od walki na trakcie. Grijs syknął. Spod płyty pociekła krew.

Vaelen uderzył ponownie pod żebra. Bestia cofnęła się o krok, potem o drugi.

I wtedy Eveline, przyciśnięta do skały, z wodzami wkręconymi w dłoń, zobaczyła coś, czego nie umiała od razu nazwać. Zwierzę dwa razy odbiło w stronę, z której przyszło i dwa razy zawróciło. Ani raz nie podeszło do linii drzew bliżej niż na dziesięć kroków. Wolało wrócić między nich, niż wejść między drzewa.

Przez ułamek sekundy stało nieruchomo. Światło księżyca odbiło się w jego oczach. Nie były wściekłe. Były przestraszone.

Vaelen zrobił krok w stronę stworzenia. Bestia cofnęła się ponownie, obejrzała ku drzewom i zawahała się. Grijs przesunął się z drugiej strony, odcinając jej drogę między skałami. Dopiero wtedy rzuciła się w stronę lasu.

Grijs ruszył za nią.

— Nie! — zawołał Vaelen.

Grijs dogonił ją przy kamieniach, gdy ugięła się pod nią zraniona tylna noga. Ciął w odsłonięty kark. Bestia runęła na bok i szarpnęła łapami, po czym znieruchomiała. Grijs został nad nią z opuszczonym mieczem. Z łokcia kapała mu krew. W ciszy rozległo się niespokojne parsknięcie konia.

Eveline puściła wodze. Koń jeszcze drżał, ale przestał się cofać. Rozprostowała palce. Pasek zostawił na nich czerwone pręgi.

Podeszła do martwej bestii.

— Eveline — powiedział Vaelen.

Zatrzymała się. Rzadko mówił do niej po imieniu. Jeszcze rzadziej tak cicho.

— Chcę coś zobaczyć.

Eveline przykucnęła przy głowie bestii. Zapach krwi mieszał się z mokrą ziemią. Stworzenie miało zamknięte jedno oko. Drugie pozostało częściowo otwarte.

Najpierw sięgnęła pod spódnicę, do kieszeni halki i wyjęła odłamek łuski spod Veld. Przyłożyła go do płata skóry na karku zwierzęcia.

Pod palcami skóra była chłodna. Zbyt chłodna jak na stworzenie, które jeszcze przed chwilą biegło.

Odłamek nie pasował.

Łuska była gładka, czarna i ułożona z niemal nienaturalną regularnością. Skóra tej bestii była szorstka, nierówna, miejscami popękana. Ktoś próbował zrobić to samo i mu nie wyszło. Albo jeszcze nie skończył.

Schowała odłamek i odwróciła łeb zwierzęcia ku księżycowi. Z początku widziała tylko rozdarty brzeg ucha, potem odsunęła sierść. Pod nią biegły dwie cienkie linie, równe i równoległe, przecinające dolną część ucha. W szarym świetle wydawały się jaśniejsze od skóry.

Nie były świeże. Blizny zdążyły zblednąć. Nie przypominały śladów po zębach ani pazurach.

— Grijs.

Musiał coś usłyszeć w jej tonie, bo podszedł natychmiast. Eveline wskazała ucho.

— Tutaj.

Przykucnął obok i przyjrzał się bliżej.

— Cięcia.

— Nie. Znak. Są dwie i są jednakowe. Ktoś chciał, żeby zostały.

Grijs przeniósł wzrok z blizn na linię drzew. Florentina podeszła bliżej.

— Ta w Kadenie odeszła, kiedy zabrzmiał róg — powiedziała Eveline. — Jakby ją odwołano. A ta przyszła prosto na pani klacz. Na konia, którego teraz najmniej możemy stracić.

— Drapieżnik wybiera najsłabszą sztukę — powiedział Vaelen.

— Albo ktoś mu ją wskazał — odparła Eveline.

Grijs patrzył na zwierzę i powoli przesuwał kciukiem po rękojeści miecza. W końcu się wyprostował.

— Czterdziestu jeden — powiedział.

Florentina spojrzała na niego pytająco.

— Tylu ludzi straciliśmy na południu. Beken. Weyden. Veld.

Florentina długo nie odrywała wzroku od bestii.

— Rada też ich liczyła — powiedziała w końcu. — Każdy meldunek z południa był dla nich kolejnym dowodem, że Kaden jest za słaby, by stać sam. — Zacisnęła dłonie. — Głosowali nad Vermaarem, licząc tych ludzi.

— Myślisz, że tamte też były znaczone? — zapytała Grijsa.

— Nigdy ich tak nie oglądaliśmy.

Grijs odwrócił się ku drodze, którą przyjechali. Florentina objęła się ramionami. Vaelen stał z nożem do chleba w dłoni.

— Lordzie Vaelen — powiedziała Florentina. — Co pan o tym sądzi?

Przykucnął przy łbie bestii, tuż obok Eveline. Jego ramię niemal dotykało jej ramienia; czuła ciepło przez dwie warstwy płaszcza. Nie odsunął się.

Rozgarnął sierść i obejrzał dwie blizny.

— Nie wiem.

Wstał pierwszy, a ciepło zniknęło razem z nim.

Oddał nóż Grijsowi rękojeścią naprzód. Grijs wziął go, ale nie od razu odwrócił wzrok.

— Krwawisz — zauważyła Florentina.

— Później. Ruszamy przed świtem.

Eveline podniosła się. Za jej plecami Grijs nadal stał nad dwiema bliznami na uchu stworzenia. Nie sięgnął po płótno, żeby wytrzeć miecz.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania