Sklep rzeczy utraconych - rozdział 64
Pokój przy wartowni miał jedno wąskie okno wychodzące na wewnętrzny dziedziniec. Pod ścianą stało łóżko bez pościeli, a obok niego drewniana ława. Żołnierz, który przyprowadził Eveline, wskazał jej ławę i zamknął drzwi.
Usiadła. Kiedy z nosa znów pociekła krew, przycisnęła do twarzy rękaw. Materiał szybko zrobił się wilgotny. Ból za oczami powrócił, gdy pochyliła głowę.
Eveline podeszła do okna. Na dziedzińcu paliły się dwie pochodnie. Przy studni stał strażnik, którego wcześniej tam nie widziała. Niebo ponad murami pozostawało ciemne.
Grijs miał czekać do świtu. Nie wiedziała, ile czasu minęło od ich rozstania, a dzwonów z zamkowej wieży jeszcze nie słyszała. Jeśli dowiedział się o jej zatrzymaniu, mógł już ruszyć do stróżówki. Jeśli nie, czekał pod ziemią z latarnią i nie wiedział, czy ona wróci.
Kiedy strażnik zajrzał do pokoju, poprosiła o wodę i czyste płótno. Przyniósł kubek, lecz na płótno kazał poczekać do rana.
— Medyk jest przy królu — dodał.
— Nie prosiłam o medyka.
Nie odpowiedział. Zamknął drzwi i przekręcił klucz.
Eveline wypiła wodę i usiadła na łóżku, opierając plecy o zimną ścianę.
Dopiero kiedy usłyszała głos dowódcy, podniosła się z miejsca. Drzwi otworzyły się po chwili.
— Panna Vale. Proszę ze mną.
W wartowni paliły się trzy lampy. Na dużym stole leżała otwarta księga, obok niej kilka luźnych kart i niewielka skrzynka z przyborami do pisania. Dowódca stał przy oknie. Po drugiej stronie stołu siedział pisarz.
Miał ten sam ciemny kaftan co podczas ich ostatniego spotkania, lecz jego kołnierz był przekrzywiony, a włosy przy skroniach wilgotne. Gdy ją zobaczył, zacisnął dłonie na brzegu krzesła.
Florentina stała przy stole. Przyszła bez służącej i bez straży w królewskich barwach. Z włosów wyjęła już spinki, a suknię miała niedbale zapiętą pod szyją.
— Przyniesiono zapisy z kancelarii — powiedziała do Eveline.
Eveline podeszła do stołu.
— Jak król?
— Śpi. Medyk nie podał mu niczego ze skrzynki.
— Twierdziła pani, że jeden z pojemników przeznaczonych dla króla zniknął z pracowni pod zamkiem. — Dowódca przesunął księgę w jej stronę.
— Tak.
— To rejestr wydań. Proszę zobaczyć, czy znajduje pani w nim coś podejrzanego.
— Dlaczego miałabym to wiedzieć?
— Zajmuje się pani wyceną starych przedmiotów. Podobno również dokumentów.
Eveline usłyszała za plecami poruszenie krzesła. Pisarz nie zaprzeczył.
Księga była oprawiona w ciemną skórę. Większość stron wypełniono drobnym, starannym pismem, z datami po lewej i nazwiskami odbiorców po prawej. Na ostatniej zapisanej stronie widniały trzy wydania z poprzedniego dnia. Dwa dotyczyły żywności przeznaczonej dla kuchni, trzecie — tkanin dostarczonych do królewskiego skrzydła. Między drugim a trzecim wpisem ktoś dopisał jeszcze jeden.
„Skrzynka medyczna. Komnaty królewskie. Z polecenia lorda Hessela”.
Pismo było drobniejsze od pozostałych. Ostatnie słowa zmieściły się tuż nad linią oddzielającą je od kolejnego zapisu.
— Tego nie wpisano razem z pozostałymi. — Eveline wskazała odstęp między wierszami. — Kiedy zapisywano następne wydanie, pozostawiono zwykłą odległość. Tutaj ktoś musiał zmieścić dodatkowy wpis.
— Mógł go uzupełnić później urzędnik.
— Mógł.
— A polecenie Hessela? — Florentina podeszła bliżej.
Eveline przyjrzała się końcówce zdania. Atrament był ciemniejszy, a litery wyższe niż w pierwszej części wpisu.
— To dopisano jeszcze później.
Dowódca wyciągnął rękę po księgę, ale Eveline zatrzymała palec na słowie „polecenia”. Pętla litery p nie zamykała się u dołu, a kreska uciekała daleko w prawo, pod następną literę. Widziała już taki zapis: w księdze pisarza, przy przepustce numer sto osiemnaście, gdzie ktoś dopisał, że dokument „wydano na pańskie polecenie”.
Przewróciła kartkę. W innych wpisach p zamykało się zwyczajnie. Wróciła do poprzedniej strony.
— Widziałam podobne pismo w księdze przepustek. Przy numerze sto osiemnaście.
— Nie widziała pani, kto to pisał — odezwał się pisarz.
— Nie. Ale wpis znajduje się w pańskiej księdze.
Pisarz pobladł i wstał.
— Panie dowódco, zanim uzna pan jej słowa za wiarygodne, powinien pan wiedzieć, w jakich okolicznościach ta kobieta znalazła się w mojej kancelarii. Weszła pod fałszywym nazwiskiem. Towarzyszył jej uzbrojony mężczyzna. Grozili mi.
— Wpis przy numerze sto osiemnaście nadal istnieje?
Pisarz zwilżył wargi.
— Nie pamiętam wszystkich numerów.
— Pytałem, czy istnieje.
— Powinien.
Dowódca zamknął księgę wydań.
— Przyniesie ją pan rano.
— Panie dowódco, ta kobieta—
— Słyszałem pańskie oskarżenie.
Pisarz usiadł.
— Sprawdzę, kto miał dostęp do tej księgi — powiedział dowódca.
Pod zamkiem, w skrzyni z napisem „Dla króla”, czekały jeszcze dwa pojemniki.
— Mogę zaprowadzić pana do pracowni — powiedziała Eveline. — Znam drogę. Na miejscu można porównać oznaczenia na skrzyni, z której zniknął pojemnik, z tą, którą przysłano do króla.
Dowódca zatrzymał rękę na okładce księgi.
— Eveline — odezwała się Florentina.
— Jeżeli to miejsce istnieje — powiedział dowódca — chcę je obejrzeć. Poprowadzi pani moich ludzi.
— Nie. — Florentina odsunęła się od stołu. — Nie zgadzam się, żeby zabierał pan Eveline pod zamek.
— Sama zaproponowała—
— Słyszałam.
Florentina podeszła do Eveline. Z bliska wyglądała na jeszcze bardziej zmęczoną niż przy królewskim łożu.
— Chodź ze mną.
Dowódca chciał coś powiedzieć, ale Florentina wskazała drzwi prowadzące do sąsiedniego pomieszczenia. Żołnierz otworzył je przed nimi.
W środku stały szafa na płaszcze i stolik, na którym pozostawiono niedopitą herbatę. Florentina zaczekała, aż drzwi się zamkną.
— Ledwie stoisz, a chcesz wracać pod zamek z ludźmi, którzy cię zatrzymali. Dowódca może wysłać żołnierzy. Opiszesz im drogę.
— Nie wszystko da się opisać.
— Co jeszcze tam znalazłaś?
Eveline pomyślała o fotelu i przewodach biegnących ku ścianie. O głosie, który obiecał podać jej nazwisko.
— Nie wiem jeszcze, do czego służyły urządzenia.
— Nie o to pytałam.
Florentina odwróciła się do stolika i poprawiła stojącą na nim filiżankę.
— Ojciec został sam. Medyk miał wrócić, gdyby oddech znowu się pogorszył. Nie mogę nawet sprowadzić kobiety, która opiekowała się nim od lat, bez pytania dowódcy o zgodę.
— Wróć do niego. Ja pójdę z nimi.
— Nie chcę, żebyś znowu zniknęła pod zamkiem.
Grijs miał czekać przy rozwidleniu. Jeśli jeszcze tam był, mógł nie usłyszeć ich dość wcześnie, żeby odejść. Wystarczyło powiedzieć Florentinie, kto został w podziemiach. Wtedy Florentina nie puściłaby jej pod zamek, a dowódca usłyszałby o Grijsie przy pierwszym pytaniu. Eveline milczała.
Florentina otworzyła drzwi. Dowódca czekał przy stole. Pisarza już nie było.
— Panna Vale zaprowadzi pana do pracowni — powiedziała Florentina. — Potem wróci tutaj, pod tę samą straż.
— Jeśli nie podejmie próby ucieczki.
— Chcę pańskiego słowa.
— Przyjmuję ten warunek. — Dowódca spojrzał na Eveline. — Ale nie zdejmę z niej odpowiedzialności za to, co zrobiła wcześniej.
— Nie proszę o to.
— Czterech ludzi — zawołał dowódca do żołnierza. — Dwie latarnie. Broń przy sobie. Nikogo więcej.
Eveline podeszła do drzwi. Florentina nadal stała przy stole.
— Eveline.
Odwróciła się.
— Wróć.
Eveline skinęła głową.
Wyszli na dziedziniec gospodarczy. Noc była chłodniejsza niż wtedy, gdy Eveline przyszła do zamku. Nad murem nie pojawił się jeszcze ślad poranka.
Dowódca prowadził ich do drzwi, przez które wcześniej wyszła z podziemi. Jeden żołnierz szedł przed Eveline, dwóch za nią. Ostatni niósł drugą latarnię.
— Kto jeszcze zna to przejście? — zapytał dowódca.
— Nie wiem.
Przy drzwiach żołnierz uniósł zasuwę. Zeszli po kamiennych stopniach. Światło latarni objęło mokrą ścianę, potem niski sklepiony korytarz.
Korytarz opadał łagodnie, a woda sączyła się ze spoin pomiędzy kamieniami. Buty żołnierzy stukały o kamień i Eveline na próżno próbowała odróżnić od nich inne dźwięki.
Przed nimi pojawiło się rozwidlenie. Eveline pamiętała miejsce, w którym Grijs postawił latarnię. Teraz nie widziała żadnego światła.
Dowódca zatrzymał ludzi. Jeden z żołnierzy podniósł latarnię i oświetlił wejście do bocznego korytarza. Kamienie były wilgotne, a dalej panowała ciemność.
— Którędy? — zapytał żołnierz.
Eveline wskazała boczny korytarz.

Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania