Sklep rzeczy utraconych - rozdział 84

Do miasteczka dotarli późnym popołudniem. Droga prowadziła między polami, na których pozostawiono wysokie ścierniska. Po obu stronach stały kamienne murki, a dalej, za ostatnimi zabudowaniami, ciągnął się ciemny pas lasu.

Eveline od rana marzyła o zejściu z konia. Prawa dłoń nadal nie odzyskała czucia. Potrafiła poruszać palcami, ale nie wiedziała, jak mocno zaciska je na wodzach, więc przez większość drogi trzymała je w lewej ręce. Teraz bolało ją ramię, a przy każdym ruchu w siodle czuła napięcie między łopatkami.

Vaelen jechał na czele, a Grijs tuż przed nią. Prawą rękę miał wciąż podwieszoną na chuście. Od czasu do czasu poprawiał ją lewą dłonią, mrucząc coś pod nosem.

Pierwsze domy stały wzdłuż szerokiej drogi wysypanej żwirem. Niektóre miały kamienne podmurówki i piętra z ciemnych belek, inne były niewielkie, pobielone, z dachami krytymi dachówką. Przed jednym z nich kobieta rozwieszała pranie. Dwóch chłopców ciągnęło wózek załadowany drewnem, kłócąc się o to, który ma pchać.

Na środku miasteczka znajdował się plac ze studnią, kilkoma straganami i gospodą, nad której wejściem wisiał szyld przedstawiający białego jelenia. Grijs zatrzymał konia.

— Tutaj powinniśmy dostać pokoje.

Eveline zsiadła ostrożnie, opierając lewą dłoń na siodle. Ziemia wydała jej się zaskakująco nierówna. Stała przy koniu, czekając, aż przestaną boleć ją nogi.

— Sprawdzę stajnię — powiedział Grijs. — Przyda się też trochę owsa na dalszą drogę.

Vaelen oddał wodze chłopakowi, który wyszedł zza budynku. Chłopak poprowadził konie ku stajni, a Grijs ruszył za nim, niosąc skrzynkę Tempa w lewej ręce.

Przy wejściu do gospody stały dwie kobiety. Jedna, jasnowłosa, miała na sobie zieloną suknię z głębokim wycięciem przy szyi i krótki płaszcz obszyty futrem. Druga była nieco starsza, ciemnowłosa, z włosami upiętymi wysoko i dużymi złotymi kolczykami.

Obie przyglądały się Vaelenowi. Jasnowłosa powiedziała coś do towarzyszki, roześmiała się i zeszła po dwóch stopniach przed wejściem.

— Dzień dobry, panie.

Vaelen odwrócił się.

— Dzień dobry.

Kobieta przyjrzała się jego płaszczowi, potem twarzy. Jej spojrzenie zatrzymało się na złotym kole w jego uchu.

— Nie wygląda pan na kogoś, kto często nocuje w takich miejscach.

Znalazła na jego płaszczu drobne źdźbło siana i zdjęła je dwoma palcami.

— Szkoda byłoby takiego stroju na naszą stajnię.

— Obawiam się, że już za późno.

Kobieta przesunęła wzrokiem po jego ramionach.

— Może znajdzie się dla pana przyjemniejsze miejsce.

Położyła dłoń na jego piersi, tuż przy klapie płaszcza. Vaelen zerknął na dłoń kobiety. W kąciku jego ust pojawił się ten sam uśmiech, z którym w sklepie podnosił klientom ceny.

— A widział pan już nasze pokoje? — zapytała.

— Jeszcze nie.

— W takim razie wiele pan traci.

Eveline odwróciła wzrok ku placowi. W sklepie zdarzało się, że klientki przychodziły oglądać przedmioty, których nie zamierzały kupić. Vaelen traktował je z właściwą sobie uprzejmością, a ona zwykle miała potem więcej pracy przy poprawianiu źle wypełnionych zamówień. Ta kobieta nadal trzymała rękę na jego piersi.

— Pójdę kupić owies — powiedziała Eveline.

— Grijs miał się tym zająć.

— W takim razie kupię coś innego.

— Pańska żona? — zapytała ciemnowłosa.

— Nie — odpowiedziała Eveline, zanim Vaelen zdążył otworzyć usta.

Jasnowłosa przyjrzała się jej z nowym zainteresowaniem i uśmiechnęła się.

— To dobrze.

— Panna Vale jest moją współpracowniczką — powiedział Vaelen.

— Byłą — poprawiła Eveline.

— To wciąż przedmiot pewnych negocjacji.

— Miłego wieczoru, lordzie Vaelen.

— Proszę nie przepłacić, panno Vale.

Nie odpowiedziała. Ruszyła w stronę placu.

***

Na placu kończył się handel. Sprzedawcy składali płócienne zadaszenia i pakowali skrzynki. Przy studni stało jeszcze kilka wozów, a obok stary słup z wyżłobionymi liniami. Ktoś przywiązał do niego muła. Eveline zwolniła. Nie miała tu nic do załatwienia.

Przy jednym ze straganów sprzedawczyni miała przed sobą pasy, rękawiczki, pochewki na noże oraz kilka rzędów drobnych sprzączek.

— Szukam czegoś do jazdy konnej — powiedziała Eveline.

Kobieta wskazała parę grubych rękawic.

— Te są najlepsze.

Eveline dotknęła skóry.

— Za sztywne.

— Zmiękną.

— Nie przed jutrem.

Wybrała cieńszą parę z dodatkowym paskiem przy nadgarstku. Spróbowała założyć jedną na prawą dłoń. Palce zgięły się niezgrabnie, a małego nie udało jej się wsunąć do właściwego miejsca.

— Mogę pomóc? — zapytała sprzedawczyni.

— Dziękuję, tylko sprawdzam.

Zdjęła rękawiczkę i obejrzała krawędź.

— Ile?

Sprzedawczyni podała cenę.

— Za używaną?

— Nie jest używana.

— Ktoś odpruł tutaj pasek. Widać ślady po nici.

— Poprawialiśmy zapięcie. Skóra jest porządna.

— Nie przeczę, ale za tę cenę kupię dwie pary na następnym straganie. Będą gorsze, za to nikt nie będzie udawał, że są nowe.

Sięgnęła po monety do niewłaściwej kieszeni i wyjęła medalion. Nadal uważała, że Vaelen za niego przepłacił. Schowała go i zapłaciła monetami z drugiej kieszeni.

Przy sąsiednim straganie kupiła igły i mocną nić, a przy wozie z jabłkami odłożyła owoc z miękką plamą przy ogonku i wzięła inny.

Przy studni zrobiło się tłoczniej. Dwóch woźniców próbowało przeprowadzić przez plac konie zaprzężone do ciężkiego wozu. Kobieta z koszem jajek ustąpiła im drogi, potrącając stojącego obok mężczyznę. Ktoś zaklął, ktoś inny zawołał, żeby nie blokować przejazdu. Eveline zatrzymała się, przepuszczając wóz.

Wtedy minął ją chłopak. Miał krótkie włosy i znoszony brązowy kaftan. Przecisnął się między nią a studnią, lecz kiedy jeden z koni szarpnął głową, uskoczył gwałtownie i wpadł na Eveline.

Torba zsunęła się z jej ramienia. Złapała pasek prawą ręką, ale palce go nie utrzymały. Chłopak chwycił ją za łokieć, zanim straciła równowagę.

— Przepraszam, pani.

— Nic się nie stało.

— Ten koń nagle...

— Widziałam.

Chłopak cofnął się o krok. Miał wąską twarz, ciemne oczy i niewielką bliznę przy brodzie. Na jednym rękawie kaftana widniało niedawno wykonane cerowanie, znacznie staranniejsze niż reszta ubrania. Ustąpił miejsca kobiecie z koszem jajek.

— Przepraszam — powtórzył, po czym ruszył w stronę bocznej uliczki.

Eveline poprawiła torbę i sięgnęła do kieszeni. Palce trafiły na pustą podszewkę. Sprawdziła drugą kieszeń. Pamiętała dokładnie, jak wkładała medalion do płaszcza. Odwróciła się. Chłopak był już po drugiej stronie placu i szedł szybko.

— Zaczekaj!

Nie zatrzymał się. Eveline ruszyła za nim, przeciskając się między dwoma mężczyznami niosącymi drewnianą skrzynię.

— Hej! Ty w brązowym kaftanie!

Chłopak obejrzał się przez ramię. Zobaczył ją. Patrzyli na siebie ponad głowami przechodniów, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. Potem pobiegł. Skręciła za nim w wąską uliczkę. Chłopak przeskoczył przez niski kosz przed warsztatem i zniknął za rogiem. Po kilku krokach poczuła ból w lewym ramieniu. Torba uderzała ją w biodro, a płaszcz plątał się wokół nóg. Kiedy dotarła do zakrętu, uliczka była pusta. Dalej rozchodziły się trzy przejścia między domami, a obok stała otwarta furtka na tyły piekarni. Chłopak mógł skręcić w dowolnym kierunku.

Eveline zatrzymała się przy murze. Oddech palił ją w gardle, a ramię pulsowało przy każdym uderzeniu serca. Za piekarnią coś trzasnęło. Ruszyła w tamtą stronę, zanim zdążyła się zastanowić. Na podwórzu leżał tylko rozsypany stos drewna, a drzwi piekarni były zamknięte.

Dwaj mężczyźni przed warsztatem pokręcili głowami, kiedy zapytała o chłopaka. Zawróciła w stronę gospody. Vaelen musiał się dowiedzieć.

***

W głównej izbie gospody paliło się już kilka lamp. Przy stołach siedzieli podróżni, a nad paleniskiem wisiał żelazny kocioł. Pachniało pieczonym mięsem i świeżym chlebem. Służąca przeciskała się między ławami z tacą pełną glinianych kubków.

Vaelen siedział sam przy oknie nad kieliszkiem czerwonego wina.

— Panno Vale — przywitał ją. — Zaczynałem się zastanawiać, czy nie postanowiła pani otworzyć własnego sklepu.

Usiadła naprzeciwko niego.

— Ukradziono mi medalion.

Vaelen odstawił kieliszek.

— Chłopak wpadł na mnie przy studni. Zorientowałam się zaraz potem, ale zdążył uciec między domy.

— Wyjmowała go pani na placu?

— Tak.

— Florentina sama go pani oddała?

— Sama. Powiedziała, że nie zostawi go w Kadenie.

Vaelen sięgnął po kieliszek, ale nie podniósł go ze stołu.

Do gospody wszedł Grijs.

— Konie nakarmione — oznajmił, siadając. — Rano trzeba będzie obejrzeć popręg kasztana. Ma przetarty pasek. — Urwał. — Co się stało?

— Okradziono pannę Vale — powiedział Vaelen.

— Jak wyglądał złodziej?

— Ciemne włosy, brązowy kaftan. Blizna przy brodzie.

Vaelen wstał, przytrzymując dłonią bok pod płaszczem.

— Porozmawiam z gospodarzem. Może zna chłopaka.

— Pójdę z panem — powiedział Grijs.

— Nie trzeba. Zostań z panną Vale.

Eveline podniosła głowę.

— Nie potrzebuję opieki.

Vaelen spojrzał na nią, potem odwrócił się i ruszył w stronę gospodarza. Eveline patrzyła za nim.

Służąca przyniosła dwa kubki piwa. Eveline sięgnęła po swój, ale nie napiła się.

Po drugiej stronie sali jasnowłosa kobieta znów pojawiła się przy ladzie. Zauważyła Vaelena i podeszła do niego, uśmiechając się szeroko. Powiedziała coś, na co odpowiedział uprzejmie. Eveline wyjęła z torby jabłko. Może chłopak znał kogoś, kto skupował srebro.

— Jutro rano pójdę go szukać — powiedziała.

— Pójdziemy — odparł Grijs.

Przy ladzie Vaelen zakończył rozmowę z gospodarzem. Jasnowłosa kobieta dotknęła jeszcze jego ramienia, zanim odeszła. Tym razem Eveline nie odwróciła wzroku.