Sklep rzeczy utraconych - rozdział 85

Rano Grijs klęczał przy kasztanie, próbując odpiąć popręg. Koń przestępował z nogi na nogę, a rzemień nie chciał przejść przez sprzączkę.

— Przytrzymać? — zapytała Eveline.

Grijs podał jej koniec pasa. Prawą rękę nadal miał podwieszoną na chuście, więc musiał pracować lewą. Eveline przycisnęła skórę do siodła, a on wyciągnął rzemień z metalowej klamry. Obejrzał przetarte miejsce.

— Stajenny ma znaleźć drugi. Jeśli nie znajdzie, pojedziemy jutro.

— Bez medalionu nie wyjadę.

— Poszukamy chłopaka po śniadaniu.

Grijs odłożył popręg na beczkę i wstał.

— A lord Vaelen? — zapytała Eveline.

— Wyszedł wcześniej. Kazał na siebie nie czekać.

Poprzedniego wieczoru również nie pojawił się przy kolacji. Gospodarz przyniósł mu jedzenie na górę, a kiedy Eveline zapytała, czy wszystko w porządku, odpowiedział, że lord życzy sobie spokoju. Nie miała ochoty ponownie o niego pytać.

***

W pierwszym skupie, przy ulicy prowadzącej do młyna, właściciel zapewnił, że nie widział ani medalionu, ani chłopaka z blizną, i pospiesznie nakrył płótnem tacę z biżuterią. Spod płótna wystawała srebrna brosza z nowym, starannie lutowanym zawiasem. Grijs bez słowa skierował się do drzwi.

Drugi skup znajdował się przy garbarni. Właściciel, niski mężczyzna z cienkimi wąsami, obejrzał szkic medalionu, który Eveline narysowała na odwrocie starego rachunku.

— Takich rzeczy tu nie przynoszą.

— A gdzie je sprzedają?

Mężczyzna odłożył szkic.

— Nie zajmuję się cudzym interesem.

Eveline przyjrzała się leżącym za ladą przedmiotom. Było wśród nich kilka miedzianych sprzączek, srebrny łańcuszek i niewielki pierścień z wyłamanym kamieniem. Obrączka była lekko rozgięta, a na wewnętrznej stronie zostały świeże ślady ostrza.

— Ten pierścień trafił tu niedawno.

— Nie pamiętam.

— Ktoś go podważał nożem. Nie chciał zejść z palca?

Mężczyzna zabrał pierścień z lady.

— Nie musi mnie pani uczyć mojego fachu.

— W takim razie powinien pan wiedzieć, skąd pochodzi.

Grijs przesunął się bliżej.

— Szukamy tylko chłopaka. Ciemne włosy, blizna przy brodzie. Nosi brązowy kaftan.

Mężczyzna spojrzał na pierścień, który nadal trzymał w dłoni, i schował go pod ladę.

— Przy starym młynie — powiedział w końcu. — Czasami przychodzą stamtąd z różnymi rzeczami. Ale niczego ode mnie nie słyszeliście.

Grijs zabrał szkic.

— Nie słyszeliśmy.

***

Stary młyn stał za ostatnimi domami, nad wąskim strumieniem. Koło wodne od dawna się nie obracało, a dach nad częścią budynku zapadł się pod własnym ciężarem. Na podwórzu leżały połamane deski i porzucone worki. Do wejścia prowadziło wąskie przejście między murem a ścianą młyna.

Dwóch mężczyzn naprawiało wóz. Trzeci siedział na pniu, ostrząc nóż.

Grijs zatrzymał się przy niskim murze. Obserwował podwórze, a potem ruszył w stronę wejścia.

— Dokąd? — zawołał mężczyzna z nożem.

— Po chłopaka.

Mężczyzna wstał i zastąpił mu drogę.

— Nie ma tu żadnego chłopaka.

Z wnętrza młyna dobiegł krzyk.

— Mówiłem, że nie mam!

Po nim rozległ się głuchy odgłos uderzenia.

Grijs spróbował wyminąć mężczyznę.

— Głuchy jesteś? — Tamten uniósł nóż. — Powiedziałem, żebyś spadał.

Spojrzał na chustę podtrzymującą prawą rękę Grijsa i roześmiał się.

— Co mi zrobisz jedną ręką?

— Jedna ręka wystarczy.

Grijs cofnął się w wąskie przejście. Mężczyzna ruszył za nim z nożem, zasłaniając drogę pozostałym. Pchnął nisko, w brzuch. Grijs nie cofnął się dalej. Przesunął się o pół kroku w bok, przepuścił ostrze obok siebie i zamknął lewą dłoń na nadgarstku napastnika. Pociągnął go tam, dokąd ten sam się rzucił. Mężczyzna wpadł twarzą na drewniany słup. Nóż wypadł mu z palców.

Drugi biegł już od wozu, unosząc żelazny pręt nad głowę. W przejściu nie było miejsca na zamach. Pręt zaczepił o mur i zgrzytnął po kamieniu. Zanim mężczyzna odzyskał równowagę, Grijs wszedł mu pod ramię. Podstawił nogę i pchnął go lewym barkiem. Napastnik upuścił pręt, uderzył skronią o mur i osunął się na towarzysza. Grijs skrzywił się i przycisnął prawą rękę do boku.

Trzeci mężczyzna ruszył od wozu z młotkiem w dłoni.

Grijs schylił się po leżący pręt i cisnął nim w jego stronę. Mężczyzna odruchowo zasłonił twarz. Pręt uderzył w bok wozu.

Kiedy opuścił rękę, Grijs był już przed nim.

Napastnik zamachnął się młotkiem. Grijs uchylił się i uderzył go lewym łokciem w szczękę. Głowa mężczyzny odskoczyła w bok. Zachwiał się, próbował odzyskać równowagę, lecz nogi się pod nim ugięły. Runął na ziemię i już nie wstał.

Młotek potoczył się pod wóz.

Grijs ruszył do młyna.

Eveline ominęła leżącego mężczyznę i poszła za nim.

***

W środku pachniało wilgocią i starym drewnem. Przez dziury w dachu wpadały wąskie smugi światła.

Przy stole stał wielki mężczyzna w skórzanym fartuchu. W jednej dłoni trzymał pasek, a drugą przyciskał do ściany chłopaka w brązowym kaftanie.

Chłopak miał zakrwawioną wargę. Jedno oko zaczynało puchnąć, a rękaw, na którym Eveline zauważyła cerowanie, był rozdarty od łokcia do nadgarstka. Na jej widok zesztywniał.

Mężczyzna puścił chłopaka.

— Czego chcecie?

— Medalionu — odpowiedziała Eveline.

— Nie mam go — wyrzucił z siebie chłopak.

Mężczyzna w fartuchu odwrócił się do niego.

— Zamknij się.

Chwycił leżący na stole nóż.

— Zostaw — powiedział Grijs.

Mężczyzna ruszył na niego. Grijs złapał stojący przy drzwiach stołek i cisnął nim w napastnika. Drewno uderzyło mężczyznę w pierś, wytrącając go z równowagi.

Grijs dopadł do niego, zanim tamten zdążył ponownie unieść nóż, i uderzył go lewą pięścią w twarz.

Mężczyzna zatoczył się na stół. Przewrócił gliniany dzban, ale zdołał chwycić Grijsa za płaszcz. Szarpnął go ku sobie.

Grijs uderzył prawym bokiem o krawędź stołu i syknął.

Wtedy chłopak rzucił się na nogi napastnika. Chwycił go za kolano i pociągnął. Mężczyzna zachwiał się. Grijs wykorzystał moment, przewrócił go na ziemię i przycisnął stopą do podłogi.

— Leż.

Mężczyzna przestał się szarpać.

Grijs kopnięciem odsunął nóż pod ścianę. Eveline znalazła sznur. Przytrzymała go lewą dłonią, podczas gdy Grijs przyciskał nadgarstki mężczyzny kolanem. Dopiero kiedy pociągnęła za drugi koniec, udało mu się zacisnąć węzeł.

Na stole, obok przewróconego dzbana, leżały rzeczy ułożone w dwóch stosach. Miedź i cyna luzem, srebro owinięte w płótno i opisane kredą.

— To jest przygotowane do odbioru — powiedziała Eveline.

— Wstawaj, mały — powiedział Grijs.

Eveline przykucnęła obok chłopaka.

— Gdzie medalion?

— Zabrali go.

— Kto?

— Nie wiem!

Spróbował wstać, ale musiał oprzeć się o stół. Eveline wyciągnęła rękę.

— Nie dotykaj mnie.

Cofnęła dłoń.

Chłopak zrobił kilka kroków w stronę drzwi. Zgiął się nagle, obejmując ramionami brzuch.

Grijs złapał go za kołnierz, zanim upadł.

— Możesz iść?

Chłopak skinął głową.

Grijs puścił go i otworzył drzwi.

***

Na podwórzu jeden z mężczyzn odzyskał przytomność i próbował doczołgać się do furtki.

Grijs zatrzymał się przy nim.

— Kto odbiera od was srebro?

Mężczyzna milczał.

Grijs nadepnął mu na dłoń. Krzyk poniósł się po podwórzu.

— Grijs! — zawołała Eveline.

— Kto? — powtórzył.

— Przyjeżdża człowiek! Co kilka dni! Bierze wszystko!

— Skąd?

— Z północy! Nie wiem, jak się nazywa!

Grijs odsunął stopę.

Mężczyzna zwinął się na boku, przyciskając dłoń do piersi.

Eveline dogoniła Grijsa przy furtce.

— Mogłeś zapytać inaczej.

— Zapytałem.

Nie obejrzał się. Eveline zwolniła i pozwoliła mu iść przodem.

Chłopak szedł obok Eveline. Obserwował Grijsa.

— Pan jest rycerzem? — zapytał.

— Byłem.

— Nie ma pan znaku.

Grijs zatrzymał się.

— Po czym poznajesz?

Chłopak wskazał jego ramię. Pod kołnierzem kaftana zostały ślady po zapięciu.

— Mój ojciec też był rycerzem — dodał.

Grijs poprawił chustę.

— To powinieneś wiedzieć, że nie kradnie się cudzych rzeczy.

Chłopak odwrócił głowę.

— Widziałem srebro, jak płaciła — mruknął do Eveline. — Przy straganie z rękawiczkami.

— Chciałeś je sprzedać?

Nie odpowiedział.

Grijs ruszył w stronę drogi.

— Chodźcie.

***

Do miasteczka wrócili przed południem. Grijs szedł pierwszy, trzymając prawą rękę przyciśniętą do boku. Eveline widziała, że od czasu do czasu zwalnia, ale nie pozwolił jej obejrzeć ramienia.

Chłopak trzymał się kilka kroków za nimi. Przy studni zatrzymał się i spojrzał w stronę drogi prowadzącej do młyna.

— Oni wrócą.

— Pewnie tak — odpowiedział Grijs.

— Nie mogę tu zostać.

— Masz rodzinę?

Chłopak pokręcił głową.

— Znasz kogoś, kto cię przyjmie?

— Poradzę sobie.

Grijs mu się przyjrzał.

— Najpierw coś zjesz.

Ruszył w stronę gospody. Chłopak nie protestował.

***

W gospodzie usiedli przy stole pod oknem. Grijs poszedł z gospodarzem na zaplecze, żeby ktoś przewiązał mu ramię.

Służąca przyniosła chleb, miskę gorącej zupy i kawałek pieczonego mięsa. Chłopak zaczął jeść, zanim zdążyła odejść.

Eveline poczekała, aż przestanie tak łapczywie jeść.

— Jak masz na imię?

— Koen.

— A nazwisko?

— Nie twoja sprawa — odparł, wracając do jedzenia.

Chłopak miał najwyżej czternaście lat. Na twarzy pozostawały świeże ślady pobicia, a pod rozdartym rękawem widać było starsze, żółknące siniaki.

Cerowanie przy łokciu przetrwało, choć obok rękaw był rozdarty. Drobny, równy ścieg, jakim w sklepie naprawiano tylko droższe rzeczy.

— Kto ci to cerował?

— Nikt.

Koen przykrył rękaw dłonią.

— Jak długo pracowałeś dla tych ludzi? — zapytała.

Koen odłożył łyżkę.

— Nie pracowałem.

Eveline nie naciskała. Koen sięgnął po kolejny kawałek chleba.

— Ten rycerz... — zaczął.

— Grijs.

— On naprawdę był na wojnie?

— Zapytaj go.

Po chwili z zaplecza wyszedł Grijs. Rękę miał ponownie umieszczoną na chuście, tym razem staranniej.

— Medyk przyjdzie wieczorem — powiedział, siadając. — Gospodarz posłał po niego.

Eveline spojrzała na jego ramię.

— A do tego czasu?

— Mam nie ruszać ręką.

Grijs sięgnął po kubek lewą ręką. Koen przyglądał się chuście na jego prawym ramieniu. Potem odsunął pustą miskę.

— Wiem, dokąd zabierają takie rzeczy. — Zerknął na Grijsa. — Mogę wam pokazać.

— Daleko? — zapytał Grijs.

— Za miastem. Przy starej drodze. Tam zostawiają rzeczy dla tego z północy.

— Widziałeś tam medalion? — zapytała Eveline.

— Mnie nie pokazują, co wiozą.

— Kto tego pilnuje? — zapytał Grijs.

— Zwykle dwóch. Ale rano jeden odchodzi, zanim przyjedzie kupiec.

— Ludzie z młyna mogą ich ostrzec — powiedziała Eveline.

— Dziś drugi raz z tą ręką nie pójdę — odparł Grijs. — Poczekamy na Vaelena. Jutro o świcie pokażesz nam, gdzie to jest.

Koen spuścił wzrok na pusty talerz.

— A potem?

— Potem zobaczymy.

— Nie wrócę do młyna.

— Nikt cię tam nie odsyła.

Grijs przysunął mu talerz z pozostałym mięsem. Koen się nie ruszał. Potem wziął kawałek.