Sklep rzeczy utraconych - rozdział 86

Vaelen wrócił, kiedy służąca zbierała naczynia po obiedzie. Zatrzymał się w drzwiach jadalni. Eveline siedziała przy stole z Grijsem i Koenem, który właśnie kończył drugi kawałek chleba. Na widok lorda chłopak przestał jeść.

— Dzieciak.

— Mam imię.

— Nie wątpię. Pewnie nawet własne. — Vaelen przyjrzał się chuście na ramieniu Grijsa. — Co znowu zrobiłeś?

— Byliśmy w młynie. Szukaliśmy chłopaka. Znaleźliśmy czterech drani, którzy nie chcieli go wypuścić.

Vaelen usiadł naprzeciwko i zaczął zdejmować rękawiczki. Koen śledził wzrokiem jego dłonie. Eveline zauważyła, że zatrzymał spojrzenie na złotym pierścieniu z ciemnym kamieniem.

Grijs opowiedział krótko o młynie i srebrze przygotowanym do odbioru. Nie wspomniał, w jaki sposób wydobył od jednego z napastników informacje o kupcu. Eveline również milczała. Kiedy powiedział, że Koen pomógł mu obezwładnić ostatniego mężczyznę, chłopak wyprostował się nieznacznie.

— A medalion? — zapytał Vaelen.

— Zabrali go, zanim przyszliśmy — odpowiedziała Eveline. — Koen zna skład przy starej drodze. Tam trafiają rzeczy przeznaczone dla kupca z północy.

— W takim razie szukaliśmy dzisiaj tego samego człowieka.

— Znalazł go pan?

— Nie. Ale dowiedziałem się, kiedy przyjedzie.

Vaelen sięgnął po dzbanek z wodą.

— Jeden z przewoźników zna jego trasę. Kupiec zbiera srebro z kilku osad i wywozi je na północ. Jutro rano ma być przy starym moście.

— Przed świtem — odezwał się Koen. — Widziałem go raz, zeszłej zimy. Poznałbym go.

Wrócił do chleba.

— Składu zwykle pilnuje dwóch ludzi — powiedziała Eveline. — Przynajmniej tak twierdzi Koen.

— Zwykle dwóch — powtórzył chłopak. — Rano jeden odchodzi.

— O ile jeszcze tam są — dodała. — Ludzie z młyna mogli ich ostrzec.

Grijs odstawił kubek. Eveline spojrzała na niego, ale nie podjął tematu.

Vaelen zwrócił się do Koena.

— Dlaczego ukradłeś właśnie ten medalion?

— Był ze srebra.

— Na targu było więcej srebra.

— Ona go oglądała. Przy straganie z pasami. Sprawdzała zapięcie.

Rzeczywiście zatrzymała się wtedy na dłużej. Chłopaka nie zauważyła.

— Chciałem go zatrzymać — dodał Koen.

— Za to cię bili? — zapytał Grijs.

— Schowałem go. Znaleźli. — Koen zacisnął palce na kawałku chleba. Na rozbitej wardze znów pojawiła się krew. — Nie wiedziałem, że to coś po kimś.

— Należał do mojej matki — powiedział Vaelen.

Chłopak podniósł głowę. Eveline również spojrzała na lorda. Nie spodziewała się, że wspomni o matce przy obcym chłopaku.

Koen odłożył chleb.

— Odzyskamy go — powiedziała Eveline.

— Wiem, że pani spróbuje.

— Rano pojedziemy do składu — odezwał się Grijs.

— Nie musimy od razu tam podchodzić — odparła Eveline. — Koen mówił, że można obserwować magazyny z pola.

— Przez sad — poprawił ją chłopak. — Za rowem.

— Najpierw sprawdzimy, czy medalion nadal tam jest — powiedział Vaelen. — Jeśli kupiec go ma, odkupię go.

— Chcesz płacić złodziejom? — zapytał Grijs.

— Chcę odzyskać medalion.

Koen odsunął krzesło.

— Skoro wiecie, gdzie to jest, mogę iść. Wrócę rano.

— Dokąd? — zapytał Grijs.

Chłopak nie odpowiedział.

— Gospodarz ma jeszcze wolny pokój — powiedział Vaelen. — Zapłacę za niego.

— Nie potrzebuję pańskiej jałmużny.

— Doskonale. Ja potrzebuję przewodnika. Płacę noclegiem i jedzeniem.

— A jak medalionu tam nie będzie?

— Kolację i tak zjesz.

Koen zerknął na Grijsa.

— Zostań — powiedział Grijs. — Przynajmniej na noc.

Chłopak popatrzył na drzwi jadalni. Przysunął krzesło z powrotem.

***

Medyk zjawił się, zanim zapadł wieczór, i zabrał Grijsa na zaplecze, gdzie gospodarz przygotował wodę i czyste płótno.

Eveline została z Koenem. Chłopak przysunął sobie pusty talerz, choć zostały na nim tylko okruchy. Kiedy służąca zaproponowała mu dokładkę, odmówił.

— Nie musisz jutro podchodzić do tych ludzi — powiedziała Eveline. — Wystarczy, że pokażesz nam drogę.

— Słyszałem.

Zajęła się rzeczami, które wcześniej wyjęła z torby. Zapięcie przy jednym z pasków rozluźniło się w czasie jazdy. Spróbowała je poprawić, ale prawa dłoń nie utrzymała skóry dość mocno.

— Źle to robisz — powiedział Koen.

— Doprawdy?

— Musisz przytrzymać od spodu.

— Spróbuj z jedną sprawną ręką.

Chłopak zamilkł. Eveline ponownie spróbowała przeciągnąć pasek przez sprzączkę, ale skóra wysunęła jej się z palców.

Koen wyciągnął rękę.

— Pokaż.

Podała mu pasek. Obejrzał sprzączkę, rozciągniętą dziurkę i przetarty brzeg skóry.

— Trzeba przeszyć. Inaczej znowu puści.

— Też tak myślałam.

Oddał jej pasek.

— Nie mam igły.

— Ja mam.

— Te z targu?

Kupiła je, zanim zniknął medalion.

— Właśnie te.

Koen zerknął na jej torbę.

— Mogę naprawić.

— Nie teraz. Najpierw zjedz coś jeszcze.

— Nie jestem głodny.

Eveline spojrzała na pusty talerz, który przed chwilą przysunął do siebie. Nie skomentowała tego. Schowała pasek do torby.

Grijs wyszedł z zaplecza ze świeżym opatrunkiem i ręką w szerszej chuście. Medyk szedł za nim.

— Tydzień bez wysiłku — powiedział do Eveline, nie do Grijsa. — I żadnego miecza. Proszę go tego dopilnować.

— Słyszałem — mruknął Grijs.

— Tym bardziej dziwi mnie, że muszę powtarzać.

Medyk zabrał torbę i wyszedł.

Koen przyglądał się nowemu opatrunkowi.

— Będzie pan mógł jeszcze walczyć?

— Zamierzam. — Grijs zwrócił się ku schodom. — Chodź. Pokażę ci pokój.

***

Pokój znajdował się na piętrze, obok schodów. Miał wąskie łóżko, skrzynię na ubrania i okno wychodzące na podwórze. Koen wszedł pierwszy, Eveline została w progu. Chłopak minął łóżko, podszedł do okna i sprawdził zasuwkę.

— Można je otworzyć.

— Można — przyznał Grijs.

— Nie będzie panu przeszkadzało, jeśli wyjdę?

— Zależy, o której wrócisz.

Grijs położył klucz na skrzyni.

— Drzwi zamykają się od środka. Nikt nie będzie ci przeszkadzał.

Koen podniósł klucz i obejrzał go. Potem odłożył z powrotem.

— Dokąd jedziecie, jak już odzyskacie medalion?

— Na północ.

— Są tam rycerze?

— Pewnie kilku.

Koen usiadł na łóżku i zaczął rozwiązywać buty.

— Mój ojciec chciał nim zostać.

— A został?

— Nie. Był tylko żołnierzem.

Grijs zatrzymał się przy drzwiach.

— To nie jest mało.

Koen podniósł głowę.

— Dobranoc, Koen.

Wyszli na korytarz. Grijs przymknął drzwi i ruszył w stronę schodów.

— Ten człowiek już leżał, kiedy nadepnąłeś mu na rękę — powiedziała Eveline.

Grijs zatrzymał się przy poręczy.

— Nie chciał mówić.

— Wiem, co zrobił.

— W takim razie wiesz też, że nie zamierzałem czekać, aż zmieni zdanie.

Eveline zacisnęła lewą dłoń na poręczy.

— Nie musiało się tak skończyć.

— Być może.

Grijs ruszył dalej. Tym razem nie próbowała go zatrzymywać.

Na dole zatrzymał gospodarza i zapytał, czy któryś ze stajennych zna starą drogę przy moście. Gospodarz wskazał starszego pracownika, który od lat woził tamtędy drewno.

Grijs wyszedł na podwórze, a Eveline wróciła do jadalni.

***

Vaelen siedział sam przy oknie. Przed nim stał talerz z kolacją, której prawie nie tknął.

— Jak chłopak?

— Dostał pokój.

— Rozsądnie.

Usiadła naprzeciwko. Słońce stało już nisko nad dachami. Na podwórzu stajenni wprowadzali konie do boksów, z kuchni dochodził szczęk naczyń.

Vaelen sięgnął po kubek ostrożniej niż zwykle. Od wyjazdu z Kadenu nie wspomniał o ranie ani razu.

— Mógł pan przynajmniej powiedzieć, dokąd jedzie — powiedziała Eveline.

— Grijs wiedział, że wychodzę.

— Grijs nie wiedział dokąd.

— Nie byłem pewien, czy znajdę tego człowieka.

— To nie przeszkodziło panu jechać.

Vaelen odstawił kubek.

— Następnym razem pani powiem.

Eveline spojrzała na niego znad stołu. Nie wyglądał na szczególnie zadowolonego z tego ustępstwa.

— Dobrze.

Jedli w milczeniu. Vaelen odsunął talerz, choć pozostawił na nim większość kolacji.

— Prawie nic pan nie zjadł.

— Panno Vale, czy zamierza pani pilnować również mojego talerza?

— Ktoś powinien.

Sięgnął po kubek. Tym razem lewą ręką.

Nie minęła godzina, kiedy do jadalni wszedł gospodarz, a za nim Grijs.

— Lordzie Vaelen. Wrócił mój stajenny. Widział wóz, o który pytaliście. Przy starym moście. Skręcił na dawną drogę do magazynów.

— Ciemna plandeka? — zapytał Vaelen.

— Tak. Dwa konie, żelazne okucia na skrzyniach. — Gospodarz zawahał się. — Przed wozem jechał człowiek na koniu. Od strony młyna. Stajenny zna go z widzenia.

— Jeden z tamtych? — zapytała Eveline.

Grijs skinął głową.

— Ostrzegli kupca.

— Stajenny mówi, że wóz jechał szybko — dodał gospodarz. — Nawet nie zatrzymali się przy moście.

Vaelen odsunął krzesło. Eveline wstała.

— Jeśli wyjedzie dziś w nocy, rano będzie już daleko za miastem.

— Nie wiemy, ilu ma ludzi — powiedział Vaelen.

— Możemy sprawdzić, póki jest jasno.

Grijs sięgnął po płaszcz.

— Idę po broń.

— Mówiłeś, że dziś drugi raz z tą ręką nie pójdziesz — powiedziała Eveline.

— Wtedy kupiec miał być jutro.

— Medyk zabronił ci miecza.

— Nie zamierzam go używać. Zostanę przy koniach.

— Naprawdę?

— Jeśli nie będzie trzeba robić nic więcej.

Nie była przekonana.

— Nie zbliżamy się do magazynów, dopóki nie zobaczymy, ilu ma ludzi — powiedział Vaelen. — Nie chciałbym wracać tu po następnego medyka.

Grijs ruszył w stronę stajni.

— A pani? — zapytał Vaelen, kiedy zostali sami.

— Co ja?

— Zamierza pani znowu wspinać się gdzieś z jedną sprawną ręką?

— Zamierzam odzyskać medalion.

Vaelen sięgnął po rękawiczki.

— Proszę sprowadzić chłopaka.

Eveline ruszyła ku schodom.

Nie musiała wchodzić na piętro. Koen siedział na najniższym stopniu, trzymając buty na kolanach.

— Podsłuchiwałeś.

— Kupiec już przyjechał. — Koen zaczął wciągać buty. — Jeśli ludzie z młyna go uprzedzili, nie możemy ruszyć główną drogą. Zobaczą nas przy moście.

— A przez sad?

— Można objechać rów. Dalej konie nie przejdą.

— Pokażesz nam?

— Przecież mówiłem.

Na dole pojawił się Vaelen, w płaszczu i rękawiczkach, z pistoletem za pasem. Przyjrzał się chłopakowi.

— Przy rowie zostaniesz z Grijsem.

Koen otworzył usta, ale Vaelen już zwrócił się do Eveline.

— Możemy jechać.

Na podwórzu Grijs podał chłopakowi latarnię.

— Jeszcze jest widno — powiedział Koen.

— Wracać będziemy po ciemku.

Koen wziął latarnię i zerknął w górę, na okno swojego pokoju.

Stajenny wyprowadzał już konie, a za nimi starą klacz gospodarza. Eveline wsunęła lewą stopę w strzemię i podciągnęła się na siodło, trzymając łęk tylko lewą ręką.

Koen wdrapał się na klacz bez strzemion i podjechał do furtki. Za pasem miał nóż. Eveline widziała go ostatnio w młynie, pod ścianą.

— Zamierzasz go użyć? — zapytała.

Koen zerknął na Grijsa, który poprawiał chustę przy ramieniu.

— Jak będę musiał.

Eveline nie zdążyła odpowiedzieć. Vaelen wyjechał na środek podwórza.

— Prowadź — powiedział do chłopaka.

Koen ruszył pierwszy.

W oknach gospody zapalano już lampy. Przy bramie chłopak obejrzał się jeszcze raz na gospodę. Potem spiął klacz i poprowadził ich ku polom.