Sklep rzeczy utraconych - rozdział 87

Za ostatnimi zabudowaniami droga prowadziła wzdłuż starego sadu. Koen siedział sztywno przed Grijsem, trzymając się obiema rękami łęku. Od wyjazdu z gospody prawie się nie odzywał.

Za sadem minęli rów porośnięty olchami. Dalej, za polem, Eveline dostrzegła dachy magazynów.

Przy rozłożystej wierzbie Koen obejrzał się przez ramię.

— Dalej konie będzie widać z magazynów.

Grijs zatrzymał konia przy wierzbie. Koen zsunął się na ziemię i omal nie stracił równowagi. Kiedy Grijs zsiadł, chusta zsunęła mu się z ramienia.

— Przytrzymam — powiedział chłopak, odbierając mu wodze.

Przywiązał konia obok kasztana i wskazał ścieżkę między olchami.

— Z tamtej skarpy widać podwórze.

Vaelen ruszył pierwszy. Eveline podążyła za nim, a Koen wyprzedził ich dopiero przy rowie, gdzie trzeba było ominąć grząskie miejsce. Grijs został przy koniach.

* * *

Za rowem zaczynała się niska skarpa porośnięta leszczyną. Koen uklęknął przy jej krawędzi i odsunął gałąź. Eveline uklękła obok niego. Wilgoć z ziemi przenikała przez spódnicę. Z podwórza dochodziło skrzypienie wozu i głosy rozmawiających mężczyzn. Zobaczyła trzy budynki stojące wokół szerokiego podwórza. Największy miał kamienne ściany i dach pokryty ciemną dachówką. Przed nim stał wóz z plandeką, a obok dwa konie przywiązane do drewnianego słupa.

Przy bramie rozmawiało dwóch mężczyzn. Trzeci siedział na schodach magazynu z kuszą opartą o kolano, a kolejny wyszedł z bocznego budynku z wiadrem. Piątego Eveline zauważyła dopiero wtedy, gdy przeszedł za stertą drewna przy ogrodzeniu.

— Mieli pilnować tego we dwóch — szepnęła.

Jeden z mężczyzn przy bramie trzymał prawą dłoń przy piersi. Miał ją owiniętą brudnym płótnem, a kiedy drugi strażnik podał mu coś do obejrzenia, sięgnął po przedmiot lewą ręką.

— Był w młynie — powiedziała Eveline.

— Który? — zapytał Vaelen.

— Ten z opatrunkiem.

Mężczyzna wskazał coś w stronę sadu. Strażnik przy bramie rozejrzał się po polach, ale zaraz wrócił do rozmowy.

— Wiedzą, że przyjdziemy.

— Wiedzą, że ktoś może przyjść — odpowiedział Vaelen. — Na razie nie widzę, żeby zamierzali uciekać.

Na podwórzu dwóch ludzi wyniosło z magazynu ciężką skrzynię. Ustawili ją przy wozie, obok kilku mniejszych pakunków owiniętych w płótno. Koen wskazał wąskie przejście między budynkami.

— Tam jest tylne wejście.

Eveline przyjrzała się ciemnej przestrzeni za magazynem. Z tej strony niemal nie było widać drzwi. Z największego magazynu wyszedł niewysoki, krępy mężczyzna w ciemnozielonym surducie. Rzadkie jasne włosy miał gładko zaczesane do tyłu, a szeroką, łagodną twarz obramowywały długie, starannie przystrzyżone bokobrody. Strażnik podał mu dokument. Mężczyzna ściągnął rękawiczkę, odsłaniając krótkie, grube palce. Przeczytał kartę i oddał ją, wskazując jedną z rubryk. Pracownik wrócił z nią do magazynu.

— To kupiec — szepnął Koen.

Eveline przyjrzała mu się uważniej. Surdut opinał mu się nieco na brzuchu, ale kołnierz i mankiety były czyste mimo błota na podwórzu. Złoty łańcuszek zegarka zwisał z kieszeni kamizelki.

Jeden z ludzi postawił skrzynię przy wozie zbyt gwałtownie. Kupiec kazał ją otworzyć i poprawił ułożone w środku płótno. Pracownik otarł zakrwawioną dłoń o spodnie, lecz zanim zdążył zamknąć wieko, kupiec wskazał mu następną skrzynię.

Z budynku wyniesiono jeszcze jedną, znacznie mniejszą skrzynkę. Kupiec kazał postawić ją na beczce i sam otworzył wieko. Wewnątrz leżało kilka przedmiotów owiniętych w ciemne płótno. Pierwszy rozwinął, obejrzał krótko i odłożył. Zanim sięgnął po drugi, naciągnął z powrotem rękawiczkę i wsunął na nos małe okulary w drucianej oprawie. Ujął przedmiot ostrożnie za brzegi. Uniósł go ku światłu, a potem przyłożył do dokumentu.

Eveline pochyliła się do przodu. Srebrny medalion. Zapięcie błysnęło w świetle jaśniej niż reszta srebra. Sięgnęła do pustej kieszeni, zanim zdążyła o tym pomyśleć.

— Jest tam.

Vaelen odsunął gałąź, żeby lepiej widzieć podwórze.

Kupiec obracał medalion między palcami. W końcu położył go na złożonej chustce, osobno od pozostałych przedmiotów. Kiedy pracownik sięgnął po srebro, zatrzymał go krótkim gestem. Z magazynu przyniesiono niewielką szkatułkę z mosiężnymi okuciami.

Lewa dłoń Vaelena spoczywała na kolanie, zaciśnięta tak mocno, że pobielały kostki palców.

— Może jeszcze uda się go odkupić — powiedziała.

— Zamierzam spróbować.

Kupiec włożył medalion do szkatułki, zamknął wieko i sam zaniósł ją do magazynu, choć pracownik wyciągnął już po nią rękę.

Vaelen wstał, podpierając się o pień.

— Zejdę do niego.

— Nie sprzeda go — powiedziała Eveline. — Odłożył go osobno. Widział pan.

— Tym bardziej chcę wiedzieć dlaczego.

— Powinnam pójść z panem. Znam się na takich przedmiotach.

— Wiem. Dlatego niech pani zostanie tutaj i obserwuje magazyn. — Vaelen wyjął z kieszeni sakiewkę i sprawdził jej zawartość. — Porozmawiam z nim przy bramie. Jeśli nie zechce sprzedać, wrócę.

— To brzmi jak obietnica.

— W takim razie proszę mnie z niej rozliczyć.

Schował sakiewkę.

— Niech pan…

Spojrzał na nią.

— Nieważne.

Nie nalegał. Ruszył w stronę drzew.

* * *

Koen obserwował go przez prześwit między gałęziami.

— Nie powinien tam iść.

Eveline usiadła przy skarpie, skąd mogła widzieć podwórze, nie wychylając się ponad krzewy.

Vaelen pojawił się na skraju pola. Szedł spokojnie, w kapeluszu, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Strażnik przy bramie zauważył go niemal od razu. Sięgnął po kuszę i zawołał coś do towarzysza.

Vaelen zatrzymał się w pewnej odległości od wejścia. Eveline nie słyszała rozmowy. Widziała tylko, że strażnik odpowiedział niechętnie, a potem obejrzał się na budynek.

Kupiec wyszedł spod zadaszenia, wysłuchał strażnika i ruszył w stronę Vaelena. Kiedy podszedł, obaj wymienili uprzejme ukłony.

— Ten z młyna — szepnął Koen.

Mężczyzna z opatrunkiem przyjrzał się Vaelenowi, a potem spojrzał w stronę sadu, z którego tamten przyszedł. Powiedział coś strażnikowi i zniknął w przejściu między magazynami.

Koen poderwał się z miejsca.

— Wracamy.

— Vaelen jeszcze tam jest.

— To niech zostanie.

Koen ruszył w stronę drzew. Eveline jeszcze raz spojrzała na podwórze. Vaelen rozmawiał z kupcem, który wskazywał mu coś przy wozie. Strażnicy zajęli się swoimi sprawami. Dopędziła chłopaka dopiero przy rowie.

— Koen!

— Zaraz tu przyjdą — rzucił przez ramię.

Przeszli między olchami, omijając grząskie miejsce. Prawa dłoń nie nadawała się do podpierania, więc Eveline chwytała wystające korzenie lewą. Kiedy dotarła do koni, Koen już rozwiązywał wodze konia Grijsa.

— Co się stało? — zapytał Grijs.

— Jeden z ludzi z młyna poszedł za magazyn — powiedziała Eveline. — Koen uważa, że nas szukają.

Chłopak szarpnął za węzeł. Lina zacisnęła się mocniej.

— Zostaw — powiedział Grijs.

— Jeśli mnie znajdą, zabiorą z powrotem.

Grijs podszedł do konia. Chciał rozluźnić węzeł, lecz przy pierwszym ruchu skrzywił się i cofnął prawy bark. Spróbował lewą dłonią. Koen odsunął się, nadal trzymając koniec liny.

— Puść, sam to zrobię.

— Dokąd?

— Gdziekolwiek.

— Nie umiesz jeździć.

Koń odsunął łeb od chłopaka. Grijs nie próbował odebrać mu wodzy.

— Dokąd prowadzi droga za magazynem?

Koen zawahał się.

— Do starego traktu.

— A jeśli tam też mają ludzi?

Koen zacisnął palce na linie i odwrócił wzrok.

— Zostań przy drzewach — powiedział Grijs. — Jeśli ktoś się pojawi, będziesz miał czas uciec.

Koen przestał szarpać węzeł, ale nie wypuścił wodzy z ręki.

Od rowu ciągnęło chłodem. Przez drzewa widać było jedynie kawałek pustej drogi prowadzącej do magazynów.

Zza drzew dobiegł trzask gałęzi i między olchami pojawił się człowiek z przewiązaną dłonią. Na widok koni stanął, a jego wzrok trafił na Grijsa.

— Ty.

Grijs przesunął się przed Koena.

— Wracaj do swoich.

Mężczyzna rozejrzał się po polanie i zauważył chłopaka za koniem.

— A więc tutaj jesteś. — Odwrócił głowę w stronę pola. — Panie! Tutaj!

Od strony pola ktoś mu odkrzyknął, a potem zawołał coś do strażników przy bramie.

Mężczyzna zrobił krok w stronę Koena, lecz Grijs zagrodził mu drogę.

— Powiedziałem, żebyś wracał.

Mężczyzna spojrzał na jego chustę. Tym razem nie sięgnął po nóż.

Zza olch dobiegły kolejne głosy. Między drzewami pojawił się kupiec w zielonym surducie, a za nim Vaelen i dwóch uzbrojonych strażników.

Vaelen przyspieszył kroku na widok Grijsa. Kupiec zatrzymał się przy drzewach. Koen stał przy koniu, zaciskając palce na skórzanych wodzach.

— Koen — powiedział kupiec.

Koen milczał.

Kupiec przyjrzał się chuście Grijsa, potem płaszczowi Eveline, i dopiero wtedy spojrzał jej w twarz.

— Państwa znajomy?

— Podróżuje z nami — odpowiedziała Eveline.

Mężczyzna uśmiechnął się uprzejmie, aż oczy zwęziły mu się w szparki.

— Obawiam się, że zaszło nieporozumienie.

— Jakiego rodzaju? — zapytał Vaelen.

Kupiec wskazał Koena.

— Ten chłopak jest mój.