Sklep rzeczy utraconych - rozdział 90

Nieznajomy spojrzał na Grijsa, który stał w drzwiach z mieczem w lewej dłoni, a potem na otwarte okno.

— Dwóch na jednego?

— Może pan jeszcze wyjść drzwiami — powiedział Vaelen.

Mężczyzna ruszył do okna. Mijając Vaelena, chwycił go za koszulę i pchnął barkiem w pierś. Obaj uderzyli o parapet. Grijs zrobił krok do przodu, lecz nieznajomy już przerzucał nogi na zewnątrz. Jedną ręką trzymał linę, drugą nadal zaciskał na koszuli Vaelena.

Vaelen złapał framugę. Materiał naprężył się na jego plecach, a podeszwa ześlizgnęła się z podłogi. Puścił drewno, oparł stopę o parapet i skoczył sam. Koszula wyrwała się z palców nieznajomego.

— Vaelen!

Eveline dopadła okna. Vaelen wylądował przy studni, ugiął kolana i podparł się dłonią o bruk. Nieznajomy zsunął się po linie. Dotknął ziemi zaraz po nim, szarpnął za linę, strącił hak z okapu i odrzucił wszystko pod ścianę.

Z dołu dobiegł trzask, a zaraz potem krzyk. Nie z podwórza, lecz z wnętrza gospody.

— Koen — powiedział Grijs i ruszył na korytarz.

Eveline została przy oknie. Przy bramie stał kupiec w zielonym surducie, a z nim Hanno z kuszą i jeszcze jeden mężczyzna. Między stajnią a ścianą gospody stał wóz, który widziała wcześniej.

— Mówiłem, że nikt się nie wtrąca — powiedział nieznajomy do kupca.

— Moi ludzie pilnują tylko wozu.

Vaelen podniósł się z bruku. Ruszył na przeciwnika, zanim ten zdążył się do niego odwrócić. Obcy uchylił się, ale kolejny cios trafił go w szczękę. Cofnął się pod beczki ustawione przy stajni.

Eveline chwilami traciła z oczu ich dłonie. Nieznajomy dwa razy sięgnął po rękaw Vaelena i dwa razy chybił. Przy studni Vaelen trafił go pięścią w bok. Mężczyzna nie próbował się uchylić. Przyjął cios i zacisnął palce na jego nadgarstku. Pociągnął go za sobą, lecz Vaelen oparł stopę o kamienne obmurowanie i wyrwał rękę.

Obaj zniknęli jej za wozem. Usłyszała uderzenie o deski stajni. Kiedy znów ich zobaczyła, nieznajomy przyciskał Vaelena do ściany, trzymając go za kołnierz i ramię. Szarpnął za koszulę przy lewym boku.

Vaelen gwałtownie wciągnął powietrze. Eveline znała ten odruch.

Uderzył przeciwnika łokciem i się uwolnił. Na koszuli pojawiła się ciemna plama. Nieznajomy też ją zauważył. Przy następnym zwarciu od razu sięgnął do lewego boku.

Vaelen pozwolił mu pochwycić rękaw. Kiedy tamten obrócił się do rzutu, zrobił krok w jego stronę, po czym gwałtownie cofnął ramię. Obcy stracił równowagę, wpadł biodrem na dyszel wozu i chwycił jedną ze skrzyń na burcie.

Skrzynia przechyliła się i spadła na bruk. Deski pękły. Spomiędzy rozsypanych okuć i gwoździ wypadły niewielkie zawiniątka. Jedno rozdarło się i uniosła się z niego chmura białego pyłu.

— Nie dotykajcie tego! — Kupiec dopadł wozu i przykucnął przy ładunku. — Hanno! Zabierz to!

Kusznik się zawahał.

Kupiec wyjął chustkę i zaczął zbierać zawiniątka, omijając rozsypany proszek. Z podwórza dobiegła słaba, gorzka woń. Eveline pomyślała o dzbanku przy łóżku króla.

Z korytarza dobiegł łoskot. Ktoś spadł po schodach, obijając się o kolejne stopnie.

— Zostań w pokoju! — krzyknął Grijs.

Eveline spojrzała jeszcze na podwórze. Plama na koszuli Vaelena była już większa niż dłoń.

Zostawiła okno.

Na końcu korytarza Grijs walczył przed drzwiami chłopaka. Jeden z napastników leżał na schodach, drugi zataczał się na balustradzie po ciosie rękojeścią miecza. Trzeci wpadł na Grijsa, zanim ten zdążył unieść ostrze, i próbował odciągnąć go od drzwi. Grijs przyparł go barkiem do framugi. Prawą rękę wciąż miał na chuście.

Zza drzwi Koen wołał Grijsa. Potem umilkł.

Z pokoju dobiegł trzask okiennicy.

Eveline podbiegła do otwartych drzwi. Koen stał na parapecie. Jedną ręką trzymał się ramy, drugą odpychał okiennicę.

— Koen, nie skacz!

Za jej plecami rozległo się uderzenie. Napastnik trafił Grijsa w prawe ramię. Grijs zachwiał się, a chusta zsunęła mu się niemal do łokcia. Koen spojrzał w stronę drzwi i puścił ramę.

Kiedy Eveline dopadła okna, chłopaka już nie było. Spadł na plandekę wozu pod oknem, zsunął się po niej, zahaczył nogą o burtę i runął na ziemię przy tylnym kole. Nie wstawał.

Wybiegła na korytarz. Grijs zdołał odepchnąć przeciwnika, który stoczył się kilka stopni niżej, prosto na towarzysza. Oparł się o poręcz, ciężko oddychając.

— Koen jest na podwórzu!

Eveline przecisnęła się obok niego i zbiegła po schodach. Na dole gospodarz stał za ladą z pogrzebaczem. Jeden z napastników leżał przy wejściu do izby. Drzwi na podwórze były otwarte, a Koen próbował podnieść się z ziemi.

Kupiec zauważył go pierwszy.

— Koen! Do mnie!

Chłopak zrobił pół kroku w jego stronę. Potem cofnął się za wóz. Kupiec zostawił rozbitą skrzynię i ruszył za nim. Koen próbował przecisnąć się między kołami a ścianą stajni, ale noga odmówiła mu posłuszeństwa. Kupiec złapał go za kołnierz.

— Wracasz ze mną.

— Proszę go puścić! — Eveline chwyciła chłopaka lewą ręką za ramię.

Kupiec pociągnął Koena ku bramie. Eveline musiała zrobić dwa szybkie kroki, żeby nie stracić uchwytu.

— Niech pani zabierze rękę.

— Koen, trzymaj się mnie.

Chłopak zacisnął palce na jej rękawie.

Za ich plecami rozległo się uderzenie. Nieznajomy upadł na kolano przy dyszlu, prosto w rozsypany biały pył. Vaelen stał obok w zakrwawionej koszuli, z lewą ręką opuszczoną wzdłuż boku.

Kupiec spojrzał na skrzynię.

— Hanno! Strzelaj!

Kusznik uniósł broń. Celował w plecy Vaelena.

— Za panem! Kusza!

Vaelen obejrzał się i odskoczył za narożnik stajni. Hanno przesunął broń, szukając go na nowo.

Nieznajomy poderwał się z ziemi.

— Nie!

Dopadł kusznika i odepchnął broń w stronę muru. Cięciwa zabrzęczała, a bełt utkwił w belce nad drzwiami stajni.

Kupiec odwrócił głowę. Eveline nadepnęła mu na stopę i pociągnęła Koena do siebie. Materiał kaftana naprężył się, po czym wysunął z palców kupca. Chłopak wpadł na nią, jęknął i objął ją w pasie.

— Do środka — powiedziała. — Oprzyj się na mnie.

Kupiec wyciągnął rękę za Koenem, ale nieznajomy zastąpił mu drogę.

— Ostrzegałem pana.

— Niech pan pamięta, kto panu płaci. Proszę go zatrzymać!

Wyciągnął rękę, żeby odepchnąć mężczyznę. Tamten złapał go za palce. Rozległ się krótki trzask. Kupiec krzyknął i osunął się na kolana, przyciskając dłoń do piersi. Jeden z palców sterczał pod nienaturalnym kątem.

Eveline odciągnęła Koena w stronę gospody. Chłopak utykał, ale szedł bez oporu. Przy drzwiach obejrzała się. Nieznajomy podniósł linę spod ściany. Kiedy przerzucał ją przez ramię, skrzywił się i przycisnął łokieć do boku.

Vaelen wyszedł zza narożnika. Trzymał dłoń na ranie. Obcy spojrzał na krew między jego palcami i ruszył ku bramie.

— Dokąd idziesz? — Kupiec wciąż klęczał na bruku. — Zapłaciłem ci!

Obcy się zatrzymał.

— Nie za strzał w plecy.

— Rein! Reszty nie dostaniesz!

Rein się nie odwrócił. Hanno podniósł kuszę. Został przy wozie, spoglądając to na lorda, to na wyjście.

Drugi strażnik pomógł kupcowi wstać.

— Chłopak jest jeszcze przy drzwiach.

Kupiec zgiął się nad złamaną dłonią. Spojrzał w stronę gospody, a potem na biały proszek rozmyty między mokrymi kamieniami.

— Zostaw go. Zbieraj towar. Ani odrobiny nie zostawiaj.

Eveline wprowadziła Koena do środka.

***

Grijs siedział na schodach z mieczem opartym o kolano. Chusta na prawym ramieniu była przekrzywiona i poplamiona krwią. Na widok chłopaka wstał.

— Pokaż nogę.

— Nic mi nie jest.

Koen zrobił krok i skrzywił się.

Grijs wskazał mu schody. Chłopak usiadł, a Eveline pomogła mu zdjąć but. Kostka była opuchnięta, wzdłuż łydki ciągnęło się otarcie. Grijs obejrzał ją ostrożnie i zwrócił się do gospodarza:

— Proszę posłać po medyka.

Z podwórza dobiegł turkot kół. Wóz kupca wyjeżdżał za bramę.

Chłopak spuścił głowę. Dopiero teraz Eveline zauważyła, że trzęsą mu się ręce. Grijs usiadł obok niego.

— Nie powinienem był skakać — powiedział Koen cicho.

— Następnym razem zawołaj mnie, zanim otworzysz okno.

Koen spojrzał na jego zakrwawioną chustę.

— Wołałem.

Do izby wszedł Vaelen. Krew przesiąkała mu między palcami dłoni przyciśniętej do boku. Eveline zostawiła Grijsa z Koenem i zaprowadziła Vaelena na górę.

***

W pokoju nadal paliła się lampa. Nóż nieznajomego leżał na stole obok pustego kieliszka.

Vaelen usiadł na brzegu łóżka. Eveline pomogła mu zdjąć koszulę, która przywarła do rany. Brzegi rozeszły się w dwóch miejscach i krew sączyła się spod częściowo zasklepionej skóry.

— Powinien pan był przerwać walkę.

— W którym momencie?

— Kiedy zaczął pan krwawić.

Zamoczyła płótno w wodzie i zaczęła oczyszczać ranę. Vaelen syknął, kiedy dotknęła miejsca pod żebrami.

Przyłożyła czysty opatrunek, lecz materiał wysunął jej się z prawej dłoni. Vaelen przytrzymał go, a ona zawiązała bandaż lewą ręką.

— Zna go pan? — zapytała Eveline.

— Nie. Ale on chyba zna mnie.

Przed oczami miała wykrzywiony palec kupca i spokojną twarz Reina. Sięgnęła po miskę. Przy pochylaniu się poczuła twardą krawędź w kieszeni sukni. Płytka numer pięć. Odkąd wybiegła na podwórze, ani razu o niej nie pomyślała.

Mogła ją teraz wyjąć. Vaelen siedział tuż obok, z dłonią opartą o świeży opatrunek. Wystarczyło położyć zawiniątko na stole i zapytać. Jej dłoń zatrzymała się na kieszeni.

— Chciała pani coś powiedzieć — odezwał się Vaelen.

Eveline cofnęła rękę.

— Zobaczę, czy medyk już przyszedł.

Zabrała miskę. Była już w drzwiach.

— Niech go pani najpierw zaprowadzi do Koena — powiedział.