Sklep rzeczy utraconych - rozdział 88

Koen cofnął się za konia, a Grijs pozostał przed nim. Dopiero teraz Eveline dostrzegła strażnika stojącego tuż za Vaelenem. Mężczyzna trzymał kuszę w poprzek piersi, a kiedy lord przesunął się nieco w bok, ruszył razem z nim.

— Koen. Do wozu — powiedział kupiec.

Chłopak zrobił pół kroku, zanim się zatrzymał. W młynie mówił, że u nich nie pracował.

— Nie słyszałeś? — Kupiec przeniósł wzrok na Eveline. — Spłaciłem ludziom z młyna to, co był im winien. Teraz to odrabia.

— Czternastolatek miał długi? — zapytała Eveline.

— Jadł i spał pod ich dachem. Wszystko kosztuje.

— Nie chcę dla pana pracować — odezwał się Koen.

— To już ustaliliśmy. Niestety, zobowiązania nie znikają tylko dlatego, że przestają nam odpowiadać.

— Nie wspomniał pan o chłopaku przy bramie — powiedział Vaelen.

— Nie wiedziałem jeszcze, że państwo go ukrywają.

Jeden ze strażników ruszył w stronę koni, ale Grijs zastąpił mu drogę. Nie sięgnął po broń, prawą rękę wciąż miał podwieszoną na chuście.

— Odsuń się — powiedział mężczyzna.

Grijs nie odpowiedział. Strażnik zatrzymał się dwa kroki przed nim i zerknął na chustę.

— To Hanno — szepnął Koen za plecami Grijsa. — Niech mu pan nie pozwoli podejść z boku.

Grijs ustawił się bokiem do strażnika, nie odsłaniając chłopaka.

— Panowie — odezwał się kupiec. — Naprawdę nie ma potrzeby robić z tego widowiska.

— W takim razie proszę zostawić chłopaka — powiedział Vaelen.

— Dopiero co proponował mi pan pieniądze za medalion. Teraz chciałby pan jeszcze zabrać pracownika?

— Chłopak sam zdecyduje, dokąd pójdzie.

— Czyżby? Chodź tutaj, Koen.

Koen nie ruszył się. Sięgnął pod kołnierz kaftana i wyciągnął niewielki metalowy znak zawieszony na sznurku.

— Mój ojciec był w wojsku. Nie jestem niczyj.

— Pokaż. — Kupiec wyjął okulary i nasadził je na nos.

Koen uniósł znak, lecz nie podszedł bliżej.

— Blacha z rynny — orzekł kupiec. — Ładna robota jak na dziecko.

— Mogę? — Eveline wyciągnęła lewą rękę.

Chłopak zdjął sznurek z szyi i podał jej znak. Był ciepły od jego ciała i lżejszy, niż powinien. Herb wydrapano ręcznie, a otwór przebito gwoździem. Znaki służby, które znała ze sklepu, odlewano z mosiądzu.

Kupiec czekał. Koen też. Starszy strażnik, ten za Vaelenem, wyciągnął szyję, żeby lepiej widzieć znak.

— To starszy wzór — powiedziała. — Zanim zaczęto odlewać oznaczenia, niektóre oddziały używały wycinanych znaków. Zwłaszcza na pograniczu.

— Skąd ta pewność? — Kupiec przyglądał się jej przez okulary.

— Zajmowałam się takimi przedmiotami.

— Z Beken? — zapytał strażnik. — Jak się nazywał twój ojciec?

Koen otworzył usta, ale kupiec mu przerwał.

— Opowiada o ojcu każdemu, kto zechce słuchać.

Kupiec zdjął okulary. Uśmiechał się dalej, ale oczy przestały mu się zwężać. Były jasne i całkiem spokojne.

— Twój ojciec zginął w Beken, bo nie umiał uciekać — powiedział do Koena. — Ty przynajmniej to umiesz.

Eveline ścisnęła znak tak mocno, że blacha wbiła jej się w dłoń. Koen zacisnął usta.

— Byłem w Beken — odezwał się Grijs.

Starszy strażnik spojrzał na niego.

— Koen — powiedział kupiec. — Powiedz tym państwu, komu służysz.

Chłopak patrzył na ziemię. Zrobił krok i ramieniem trafił w plecy Grijsa, który się nie odsunął. Dopiero wtedy Koen podniósł głowę.

— Nie pójdę.

— Uważaj, chłopcze.

Koen ściskał w palcach skraj kaftana.

— Nie wrócę do młyna. Ani do magazynów.

Hanno wyciągnął rękę w stronę chłopaka. Grijs chwycił go za przedramię.

— Nie dotykaj go.

Strażnik szarpnął ręką, ale Grijs nie puścił. Koń za nimi odsunął zad i uderzył podkową o wystający korzeń. Koen przywarł do jego boku.

— Proszę opuścić broń. — Vaelen odwrócił się ku mężczyźnie z kuszą. — Konie są niespokojne.

Starszy strażnik nie patrzył na niego, tylko na Koena.

— Brat mi tam został, panie. Swoich się nie wiąże. Nie za te pieniądze.

Opuścił kuszę. Kupiec spojrzał na niego, potem na Hanna, którego Grijs wciąż trzymał za przedramię.

— Medalion niech pan zatrzyma — powiedział Vaelen. — Chłopak idzie z nami.

Eveline odwróciła się do niego, ale Vaelen patrzył tylko na kupca. Kupiec przestał się uśmiechać.

— Hanno. Zostaw.

Grijs puścił strażnika dopiero wtedy, gdy tamten cofnął rękę.

— Znak może pani zatrzymać — powiedział kupiec. — Nie zamierzam podważać pani fachowej opinii.

— Należy do Koena.

— Proszę zabrać chłopaka. Medalion przyjmuję na pokrycie kosztów.

— Pochodzi z kradzieży.

— Został mi dostarczony w ramach rozliczenia. Jeśli mają państwo zastrzeżenia, istnieją odpowiednie urzędy.

— Przy bramie był pan gotów go sprzedać — powiedziała Eveline.

— Przy bramie nie wiedziałem, z kim państwo podróżują.

Zanim odwrócił się do swoich ludzi, jeszcze raz przyjrzał się Vaelenowi. Nie twarzy, tylko złotemu kołu w jego uchu.

— Wracamy do wozu.

Hanno cofnął się pierwszy. Starszy strażnik ruszył za nim i dopiero przy drzewach zarzucił kuszę na ramię.

— Jeszcze się zobaczymy, Koen — powiedział kupiec.

Ruszył za swoimi ludźmi. Człowiek z młyna został o krok dłużej. Patrzył na Grijsa, przyciskając opatrzoną dłoń do piersi, po czym zniknął między olchami. Od rowu ciągnęło wilgocią. Eveline dopiero teraz poczuła, że drżą jej kolana.

— Oddał go pan — powiedziała.

— Na razie.

Koen wypuścił wodze. Koń schylił łeb i zaczął skubać trawę przy korzeniach wierzby. Eveline podała chłopakowi znak. Wziął go ostrożnie.

— Mówiła pani, że prawdziwy.

— Mówiłam.

Koen przewiesił sznurek przez głowę i schował znak pod kaftanem. Grijs spojrzał na Eveline, lecz nic nie powiedział. Sięgnął lewą ręką po wodze.

— Wracamy do gospody.

W drodze do miasteczka jechali wolniej niż poprzednio. Koen siedział przed Grijsem, starając się nie dotknąć rannego ramienia. Oglądał się za każdym razem, kiedy zza sadu dobiegał jakiś odgłos. Eveline zrównała konia z Vaelenem.

— Miał pan wrócić.

— Zamierzałem. Kupiec uparł się, że mnie odprowadzi.

— Z kuszą za plecami?

— Tak.

Kapelusz zasłaniał mu oczy, a płaszcz rozchylił się przy pasie. Pistolet nadal tkwił w kaburze.

Przy pierwszych zabudowaniach Koen obejrzał się ponownie.

— Wiedzą, gdzie śpimy? — zapytał.

— Nie zostaniesz tam sam — odpowiedział Grijs.

Chłopak odwrócił się do drogi. Kiedy dotarli przed gospodę, nie zsiadł, dopóki Grijs mu nie pomógł.