Sklep rzeczy utraconych - rozdział 89

Eveline odłożyła książkę. Przeczytała tę samą stronę pięć razy, a mimo to nie pamiętała ani słowa. Na dole gospodarz kończył sprzątać izbę. Słyszała przesuwane krzesła i brzęk naczyń. Wreszcie wszystko ucichło.

Koen zapewne również nie spał. Przy kolacji ledwie tknął jedzenie, a kiedy Grijs zabierał go na górę, chłopak zapytał, czy może zamknąć drzwi od środka. Eveline sięgnęła do torby. Pod zapasową koszulą leżała czapka Tempa. Materiał był szorstki, przetarty przy brzegu. W miejscu, które zauważyła jeszcze w drwalni, pozostał ślad po wyrwanej nici. Podszewka odstawała z jednej strony, a przy szwie brakowało kilku ściegów. Kiedy sporządzała spis jego rzeczy, zapisała przy czapce cztery miedziaki.

Obróciła ją w dłoniach. Na pogrzebie króla Tempo zdjął tę czapkę i trzymał ją przed sobą, dopóki nie skończyły się modlitwy. Naprawa nie powinna być trudna. Przysunęła krzesło do lampy i spróbowała nawlec igłę kupioną na targu. Za pierwszym razem nić minęła ucho. Za drugim również. Przytrzymała igłę prawą dłonią, lecz metal wysunął się z palców i upadł na podłogę.

Podniosła go lewą ręką. Palcami prawej mogła poruszać, ale od czasu wydarzeń w grocie nie odzyskały czucia. Musiała na nie patrzeć, żeby wiedzieć, czy nadal trzymają przedmiot.

Oparła igłę o blat i po kilku próbach przewlekła nić przez ucho. Przy pierwszym ściegu materiał wysunął się spod prawej dłoni. Przycisnęła go do kolana i spróbowała ponownie.

Tempo potrafił podnosić metalową ręką drobne śrubki i obracać je między palcami. Kiedy jednak poprawiał jej opatrunek, robił to powoli, żeby jej nie zranić.

Pewnego razu zapytała, skąd wie, jak zajmować się rannymi. Odpowiedział, że miał kiedyś dużo praktyki. Nie powiedział nic więcej, a ona nie nalegała.

Nie wiedziała, jak długo uczył się posługiwać swoją ręką. Znała jego dawne nazwisko, ale nie wiedziała nawet, gdzie się urodził. W Veyr niemal każda rozmowa dotyczyła Archen i płyt. Zawsze było coś pilniejszego.

Miała przecież jeszcze czas.

Przytrzymała materiał lewym kciukiem i przeciągnęła igłę przez podszewkę. Jeden ścieg wyszedł krótszy od pozostałych. Szyła dalej.

Czapka nadal pachniała smarem. Przyłożyła ją bliżej twarzy. Pod zapachem starego materiału wyczuła dym, choć nie była pewna, czy rzeczywiście pozostał w tkaninie.

Kiedy przyciskała jego ranę, też nie czuła palców. Widziała je przy jego szyi i nie wiedziała, czy naciska we właściwym miejscu.

Opuściła czapkę na kolana.

Przez ostatnie dni zdarzało jej się odwracać, żeby o coś go spytać. Za każdym razem obok nikogo nie było. Raz chodziło o to, dlaczego niektóre urządzenia nadal działały po tylu latach. Innym razem wróciła do niej nazwa narzędzia, którego przeznaczenia nigdy nie wyjaśnił.

Chciałaby usłyszeć, jak narzeka, że zadaje pytania w niewłaściwej kolejności. Albo zobaczyć, jak sięga po narzędzie, zanim skończy tłumaczyć, do czego służy.

Przesunęła palcami po przetartej podszewce. W jednym miejscu materiał był wyraźnie grubszy. Początkowo uznała, że podwinęła go podczas szycia, ale zgrubienie znajdowało się dalej od brzegu. Nacisnęła je kciukiem. Pod tkaniną było coś twardego.

Obejrzała szew. Przy jednym z rogów widniały drobniejsze ściegi, wykonane inną nicią niż pozostałe. Ktoś rozpruł podszewkę, a później starannie ją zaszył.

Eveline sięgnęła po nożyczki. Rozcięła dwa ściegi i wsunęła palec pod materiał. Wewnątrz znajdowała się cienka metalowa płytka. Wyciągnęła ją ostrożnie.

Rozpoznała kształt, zanim zobaczyła oznaczenie. Krawędzie nie nosiły śladów wyłamania. Przy jednym z rogów widniało płytkie zadrapanie, a na odwrocie drobne linie podobne do tych, które oglądała w archiwum Veyr.

Przesunęła płytkę bliżej lampy. Przy dolnej krawędzi wybito cyfrę: pięć.

Sprawdziła ją jeszcze raz.

Tego nośnika brakowało w archiwum. Szukali go również ludzie Stratega.

Płytka wyglądała na nieuszkodzoną, ale bez odpowiedniego urządzenia nie mogła odczytać zapisu. Odłożyła ją obok przyborów do szycia.

Tempo wiedział, że szukali tej płytki. A jednak niczego jej nie powiedział.

Tyle razy próbował ją chronić. Być może właśnie dlatego milczał.

Nie mogła go już zapytać.

Sięgnęła do kieszeni płaszcza po osełkę Tempa. Nadal owijała ją w kawałek płótna, żeby nie ocierała się o pozostałe rzeczy. Kamień miał płytkie zagłębienie i jaśniejszy ślad po ostrzu. Położyła go obok płytki.

Podobną osełkę można było kupić u niemal każdego kowala. Wyjęła ją z kieszeni jego płaszcza przy pochówku, zanim podeszli żołnierze. Później w drwalni dopisała ją do spisu rzeczy. Przy czapce podała nawet cenę.

Cztery miedziaki.

Wsunęła osełkę z powrotem w płótno.

Czapka nadal leżała na kolanach, z rozciętą podszewką i niedokończonym szwem. Eveline ponownie nawlekła igłę. Tym razem poszło łatwiej. Przycisnęła materiał do kolana i zaczęła zaszywać otwór po płytce.

Przy kolejnym ściegu nić zaczepiła się o przetarty brzeg. Szarpnęła ją zbyt mocno i materiał się zmarszczył.

Tempo już nigdy nie zauważy krzywego szwu.

Igła zatrzymała się w połowie materiału.

Eveline otarła twarz rękawem. Spróbowała przeciągnąć nić, lecz nie widziała dokładnie, gdzie powinna ją poprowadzić. Odłożyła igłę.

Płakała, pochylona nad czapką, dopóki nie zabrakło jej tchu. W końcu otarła twarz chusteczką.

Na materiale pozostała ciemniejsza plama. Wygładziła ją kciukiem i wróciła do szycia.

Ostatnie ściegi wyszły jeszcze gorzej od pierwszych. Kiedy w końcu zawiązała supeł, przyjrzała się swojej pracy. Tempo powiedziałby, że szew tylko udaje, że trzyma.

Zostawiła wszystko tak, jak było.

Złożyła czapkę i wsunęła ją do torby pod zapasową koszulę. Płytkę numer pięć owinęła osobno czystym kawałkiem płótna.

Vaelen znał urządzenia Archen lepiej niż ona. Mógłby powiedzieć coś o zawartości zapisu albo znaleźć sposób, żeby go odczytać. Rozważała, czy nie pójść do jego pokoju.

Vaelen również jej szukał. Czy wiedział, że Tempo przez cały czas nosił ją przy sobie?

Schowała ją do wewnętrznej kieszeni sukni. Nie zamierzała jeszcze pytać Vaelena. Sprawdziła lewą dłonią, czy zawiniątko nie wysunie się, kiedy wstanie. Osełka wróciła do kieszeni płaszcza.

Zgasiła lampę i położyła się w ubraniu, ale długo nie mogła zasnąć.

Zbudził ją odgłos dochodzący z dachu.

W pokoju panował półmrok. Przez szparę między zasłonami wpadało światło latarni ze stajni.

Coś zgrzytnęło nad oknem, a potem stuknęło o dachówki, krótko i ciężko.

Eveline usiadła na łóżku. Nasłuchiwała, potem wstała i odsunęła zasłonę. Na podwórzu nie było nikogo. Przy stajni stał ten sam wóz, a dalej, pod ogrodzeniem, leżały dwie puste beczki.

Dopiero kiedy uniosła wzrok, zauważyła linę. Zwisała spod okapu, tuż przy sąsiednim oknie. Poruszyła się lekko, a potem znieruchomiała.

Za ścianą odezwał się mężczyzna.

— Kupiec twierdzi, że ma pan coś, co należy do niego.

Nie znała tego głosu. Usłyszała odpowiedź Vaelena, lecz nie zrozumiała słów.

Sięgnęła po płaszcz i wyszła na korytarz.

Paliła się tam tylko jedna lampa. Drzwi do pokoju Grijsa były zamknięte. Eveline podeszła do nich i nacisnęła klamkę. Nie ustąpiły.

Zapukała cicho.

Po drugiej stronie skrzypnęło łóżko.

— Grijs — szepnęła. — Ktoś wszedł do Vaelena przez okno.

Usłyszała jego kroki. Kiedy otworzył drzwi, był już w koszuli, z prawą ręką przyciśniętą do boku.

— Zostań tutaj.

Z pokoju Vaelena dobiegł głos nieznajomego.

— Przyznaję, że wspinaczka była mniej przyjemna niż oczekiwałem.

— Nikt pana nie zapraszał — odpowiedział Vaelen.

Grijs spojrzał na uchylone drzwi, po czym cofnął się do pokoju po broń. Eveline przesunęła się o krok. Z miejsca, w którym stała, widziała otwarte okno i stół. Na parapecie pozostały mokre ślady, a przy jednej z nóg krzesła leżał koniec liny.

Vaelen stał przy oknie. Miał na sobie ciemne spodnie i rozpiętą pod szyją koszulę. Nie trzymał broni i nie patrzył na twarz obcego, tylko na jego pas.

Przy stole siedział obcy mężczyzna. Wyglądał na niewiele starszego od niej. Miał krótko przycięte włosy, ciemny surdut i wysokie buty zabłocone przy podeszwach. W dłoni trzymał kieliszek.

Na lewym rękawie surduta materiał był jaśniejszy przy szwie, w miejscu, z którego niedawno odpruto oznaczenie.

Przy jego biodrze wisiał krótki nóż w wytartej skórzanej pochwie.

Cofnęła się ku drzwiom Grijsa.

— Panna Vale, jak sądzę — odezwał się nieznajomy.

Zatrzymała się. Vaelen spojrzał w jej stronę.

— Proszę wrócić do pokoju.

Obcy odstawił kieliszek. Siedział między Vaelenem a drzwiami.

— Radziłbym pani zostać — powiedział.

Vaelen odsunął się od okna i zrobił krok w stronę stołu.

Nieznajomy przyjrzał mu się uważniej.

— Kupiec chce chłopaka z powrotem. Mnie bardziej ciekawi pan.

Za plecami Eveline cicho skrzypnęła deska. Nie musiała się odwracać, żeby wiedzieć, kto stoi w drzwiach.

— Nóż ma przy prawej ręce — szepnęła.

Obcy przeniósł wzrok ponad jej ramię na Grijsa. Dopiero wtedy sięgnął do pasa. Vaelen zatrzymał się. Mężczyzna odpiął pochwę i położył nóż na stole.

— Podobno ani razu nie obejrzał się pan na kuszę za plecami — powiedział. — Ciekawi mnie dlaczego.