Sklep rzeczy utraconych - rozdział 91

Gospodarz zjawił się przy śniadaniu z kartką zapisaną drobnym pismem i położył ją przed Vaelenem.

— Okiennica, poręcz przy schodach, zamek w pokoju chłopaka. Do tego belka nad wejściem do stajni.

— Belka? — Vaelen podniósł głowę znad kartki.

— Tkwił w niej bełt. Musiałem sprowadzić cieślę, żeby go wyciągnął.

Za plecami gospodarza dwóch robotników zdejmowało uszkodzoną poręcz. Jeden trzymał drewno, drugi próbował wyciągnąć z niego gwóźdź.

— Zapłacimy za szkody — powiedziała Eveline.

— Wolałbym, żeby do nich nie doszło. Wczoraj miałem pełną gospodę. Dziś trzy pokoje stoją puste, bo ludzie boją się tu nocować. Tego w rachunku nie ma.

Vaelen położył na stole sakiewkę. Gospodarz odliczył należność, sprawdził monety i schował pieniądze do kieszeni fartucha.

— Medyk powiedział, że nie powinien pan jeszcze podróżować?

— Tak twierdzi.

— Nie wyrzucę więc pana na drogę, ale nie chcę tutaj więcej tych ludzi.

— Ani my — odpowiedziała Eveline.

Gospodarz zabrał rachunek.

— A chłopak niech więcej nie wyskakuje przez okno.

Przy schodach rozległ się trzask. Jeden z robotników zaklął, oglądając odłamaną część poręczy. Gospodarz odwrócił się gwałtownie.

— Mówiłem, żeby uważać!

— Zdaje się, że za następną poręcz zapłaci już sam — powiedział Vaelen, zamykając sakiewkę.

Z kuchni przyniesiono kaszę, jajka i ser. Grijs pojawił się na schodach, prowadząc Koena. Chłopak ostrożnie stawiał lewą stopę. Przy ostatnim stopniu odsunął się od Grijsa i do stołu doszedł sam.

— Gospodarz pytał, czy zamierzasz jeszcze raz wyskoczyć przez okno — powiedział Vaelen, gdy zajęli miejsca.

Koen znieruchomiał.

— Nie zamierzam.

— To znakomicie. Za pierwszy skok już zapłaciliśmy.

Chłopak spuścił wzrok na talerz.

— Mogę to odpracować.

— Nie musisz — powiedział Vaelen.

— Ale jeśli…

— Gospodarz dostał pieniądze — powiedział Grijs. — Zjedz śniadanie.

Koen wziął łyżkę. Grijs jadł bez pośpiechu, a Koen skończył pierwszy i zaczął przyglądać się robotnikom przy schodach.

— Źle to robią — powiedział. — Najpierw powinni osadzić dolny wspornik. Inaczej poręcz będzie się ruszać.

Jeden z robotników przytrzymywał poręcz kolanem, podczas gdy drugi przymierzał do niej deskę.

— Możesz im powiedzieć — odezwał się Grijs.

— Mogę później zajrzeć do koni? — zapytał Koen, zerkając na gospodarza przy ladzie.

— Pójdę z tobą. Muszę sprawdzić sprzęt po wczoraj.

Koen skinął głową, choć jeszcze obracał łyżkę w pustej misce.

Po śniadaniu Eveline wróciła do pokoju po torbę. Czapka Tempa leżała na dnie, pod złożoną koszulą. Wyjęła ją i obejrzała podszewkę. Szew, który zrobiła wieczorem przed napaścią, był krzywy, ale trzymał.

Odłożyła czapkę na łóżko i sprawdziła, czy zawiniątko nadal jest w kieszeni sukni.

W korytarzu musiała ustąpić robotnikowi niosącemu nową okiennicę. Poczekała, aż przejdzie, i zapukała do pokoju Vaelena.

— Proszę.

Siedział przy stole z otwartą książką. Obok stała filiżanka kawy i leżały rękawiczki.

— Nie przeszkadzam?

— Nie. — Zamknął książkę.

Eveline usiadła przy rogu stołu. Nie wyjęła płytki od razu.

— Chciałam pana zapytać o Tempa. Jaki był, zanim to wszystko się stało?

Za ścianą rozległ się stuk młotka.

— Kiedyś naprawił mi zegar i przez miesiąc nie chciał go oddać — powiedział Vaelen. — Twierdził, że jeszcze się spóźnia.

— Spóźniał się?

— Nie zauważyłem. Ale on sprawdzał codziennie.

— Mnie nigdy niczego nie tłumaczył do końca — powiedziała Eveline. — Sięgał po narzędzie, zanim skończył mówić, do czego służy.

— Mnie tłumaczył wszystko po siedem razy.

— Panu?

— Byłem wtedy młodszy. Uważał, że nie słucham.

— A słuchał pan?

— Nie.

Eveline uśmiechnęła się.

— Myślałam, że zdążę go jeszcze o wszystko zapytać. Ciągle rozmawialiśmy o płytach, urządzeniach albo o tym, co trzeba zrobić następnego dnia.

Vaelen czekał. Eveline wyjęła zawiniątko.

— Znalazłam coś w jego czapce.

Rozłożyła płótno na stole. Vaelen pochylił się nad płytką.

— Pięć.

— Była zaszyta pod podszewką.

— Kiedy ją pani znalazła?

— Przed napaścią. Wieczorem.

— Wtedy, przy opatrunku. To chciała mi pani powiedzieć.

— Chciałam najpierw wiedzieć, czy pan wiedział, że Tempo ją miał.

— Nie, Eveline. Gdybym wiedział, nie szukałbym jej z tobą w Veyr.

Spojrzała na niego. Następne pytanie, które miała przygotowane, gdzieś jej uciekło.

— Miał tyle okazji, żeby mi powiedzieć — odezwała się w końcu.

— Miał.

Eveline przesunęła kciukiem po zadrapaniu przy rogu płytki. Potem złożyła płótno i wsunęła zawiniątko do kieszeni. Vaelen nie wyciągnął po nie ręki.

— Chciałabym odczytać ten zapis.

— Będzie potrzebne urządzenie. Poszukamy go w Archen.

— Kupiec też pojechał na północ — powiedziała.

Vaelen oparł się o krzesło.

— Dziś za nim nie ruszymy.

— Wiem. Słyszałam medyka. Ale nie chcę zostawić mu medalionu.

— Ja również.

Na korytarzu robotnicy wynosili starą okiennicę. Ktoś upomniał ich, żeby nie obijali ściany.

— To mnie go ukradli — powiedziała Eveline.

— A ja zgodziłem się go oddać.

— Odzyskamy go.

— Być może.

— Nie wierzy mi pan?

— Wierzę, że będzie pani próbowała. I właśnie tego trochę się obawiam. Sam z trudem opieram się podobnym pomysłom.

Eveline położyła lewą dłoń na stole, blisko jego ręki. Vaelen dotknął jej palców. Czekała, aż coś powie, lecz nie powiedział nic.

Odwróciła dłoń i wsunęła palce między jego.

Vaelen pochylił się i pocałował ją krótko. Kiedy się odsunął, Eveline wychyliła się za nim odrobinę, zanim zdążyła się powstrzymać. Nadal trzymała jego rękę.

— A to? — zapytała.

— Chciałem. — W kąciku jego ust został uśmiech.

Eveline puściła jego dłoń i obeszła róg stołu. Vaelen podniósł głowę, kiedy stanęła przed nim. Chwyciła go za koszulę na ramieniu, pochyliła się i pocałowała ponownie. Objął ją w pasie i przyciągnął do siebie tak, że musiała oprzeć kolano o krawędź krzesła. Kiedy przesunęła dłoń na jego kark, powoli powiódł ręką w górę jej pleców.

Drzwi otworzyły się bez pukania.

— Gospodarz pyta, na ile dni zostajemy.

Eveline wyprostowała się. Koen stał w progu. Jego wzrok zatrzymał się na jej dłoni na karku Vaelena.

— Na dwa — powiedział Vaelen.

Koen nie ruszył się z miejsca.

— Możesz już iść, chłopcze.

— Aha.

Drzwi się zamknęły. Eveline spojrzała na Vaelena i parsknęła śmiechem.