Sklep rzeczy utraconych - rozdział 92

Przy śniadaniu Grijs siedział już przy stole z Koenem. Chłopak kończył kromkę chleba. Vaelen zajmował miejsce przy ścianie, z filiżanką kawy przed sobą.

Eveline odsunęła wolne krzesło obok Koena. Chłopak zabrał z niego swoją torbę.

— Myślałem, że pani usiądzie przy Vaelenie.

Eveline znieruchomiała z dłonią na oparciu. Spojrzała na chłopaka, ale ten już odgryzał kolejny kęs chleba.

— Tutaj też mogę.

— Przecież zabrałem.

Usiadła.

— Panno Vale, kawy? — zapytał Vaelen.

— Poproszę.

Napełnił jej filiżankę.

— Gospodarz pytał, czy jutro wyjeżdżamy — odezwał się Koen. — Powiedziałem mu przecież, że na dwa dni.

— Najpierw przyjdzie medyk — odpowiedziała Eveline.

— Grijs obiecał, że pokaże mi, jak siodłać konia.

— Jak wyzdrowiejesz — powiedział Grijs.

— Przecież nie będę na nim jeździł.

— Zobaczymy, co powiesz, kiedy spróbujesz podnieść siodło.

Koen spojrzał na niego znad filiżanki.

— Paski mogę zapinać.

— Paski możesz.

***

W stajni siwy koń zaparł się przed wejściem do ostatniego boksu. Grijs trzymał wodze lewą ręką, a stajenny próbował nakłonić zwierzę do przejścia przez próg. Koń cofał się, potrząsał łbem i uderzał kopytem o deski.

— Wczoraj stał tam spokojnie — narzekał stajenny. — A dziś nawet nie chce podejść.

Koen zajrzał do pustego boksu.

— A szczury?

— Sprawdzałem.

Grijs przeprowadził konia kawałek wzdłuż stajni. Zwierzę uspokoiło się niemal natychmiast, lecz kiedy ponownie zbliżyli się do ostatniego boksu, znów zaczęło się wyrywać. Eveline zatrzymała się przy wejściu, ustępując im z drogi. Koen tymczasem zajrzał do sąsiedniego boksu i obejrzał przegrodę.

— Co jest za tą ścianą?

— Przejście za stajnią — odpowiedział stajenny.

— Mogę tam zajrzeć?

— Jak chcesz. Tylko uważaj na deski.

Koen wyszedł bocznymi drzwiami. Eveline podążyła za nim.

Za stajnią pozostawiono wąski pas ziemi między drewnianą ścianą a kamiennym ogrodzeniem. Rosły tam pokrzywy, a pod wystającym dachem leżało kilka połamanych skrzynek. Koen przeszedł wzdłuż budynku i zatrzymał się przy ostatnim boksie.

— Tutaj.

Na jednej z desek biegły trzy głębokie rysy. Drewno było rozdarte na długich odcinkach, a pod ścianą leżały świeże drzazgi. Eveline podeszła bliżej. Najniższy ślad znajdował się ponad wysokością jej głowy. W Veyr widziała podobne, równoległe bruzdy na drewnie i kamieniu.

— Zawołaj Grijsa.

Koen poszedł po Grijsa. Ten obejrzał rysy i przykucnął przy pokrzywach. Część łodyg była połamana, lecz na twardej ziemi nie zachowały się wyraźne odciski.

— Kiedy ostatnio ktoś tędy przechodził? — zapytał.

— Nie wiem. Stajenny mówił, że od kilku dni nie korzystają z tego przejścia — odpowiedział Koen.

Grijs przyłożył lewą dłoń do deski, mierząc palcami odstępy między rysami.

— Widziałeś już takie? — zapytała Eveline.

Zerknął na Koena.

— Dobrze, że patrzysz — powiedział do niego.

Chłopak się wyprostował.

— Co to zrobiło?

— Jeszcze nie wiemy. Nie przychodź tu sam.

W stajni Grijs polecił przenieść siwego do boksu bliżej wejścia, a następnie odszukał gospodarza, który właśnie przyniósł worek owsa.

— Za stajnią są ślady. Wyglądają na pazury dużego zwierzęcia.

Gospodarz postawił worek.

— Jakiego zwierzęcia?

— Proszę zobaczyć.

Eveline została z Koenem przy siwym. Chłopak wyciągnął rękę do jego szyi, lecz cofnął ją, kiedy koń odwrócił łeb. Pozwolił mu najpierw obwąchać palce.

Gospodarz wyszedł zza stajni blady.

— Mogę sprowadzić stróża. Pilnował tu wcześniej wozów.

— Niech obserwuje podwórze z budynku. Jeśli coś zobaczy albo konie znów zaczną się płoszyć, ma nas obudzić. Proszę mu powiedzieć, żeby nie wychodził sprawdzać sam.

Gospodarz obejrzał się na tylne drzwi.

— Najpierw ludzie z kuszą, teraz to.

— Zamkniemy furtkę i to przejście — powiedział Grijs. — Wieczorem przyjdę sprawdzić zasuwy.

Kiedy gospodarz odszedł, Grijs obejrzał rygiel tylnych drzwi.

— Miał mi pan pokazać paski — przypomniał Koen.

— Pokażę. Najpierw nalej siwemu wody. Pół wiadra, resztę doniesie stajenny.

— Znowu wodę?

— Jeśli wolisz, możesz wyczyścić żłób.

Chłopak wybrał wodę.

Eveline odczekała, aż odejdzie do studni.

— Myślisz, że to jedno ze stworzeń z Veyr?

— Ślady są podobne.

— Powinniśmy powiedzieć gospodarzowi, z czym może mieć do czynienia.

— Powiem mu więcej, kiedy porozmawiam z Vaelenem.

— W Veyr miały opiekunów.

— Nie wszystkie ich słuchały.

Grijs zasunął rygiel.

— Dopilnuj, żeby chłopak nie poszedł znowu oglądać tych desek.

***

Po południu Eveline zastała Koena na ławie przed stajnią. Na stojaku obok leżało stare siodło, a chłopak próbował przeciągnąć skórzany pasek przez sprzączkę.

— Grijs mówi, że kto nie umie osiodłać konia, ten na nim nie jeździ. Nawet na siwym.

— Mówiłeś mu, że twój ojciec był rycerzem.

— Był żołnierzem. — Koen szarpnął pasek. — Ja będę rycerzem.

Eveline usiadła obok niego. Chłopak sięgnął po pozostawiony na ławie kawałek chleba.

— Ten proszek ze skrzyni kupca. Widziałeś go wcześniej?

— Popiół? W młynie go mieli. Dawali ludziom, żeby mogli pracować. Jeden przygniótł sobie rękę kołem wozu. Przez dwa dni niczego nią nie podniósł, a potem dostał trochę popiołu. Następnego ranka nosił worki. Palce miał jeszcze spuchnięte, ale mówił, że już go nie bolą.

— A później?

— Znowu bolały. Prosił o następną porcję. — Koen odłożył chleb. — Raz oskarżył mnie, że ukradłem mu jedzenie. Sam schował je za piecem, Widziałem. Kiedy mu pokazałem, nie pamiętał nawet, że mnie o nie pytał.

— A swoje imię pamiętał?

— Swoje tak. Moje zapomniał.

— Jest jeszcze w młynie?

— Wyjechał z transportem. Więcej go nie widziałem.

Koen znów zajął się paskiem.

— Kupiec chyba bardziej przejął się skrzynią niż ręką. Do młyna już nie wróci. Teraz wszyscy wiedzą, co zrobił.

— Nadal ma ludzi — powiedziała Eveline. — Nie zakładaj, że się przestraszył.

Chłopak mocniej pociągnął pasek.

Grijs wyszedł ze stajni i zatrzymał się przy stojaku.

— Skończyłeś?

Koen pokazał mu zapięcie.

— Nie chciało przejść.

— Skóra jest sztywna. Trzeba ją natłuścić.

Grijs przytrzymał siodło, kiedy Koen odpinał pasek.

— Stajenny pomoże ci je odnieść. Ja jeszcze obejdę ogrodzenie.

***

Wieczorem Eveline rozłożyła na stole mapę północnych dróg. Pożyczyła ją od Vaelena, kiedy powiedziała mu, że chce sprawdzić, dokąd mógł pojechać kupiec.

Za miasteczkiem trakt rozdzielał się na dwa szlaki. Zachodni prowadził przez dolinę i większe osady, wschodni był krótszy, lecz kilka odcinków oznaczono jako trudno przejezdne podczas deszczu.

Kupiec podróżował ciężkim wozem. Eveline przesunęła palec wzdłuż zachodniej drogi, od młyna ku magazynom przy starym moście. Dalej szlak łączył się z kilkoma innymi. Nie wiedziała, czy kupiec zatrzymał się po drodze, czy od razu ruszył na północ.

Zapukano do drzwi.

— Proszę.

Koen wszedł do pokoju. Na koszuli miał jeszcze kilka źdźbeł siana.

— Grijs mówił, że ogląda pani mapę.

— Eveline. Przysuń sobie krzesło.

Usiadł obok niej. Eveline przesunęła mapę, żeby oboje mogli ją widzieć.

— Próbuję ustalić, dokąd pojechał kupiec.

Koen odnalazł młyn i most.

— Tutaj tylko ładują — powiedział. — Dalej jest drugie miejsce.

Przesunął palec wzdłuż zachodniego szlaku i zatrzymał go przy małej osadzie.

— Za nią stoi wieża. Przy kamiennym krzyżu trzeba skręcić do brodu. Tam jest dawna komora celna.

— Byłeś w niej?

— Dwa razy. Kazali mi pomagać przy rozładunku.

Eveline przysunęła świecę. Na mapie nie zaznaczono komory celnej.

— Tamtędy przewożą popiół?

— Skrzynie były takie same. Nie otwierałem.

Dorysowała budynek przy rzece.

— Mówiłeś o składzie przy moście. O tym miejscu nie wspomniałeś.

— Nie chciałem tam wracać. Tam zawieźli tego z przygniecioną ręką.

— Mówiłeś, że więcej go nie widziałeś.

— Bo wóz wrócił bez niego.

Odpowiedział tak cicho, że odłożyła ołówek.

— Nie musisz.

— Ale przecież chcecie odzyskać medalion.

— Tak. To nie znaczy, że masz znowu spotkać ludzi kupca.

— Z drogi was zobaczą. Ktoś siedzi na wieży.

Sięgnął po ołówek leżący przy jej dłoni i zaznaczył miejsce przy zakręcie, potem ścieżkę od zakola rzeki i niewielki mostek na strumieniu.

— Konie trzeba zostawić między drzewami. Pod samą komorą nie ma gdzie ich ukryć.

Eveline dopisała uwagę na marginesie.

— Kupiec zawsze tam jeździł?

— Kiedy byłem z transportem, tak.

— Mógł tym razem wybrać inną drogę.

— Mógł — przyznał chłopak. — Ale tam też można zapytać. Przyjeżdżają wozy z północy.

Eveline zakreśliła nazwę osady. Koen nie odrywał wzroku od zaznaczonej ścieżki.

— Jeśli Grijs będzie chciał, mogę wam ją pokazać.

Eveline uniosła wzrok.

— Nie chcę tam wracać — dodał. — Ale wiem, gdzie stoją strażnicy. Grijs tego nie wie.

Eveline spojrzała na jego stopę, wysuniętą spod krzesła.

— Najpierw musisz móc chodzić. Porozmawiam z Grijsem.

— Może iść ze mną.

— Wiem, Koen.

Chłopak wstał. Przy drzwiach jeszcze się zatrzymał.

— Eveline?

— Tak?

— Jak pojedziecie beze mnie, nie wybierajcie drogi przy krzyżu.

— Zaznaczyłam.

Wyszedł, zostawiając drzwi uchylone.