Sklep rzeczy utraconych - rozdział 93

Rano Grijs stał za stajnią, oglądając tylne drzwi. Zasuwa wytrzymała, lecz na deskach pozostały cztery nowe rysy. Jedna sięgała niemal do zawiasu.

Eveline przykucnęła przy murze. W wilgotnej ziemi odcisnęły się ślady szerokich łap, a tuż obok nich podkowy. Prowadziły wzdłuż stajni, następnie skręcały ku drodze.

— Był tutaj z koniem — powiedziała.

Grijs przesunął palcami po uszkodzonym drewnie.

— Mógł dostać się na podwórze. Zamiast tego został za stajnią.

Eveline spojrzała na okna piętra. Z miejsca, w którym znajdowały się ślady podków, było widać zarówno jej pokój, jak i sąsiedni, zajmowany przez Koena.

Vaelen czekał przy wejściu do stajni. Miał na sobie surdut, lecz gdy sięgał po rękawiczki, oszczędzał zraniony bok.

— Pojedziemy do komory celnej — zdecydowała Eveline.

— Drogą przy krzyżu?

— Tam prowadzą ślady.

Koen, który dotąd stał przy drzwiach stajni, podszedł bliżej.

— Mówiłem, żeby tam nie jechać.

— Pamiętam.

— Przy brodzie zawsze ktoś pilnuje drogi. Z wieży widać wszystko, nawet wozy jadące od lasu. Jest ścieżka od zakola. Pokazywałem.

— Pieszo. — Eveline spojrzała na jego stopę. — Po niej nie dojdziesz.

— Objazd zajmie dwa dni — powiedział Grijs.

— I dwie noce. — Eveline wskazała okno Koena. — Stał tutaj i nie wszedł. Następnym razem wejdzie.

Grijs spojrzał na rysy.

— Za dnia przynajmniej go zobaczę.

Odszedł przygotować konie. Koen ruszył za nim.

Vaelen pozostał przy Eveline.

— Będą wiedzieli, że nadjeżdżamy.

— Już wiedzą, gdzie jesteśmy.

— To nie znaczy, że musimy ułatwiać im zadanie.

— Wiem. Wolę, żeby zobaczyli nas za dnia.

Podeszła do beczki, na której zostawiła rękawiczki, i próbowała włożyć prawą. Palce nie chciały ułożyć się we właściwy sposób. Vaelen podał jej drugą, ale nie próbował pomagać.

— Trzymaj się blisko mnie — powiedział.

— Ty również.

Spojrzał na nią z rozbawieniem, lecz zanim zdążył odpowiedzieć, ze stajni wyprowadzono konie.

***

Wyjechali przed południem. Gospodarz pożegnał ich w bramie i od razu zamknął za nimi wrota.

Grijs jechał pierwszy, prowadząc konia lewą ręką. Prawą nadal miał na chuście, a Koen siedział za nim, trzymając się tylnego łęku. Od wyjazdu niemal się nie odzywał.

Vaelen jechał obok Eveline, dopóki droga nie zwęziła się między kamiennymi murkami. Wtedy puścił ją przodem.

Za ostatnimi polami droga opadała ku dolinie. Wzdłuż niej rosły olchy, a dalej, między drzewami, połyskiwała rzeka. Nad brodem wznosiła się drewniana wieża z niewielkim daszkiem. Stała na skalistym brzegu, skąd można było obserwować oba dojazdy.

Koen wyprostował się w siodle.

— To tutaj.

Przy drodze stał kamienny krzyż, porośnięty mchem u podstawy. Za nim trakt skręcał ku wodzie.

Na wieży znajdowało się dwóch mężczyzn. Jeden stał przy balustradzie, drugi siedział pod daszkiem. Eveline rozpoznała zielony surdut pierwszego, zanim ten odwrócił się w ich stronę.

Kupiec.

Pod daszkiem siedział Hanno.

Grijs zatrzymał konia. Koen mocniej uchwycił się siodła.

Dopiero wtedy Eveline dostrzegła Jeźdźca.

Czekał przy krzyżu, trzymając za wodze ciemnego konia. Obok niego leżało stworzenie o grzbiecie pokrytym czarnymi płytami. Ciężki łańcuch prowadził od obręczy na jego szyi do dłoni mężczyzny.

Na widok nadjeżdżających bestia podniosła łeb.

Jeździec zdjął kapelusz.

— Panno Vale. Miło panią znowu widzieć.

Eveline przycisnęła dłoń do kieszeni, w której nosiła płytkę.

Światło dnia odsłoniło twarz, którą w Veyr Eveline widziała jedynie w półmroku. Był młodszy, niż przypuszczała, o bladej cerze, regularnych rysach i ciemnych włosach opadających na kołnierz. Miał spokojne, niemal łagodne spojrzenie.

Grijs zsiadł z konia.

— Beken.

— Nadal zajmujesz się wszystkimi, jak widzę.

— Odsuń się od drogi.

— Nie mogę. Przyjechałem po chłopca.

Koen zsunął się z siodła, ale pozostał za koniem.

Eveline również zsiadła. Vaelen stanął obok niej.

— Chłopak zostaje z nami — powiedziała.

— Rozumiem. — Jeździec włożył kapelusz. — W takim razie mamy pewną trudność.

Z wieży dobiegł głos kupca.

— Nie musi dojść do żadnych nieprzyjemności! Wystarczy, że oddadzą mi chłopaka.

Eveline nie odpowiedziała. Kupiec miał za sobą Hanna, przy krzyżu czekał Jeździec z bestią, a jedyna droga prowadząca dalej przecinała bród.

Jeździec przywiązał konia do krzyża. Łańcuch bestii przycisnął butem do ziemi.

— Proponuję, żebyś odszedł — zwrócił się do Grijsa. — Tym razem naprawdę nie mam do ciebie sprawy.

Grijs wysunął miecz.

Jeździec westchnął, puścił łańcuch i dobył własnej broni. Ciemna stal nie odbijała światła. Bestia nie ruszyła się z miejsca.

Grijs zaatakował pierwszy. Jeździec bez trudu odparował początkowe ciosy, próbując wykorzystać odsłoniętą prawą stronę przeciwnika. Grijs nie pozwalał mu jednak utrzymać dystansu. Spychał go ku wodzie, gdzie kamienie były śliskie, a nurt utrudniał pewne oparcie stóp.

Eveline śledziła ich z brzegu. Jeździec ciął nisko, pod kolano. Grijs przeskoczył na sąsiedni kamień, a zanim przeciwnik zdążył unieść ostrze, był już przy nim.

Zwarli się przy dużym kamieniu wystającym z nurtu. Jeździec spróbował odepchnąć go ramieniem, lecz Grijs podciął mu nogę na śliskim dnie. Mężczyzna upadł na kolano.

Ostrze Grijsa zatrzymało się przy jego gardle.

— Beken. Kto cię tam wysłał?

Jeździec uniósł wzrok.

— Wciąż się tym interesujesz?

— Odpowiadaj.

— Obawiam się, że nie mogę ci pomóc.

Grijs docisnął miecz.

Koń Grijsa szarpnął wodzami. Koen chwycił je i wyszedł zza niego, żeby go uspokoić. Koń zarżał i pociągnął chłopaka w stronę wody.

Grijs obejrzał się. Jeździec spojrzał tam, gdzie on.

Nacisk ostrza zelżał. Jeździec odtrącił klingę od gardła i przetoczył się w wodę. Ostrze przecięło mu przy tym rękawicę na lewej dłoni. Kiedy się podniósł, po palcach ciekła mu krew.

— Znowu ta ręka — powiedział i sięgnął po róg.

— Koen! Za konia! — krzyknęła Eveline.

Niski dźwięk rogu rozszedł się po dolinie. Bestia zerwała się z ziemi.

Koń Grijsa stanął dęba. Koen puścił wodze i rzucił się za niego, omal nie wpadając pod kopyta, a stworzenie już pędziło w jego stronę.

Grijs zostawił przeciwnika.

Eveline ruszyła ku nim, lecz koń Grijsa wierzgnął tuż przed nią. Vaelen odciągnął ją za lewe ramię spod kopyt.

Grijs przebiegł przez bród, nie oglądając się za siebie. Wypuścił miecz, chwycił Koena za kołnierz i szarpnął go za krzyż. Ostrze zostało w płytkiej wodzie.

Grijs stał bez broni, osłaniając Koena własnym ciałem. Bestia była już o dwa susy od nich.

Dwa krótkie dźwięki rogu osadziły ją w miejscu. Pazury rozorały ziemię krok przed krzyżem.

Jeździec wyszedł z wody, otrzepując płaszcz.

— Szkoda — powiedział do Grijsa. — Miałeś przewagę.

Ruszył ku nim z mieczem opuszczonym wzdłuż nogi.

— Dokończymy sami.

Grijs nie ustąpił. Koen przywarł do kamiennego krzyża za jego plecami.

— Dość.

Głos dobiegł od strony lasu. Eveline odwróciła się.

Rein nadjeżdżał drogą, którą przybyli. Zeskoczył z konia przed krzyżem i ruszył ku Jeźdźcowi, pozostawiając wodze na szyi zwierzęcia. Brązowy płaszcz miał rozpięty, a pod nim ciemny surdut.

— Schowaj miecz — powiedział.

Jeździec powitał go skinieniem głowy.

— Nie spodziewałem się ciebie tak wcześnie.

Rein spojrzał na Koena, potem na Grijsa stojącego przed chłopakiem.

— Zabierz bestię stąd.

— Jeszcze nie skończyłem.

Rein podszedł bliżej. Nóż znalazł się przy szyi Jeźdźca, zanim ten zdążył unieść miecz. Ciemna stal zatrzymała się na wysokości żeber Reina.

— Nie dzieci.

Jeździec przyjrzał mu się z zaciekawieniem. Rein nie cofnął noża.

— Jak sobie życzysz.

Schował miecz i zadął w róg. Bestia podeszła do niego, ciągnąc łańcuch po ziemi.

Dopiero wtedy Rein opuścił nóż i odwrócił się do Eveline.

Na wieży kupiec wychylił się przez balustradę.

— Co pan wyprawia? Mieliśmy umowę!

— Umowa nadal obowiązuje — odpowiedział Rein.

— W takim razie niech pan zabierze chłopaka!

Koen cofnął się za Grijsa. Eveline podeszła do nich, stając obok chłopaka.

— Nie oddamy go — powiedziała.

Rein nie wyglądał na zaskoczonego.

Z wieży dobiegł trzask przesuwanego drewna. Eveline uniosła głowę. Kupiec odsunął coś spod daszku, a Hanno schylił się przy balustradzie.

— Chłopak jedzie ze mną.