Sklep rzeczy utraconych - rozdział 94

— Chłopak jedzie ze mną.

— Dokąd go pan zabiera? — zawołał kupiec z wieży.

Rein nie odwrócił się od Eveline.

— Nie do pana.

Kupiec zdjął okulary i schował je do kieszeni kamizelki. W prawej dłoni trzymał pistolet. Dwa palce miał usztywnione drewnianymi łubkami, przywiązanymi paskiem płótna.

— Złamałeś mi palec, łajdaku!

Eveline podniosła głowę. Wzdłuż lufy zapaliła się wąska, niebieskawa linia. Rozpoznała światło, które widziała w Veyr.

— Rein! Padnij!

Rein rzucił się w bok.

Wyładowanie uderzyło w kamienny krzyż. Odłamki posypały się na drogę, a koń Grijsa stanął dęba. Eveline osłoniła twarz lewym ramieniem. Kiedy opuściła rękę, Koen leżał u stóp krzyża, przytrzymywany przez Grijsa. Vaelen szarpał się z wodzami spłoszonego konia.

Rein był już pod wieżą, osłonięty przez platformę.

Kupiec wychylił się przez balustradę, szukając go lufą. Usztywnione palce ślizgały mu się po rękojeści. Na schodach zadudniły kroki. Hanno przywarł plecami do ściany i przepuścił Reina.

Kupiec odwrócił się od balustrady. Rein był już przy nim.

Ponad balustradą lufa uniosła się ku daszkowi. Błysnęło ostrze. Kupiec wypuścił pistolet i chwycił Reina za płaszcz. Rein podtrzymał go, kiedy ugięły się pod nim nogi. Obaj zniknęli za balustradą.

Hanno zbiegł na dół, przeskakując po dwa stopnie, i pobiegł w stronę lasu. Nikt nie ruszył za nim.

— Szkoda — odezwał się Jeździec.

Nadchodził od strony krzyża, prowadząc bestię na łańcuchu.

— Płacił.

Rzucił łańcuch na ziemię i wszedł na schody. Bestia położyła się u ich podnóża. Na górze zaskrzypiały deski. Potem zrobiło się cicho. Eveline nie słyszała ani słowa.

Jeździec zszedł pierwszy. Z jego palców zwisał na krótkim łańcuszku niewielki medalion.

Eveline rozpoznała wymienione zapięcie i ciemniejsze srebro w zagłębieniach przy krawędzi. Sama pokazała je Vaelenowi tego dnia, kiedy po raz pierwszy przyniósł go do sklepu.

Jeździec schował medalion do kieszeni płaszcza.

Vaelen ruszył w jego stronę. Eveline chwyciła go lewą ręką za rękaw. Szarpnął się tak mocno, że materiał omal nie wysunął jej się z palców. Potem znieruchomiał.

Jeździec podniósł łańcuch i wrócił do konia.

Dopiero wtedy zszedł Rein. W jednej dłoni trzymał pistolet kupca, drugą wycierał nóż o połę płaszcza. Przy spuście Eveline dostrzegła znak warsztatu, wybity głęboko w metalu. Sięgnęła po broń lewą ręką.

Rein odsunął pistolet.

— Lepiej tego nie dotykać.

— Widziałam już taką broń.

— W takim razie wie pani, co potrafi.

Jeździec dosiadł konia. Bestia podeszła za nim, ciągnąc łańcuch po ziemi.

— Rycerzu — zwrócił się do Grijsa.

Grijs stał przy Koenie, który właśnie otrzepywał spodnie z kamiennego pyłu.

— Następnym razem nie będzie chłopca.

— Będę pamiętał.

Jeździec przeniósł wzrok na Reina.

— Uważaj na ten bok, Rein.

Skłonił lekko głowę i ruszył drogą wzdłuż rzeki. Stworzenie podążyło za nim. Wkrótce obaj zniknęli między olchami.

Rein odprowadził ich wzrokiem. Dopiero wtedy wsunął pistolet za pas.

— Zabieram chłopaka — oznajmił.

Eveline stanęła obok Koena.

— Nie.

— Ze mną dojedzie żywy.

— Pracuje pan z człowiekiem, który wypuścił na niego bestię.

— Dlatego zabieram go ja.

— Koen — powiedziała. — Chcesz z nim jechać?

Chłopak podniósł głowę.

— Nie.

Rein przyjrzał mu się uważnie.

— Następnym razem przyjdzie tylko on. I nie odwoła bestii.

Koen nie odwrócił wzroku.

— Nie jadę.

Rein spojrzał na Eveline.

— W takim razie niech cię pilnują.

Odwrócił się ku koniowi. Vaelen zagrodził mu drogę przy krzyżu.

— Zrezygnował pan?

— Chłopak powiedział, czego chce. A dziś nie będę z panem walczył.

— Pański towarzysz był mniej wybredny.

— Nie jest moim towarzyszem.

Rein sięgnął po wodze. Dosiadł konia, przyciskając łokieć do zranionego boku. Zawrócił konia i odjechał drogą prowadzącą ku lasowi.

Koen szukał czegoś przy brzegu. Chodził powoli, uważając na obolałą stopę, aż zatrzymał się przy kamieniu wystającym z nurtu.

— Tam jest.

Grijs podszedł do niego. Miecz leżał między dwoma głazami, z rękojeścią zanurzoną w wodzie. Koen wszedł do brodu, podpierając się o kamienie. Przy pierwszej próbie poślizgnął się i musiał uklęknąć, żeby nie upaść.

— Zostaw, wyciągnę — powiedział Grijs.

— Już mam.

Chłopak sięgnął głębiej. Woda zmoczyła mu rękaw niemal do łokcia, ale zdołał wydobyć broń spomiędzy kamieni. Wrócił na brzeg, kulejąc, i podał ją Grijsowi rękojeścią do przodu.

— Znalazłem.

Grijs obejrzał ostrze. Przy jelcu zebrał się piasek, a w rowku klingi tkwiły źdźbła trawy.

Koen stał obok, z mokrym rękawem przyciśniętym do boku.

— Mogłeś go zabić.

— Mogłem.

Grijs podał mu miecz z powrotem.

— Wytrzyj, zanim zardzewieje.

Koen przyjął broń ostrożnie. Usiadł na płaskim kamieniu, rozłożył płótno na kolanach i zaczął usuwać piasek z ostrza.

Grijs próbował poprawić chustę na ramieniu, lecz lewą ręką nie zdołał jej zawiązać.

— Pomóc? — zapytał Koen.

Grijs pochylił się, żeby chłopak dosięgnął węzła.

Eveline zostawiła ich przy brzegu.

Vaelen czekał obok krzyża. Jego koń skubał trawę przy drodze, już spokojny. Na kamieniu pozostał ciemny ślad wyładowania, a odłamane ramię krzyża leżało pod murem.

— Powinniśmy odjechać — powiedział Vaelen.

— Jeszcze nie.

Spojrzała na wieżę.

— Eveline.

— Zaraz wracam.

Ruszyła ku schodom. Vaelen poszedł za nią, ale zatrzymał się przy pierwszym stopniu.

Schody były wąskie i strome. Eveline trzymała się poręczy lewą ręką, stawiając stopy blisko ściany, gdzie deski wydawały się mocniejsze. Na kilku stopniach brakowało gwoździ. Nie próbowała opierać się o prawą dłoń.

Na górze panował nieporządek. Kupiec leżał pod daszkiem, z zamkniętymi oczami i zapiętą kamizelką. Ktoś ułożył mu ręce na piersi. Na palcach zdrowej dłoni miał biały osad, najwyraźniejszy pod paznokciami. Przypominał pył z rozbitej skrzyni na podwórzu gospody. Obok leżała zawiązana sakiewka.

Przy ścianie stał stołek, a pod nim leżało otwarte zawiniątko z grubego płótna. Dookoła rozsypały się kartki, przyciśnięte częściowo kamieniem. Wiatr poruszał ich rogami.

Eveline przykucnęła przy dokumentach i zebrała je na stołku. Były to pokwitowania przejazdów, niektóre starsze, zapisane wyblakłym atramentem. Na każdej karcie widniała data, liczba wozów i znak przewoźnika. Przy jednym wpisie dopisano „ulga — szpital polowy”, przy innym „sól północna — aptekarz”.

Pod zawiniątkiem znalazła księgę kupca.

Oprawiono ją w brązową skórę, przetartą przy grzbiecie. Położyła ją na stołku i otworzyła. Na wewnętrznej stronie okładki widniało kilka nazwisk i dat, a dalej długie kolumny liczb.

Kolejne transporty zapisano starannie, z osobnymi rubrykami na opłatę, przewoźnika i miejsce odbioru. Niektóre pozycje oznaczono czerwonym atramentem.

Na jednym ze słupów podtrzymujących daszek zauważyła rzędy nacięć. Nad każdym rzędem wycięto miesiąc i rok, a przy każdej kresce liczbę dnia. Kreski były nierówne, wykonywane różnymi narzędziami. Przy kilku znajdowały się inicjały.

Trzy przejazdy z początku miesiąca odpowiadały trzem nacięciom. Następne również się zgadzały. Dopiero przy kolejnej dacie znalazła różnicę.

W księdze zapisano transport, lecz na słupie nie było odpowiadającej mu kreski.

Obok daty widniały dwa słowa: „sól północna”. Niżej wpisano miejsce odbioru, ale nazwę przekreślono. Skreślenie wykonano ciemniejszym atramentem niż resztę zapisu.

Z dołu dobiegł głos Vaelena.

— Eveline!

Zamknęła księgę i wsunęła ją do torby, obok płytki Tempa.