Sklep rzeczy utraconych - rozdział 97
Joris siedział już przy stole, kiedy Eveline zeszła na śniadanie. Trzymał łyżkę w lewej dłoni, lecz zamiast jeść przesuwał ją po brzegu miski. Koen postawił obok niego kubek.
— Masz. Jeszcze ciepłe.
Mężczyzna podniósł głowę.
— Koen — przedstawił się chłopak.
— Dla mnie? — Joris wskazał kubek.
— Dla ciebie.
Spróbował podnieść go obiema rękami, ale prawą natychmiast cofnął. Koen przysunął mu naczynie i wrócił do Grijsa. Nie próbował już przypominać mu młyna.
Eveline usiadła naprzeciwko Vaelena.
— Na rozstajach jest zajazd — powiedział lord. — Zatrzymują się tam podróżni jadący północnym traktem. Zapytam o naszego Jeźdźca, a potem do miasta, jak ustaliliśmy. Nie powinno mi to zająć długo.
— Jorisa trzeba będzie trzymać w siodle — powiedział Grijs. — Wczoraj ledwie się utrzymał.
— Mogę iść pieszo — zaproponował Koen.
— Z tą nogą?
— Już prawie nie boli.
— Wczoraj mówiłeś to samo.
Koen wrócił do jedzenia. Joris odsunął pusty kubek i obejrzał się na drzwi. Kiedy służąca weszła z dzbankiem mleka, cofnął nogi pod ławę. Nie ruszył się, dopóki kobieta nie wyszła.
Za wsią droga prowadziła między niskimi wzgórzami. Nocny deszcz pozostawił kałuże w koleinach, a trawa przy rowach uginała się pod ciężarem wody.
Joris jechał na spokojnej gniadej klaczy, którą gospodarz zgodził się im odstąpić za opłatą. Kilka razy przechylił się tak mocno, że Grijs musiał zatrzymać zwierzę. W końcu skrócił wodze klaczy i poprowadził ją obok własnego konia. Koen siedział przed nim w siodle.
Joris co chwilę oglądał się za siebie. Za każdym zakrętem próbował dostrzec zabudowania wsi, choć od dawna nie było ich widać.
Za niewielkim mostem Joris przełożył nogę przez siodło. Grijs zatrzymał klacz, ale Joris zsunął się na ziemię, zanim zdążył go powstrzymać.
— Co robisz? — zapytał Koen.
Mężczyzna odsunął się od konia.
— Ona?
Eveline zatrzymała się obok niego.
— Kobieta, u której mieszkałeś?
Skinął głową i spojrzał na drogę za nimi.
— Została w domu. Pamiętasz?
Joris ruszył w stronę wsi.
— Joris, zaczekaj.
Nie zatrzymał się. Szedł powoli, utykając, z prawą ręką przyciśniętą do piersi. Koen zeskoczył z siodła i dogonił go.
— Nie możesz wracać sam!
Chwycił mężczyznę za rękaw. Joris wyrwał mu się tak gwałtownie, że chłopak upadł na kolano.
— Zostaw go — powiedział Grijs.
— Przecież ucieka!
— Widzę. Wracaj do koni.
Eveline podeszła do Jorisa.
— Chcesz do niej wrócić?
— Ona — powtórzył.
— Najpierw musimy pokazać twoją rękę medykowi.
Mężczyzna popatrzył na nią i znów skierował się ku wsi. Vaelen zsiadł z konia.
— W tym tempie nie dotrzemy do miasta przed zmrokiem.
— Nie możemy go tu zostawić.
— Nie proponuję tego, panno Vale.
Po kilkunastu krokach Joris zatrzymał się i przycisnął rękę do piersi. Na czole miał pot. Grijs podszedł do niego i podał mu zdrową rękę.
— Chodź. Pomogę ci wsiąść.
Mężczyzna zawahał się, lecz pozwolił się zaprowadzić do klaczy. Kiedy ponownie ruszyli, wciąż oglądał się za siebie.
Do rozstajów dotarli przed południem. Zajazd stał przy skrzyżowaniu dwóch dróg, otoczony niskim kamiennym murem. Obok znajdowała się kuźnia, a na podwórzu odpoczywały dwa zaprzężone wozy.
Vaelen zatrzymał konia przed wejściem.
— Zapytam o Jeźdźca. Poczekajcie tutaj.
Zsiadł i wszedł do środka. Grijs przywiązał konie w cieniu rosnących przy drodze lip. Koen poszedł po wodę, a Joris usiadł na niskim murku. Nie spuszczał wzroku z drogi, którą przyjechali.
Eveline oparła się o kamień milowy stojący kilka kroków dalej i poczuła ucisk za oczami. Przymknęła powieki. Nie czuła go od Kadenu.
Dotknęła kamienia lewą dłonią. Był ciepły. Przesunęła palcami po chropowatej powierzchni. Wyryte cyfry prawie całkowicie starł deszcz. Przy podstawie rosła wilgotna trawa, a cień lipy sięgał już połowy słupa.
— Eveline?
Koen stał przy studni z wiadrem.
— Przynieść też dla pani?
— Nie, dziękuję.
Zdjęła dłoń z kamienia. Ucisk zelżał, ale nie ustąpił całkowicie.
Od południowej drogi nadjechał kryty wóz. Dwa konie ciągnęły go powoli przez koleiny. Plandeka była ciemna, a pod nią wystawały drewniane burty. Woźnica co chwilę oglądał się na tylne koło, które uderzało o kamienie.
Joris zobaczył wóz pierwszy. Zerwał się z murku, potrącając wiadro. Woda rozlała się po ziemi.
— Nie.
Koen odwrócił się.
— Co?
— Nie!
Joris cofnął się pod lipę. Woźnica nawet na nich nie spojrzał. Poprawił lejce i skierował konie ku północnej drodze.
— To nie ten wóz — powiedział Koen.
Mężczyzna potrząsnął głową i zaczął się cofać. Oddychał szybko, z otwartymi ustami. Potknął się o brzeg rowu. Koen złapał go za zdrowe przedramię.
— Uważaj!
Joris szarpnął się. Chłopak nie puścił, więc odepchnął go z całej siły. Koen upadł na trawę.
— Odsuń się! — zawołał Grijs.
Joris osunął się do rowu pod kamieniem milowym. Próbował wstać, ale noga ześlizgiwała mu się po mokrej ziemi. Osłaniał głowę zdrową ręką.
— Do domu! Do domu!
Eveline zeszła za nim.
— Joris. Posłuchaj mnie.
Nie spojrzał na nią.
— Nikt cię nie zabierze.
Mężczyzna przycisnął się plecami do skarpy i próbował odsunąć jeszcze dalej. Eveline przykucnęła przed nim.
Ucisk za oczami powrócił. Ten sam, który poczuła przy Lucienie. Rozpoznała go natychmiast. Chciała się odsunąć, lecz Joris znów spróbował wstać. Zranioną ręką uderzył o kamień i krzyknął z bólu.
— Usiądź — powiedziała. — Nic ci nie grozi.
Joris usiadł.
Od razu opuścił zdrową dłoń na kolano. Przestał się szarpać. Dopiero co rozpaczliwie łapał powietrze, teraz oddychał spokojnie. Eveline znieruchomiała. Ucisk ustąpił, a w uszach pozostało nieprzyjemne gorąco.
— Joris?
Podniósł na nią wzrok.
— Możesz wstać. Rób, co chcesz.
Mężczyzna wstał. Nie spojrzał ani na drogę, ani na oddalający się wóz. Czekał.
— Nie musisz mnie słuchać.
Nie odpowiedział.
Eveline poczuła smak krwi. Dotknęła dolnej wargi. Na palcach została czerwona smuga.
— Wracaj do niej, jeśli chcesz — powiedziała ciszej.
Joris odwrócił się i ruszył w stronę wsi.
— Joris! — zawołał Koen.
Mężczyzna zatrzymał się. Nie obejrzał się na chłopaka. Stał na skraju drogi i czekał.
Eveline wyszła z rowu. Grijs spojrzał na Jorisa, a Koen podszedł do mężczyzny i ujął go pod zdrowe ramię.
— Chodź. Pójdziemy do koni.
Joris pozwolił się poprowadzić. Ani razu nie obejrzał się na wieś.
Vaelen stał w progu zajazdu. Za jego plecami ciemniało wnętrze izby, a rondo kapelusza zostawiało w cieniu całą twarz prócz oczu. Eveline nie wiedziała, jak długo tam był.
Lord patrzył na Jorisa, który stał teraz przy koniach. Koen podawał mu kubek, ale mężczyzna nie wyciągał ręki. Potem Vaelen podniósł wzrok na Eveline.
Opuściła dłoń, którą ocierała usta. Nie ruszył się z miejsca.
Dopiero kiedy Grijs zawołał do stajennego, Vaelen zszedł ze stopnia. Podszedł do Eveline i wyjął chustkę. Przyjęła ją bez słowa.
— Dowiedział się pan czegoś? — zapytała.
— Jeździec nocował tutaj. Wyjechał wczoraj późnym wieczorem, północnym traktem.
— Sam?
— Podobno.
Eveline złożyła chustkę, zakrywając plamę krwi.
— Powinniśmy jechać.
Vaelen spojrzał jeszcze raz na Jorisa.
— Jest w stanie?
— Tak.
Nie zapytał o nic więcej.
Przez resztę drogi Eveline jechała za klaczą Jorisa. Kiedy przechylał się w siodle, nie odzywała się do niego. Za każdym razem wołał Grijs.
Do miasta dotarli późnym popołudniem. Medyk przyjmował w kamienicy niedaleko rynku. Na parterze miał gabinet, a na piętrze dwa pokoje dla chorych wymagających dłuższej opieki. Grijs pomógł Jorisowi zejść z konia. Tym razem mężczyzna nie próbował odchodzić.
W gabinecie pachniało spirytusem, suszonymi ziołami i mydłem. Medyk był starszym człowiekiem o szczupłej twarzy i siwiejących bokobrodach. Rozwiązał opatrunek Jorisa i obejrzał spuchnięty nadgarstek oraz dwa krzywo zrośnięte palce.
— Kiedy doszło do urazu?
— Kilka tygodni temu — odpowiedziała Eveline. — Pracował w młynie.
— Powinien trafić do chirurga zaraz po wypadku. Teraz nie odzyska już pełnej sprawności bez ponownego naruszenia zrostu. Przy jego stanie nie podejmowałbym takiego ryzyka.
Joris obserwował ruchy medyka. Nie cofnął ręki nawet wtedy, gdy tamten dotknął najbardziej opuchniętego miejsca.
— Boli?
— Tak.
Medyk puścił jego dłoń.
— Podawano mu popiół — powiedziała Eveline. — Przestał rozpoznawać ludzi. Teraz nie pamięta nawet własnego imienia.
Medyk przyjrzał się Jorisowi uważniej.
— Widziałem już takich.
— Można im pomóc?
— Mogę opatrzyć rękę, zadbać, żeby jadł i miał gdzie spać. Ale pamięć… — Pokręcił głową. — Nie widziałem jeszcze, żeby któremuś wróciła.
Eveline spojrzała na Jorisa. Siedział z lewą dłonią na kolanie. Nie próbował osłaniać zranionej ręki ani odsuwać się od obcego człowieka.
— Przynajmniej spokojny — zauważył medyk. — Rzadko który z nich taki bywa.
— Wcześniej nie był.
— Przy mnie jest. — Medyk przyniósł czyste płótno i zaczął zakładać opatrunek. — Mam wolny pokój na piętrze. Mogę go zatrzymać na noc i obejrzeć ponownie rano. Ale opieka kosztuje.
— Zapłacę.
— A on chce zostać?
Eveline spojrzała na Jorisa. Mężczyzna czekał.
— Nie wiem — odpowiedziała.
Medyk skończył wiązać opatrunek.
— W takim razie zaprowadzę go na górę. Może po odpoczynku będzie łatwiej się z nim porozumieć.
Otworzył drzwi prowadzące na schody. Joris nie ruszył się z krzesła.
— Chodź… — zaczęła Eveline i urwała.
Medyk wziął Jorisa pod łokieć. Joris wstał i poszedł za nim.
Vaelen czekał przed kamienicą. Grijs i Koen siedzieli na niskim murze przy ulicy.
— A pamięć? — zapytał chłopak, kiedy Eveline wyszła z gabinetu.
— Nie wiadomo, czy wróci.
Koen spojrzał na okna piętra.
— Zostanie tutaj?
— Na noc. Medyk będzie się nim zajmował.
— Mogę mu jeszcze zanieść wodę?
— Możesz.
Chłopak ruszył do środka. Grijs poszedł za nim, a Vaelen odczekał, aż drzwi się zamkną.
— Krwawiłaś.
— Już przestało.
— Przy tamtym kamieniu?
— Tak.
Vaelen popatrzył na okna piętra.
— Jutro pojedziemy na północ inną drogą. Nie przez rozstaje. Zapłaciłaś za jedną noc, a Jeździec jest coraz dalej.
Eveline obejrzała się na kamienicę.
— Nie zostawię go bez opieki.
Na ulicę wyszedł Grijs, niosąc pusty kubek. Koen pozostał na piętrze.
— Medyk mówi, że może go zatrzymać dłużej — powiedział. — Jeśli zapłacimy.
Eveline wyjęła z kieszeni sakiewkę i podała Grijsowi kilka monet.
— Zapłać za następne dni. Rano sprawdzimy, jak się czuje.
— A potem? — zapytał Vaelen.
— Potem jedziemy.
Lord skinął głową.
Późnym wieczorem Eveline wróciła do kamienicy medyka. Młoda służąca, która zbierała właśnie naczynia po kolacji, wskazała jej schody.
— Ten człowiek jest na górze. Doktor kazał zostawić mu drzwi otwarte.
Pokój Jorisa znajdował się na końcu korytarza. Przez uchylone drzwi wpadał blask lampy stojącej przy łóżku. Mężczyzna siedział na krześle z kaftanem rozłożonym na kolanach. Na stoliku obok stał pełny kubek wody i talerz z chlebem.
— Joris?
Podniósł głowę.
Eveline weszła do środka i usiadła naprzeciwko. Spojrzała na nietknięty chleb.
— Nie jesteś głodny?
Mężczyzna patrzył na nią bez słowa.
— Możesz zjeść.
Wziął kromkę i ugryzł kawałek. Eveline poczekała. Joris przeżuł powoli, po czym położył resztę na talerzu.
Spojrzała na kaftan. Kołnierz, który jeszcze poprzedniego dnia Joris skubał bez końca, pozostał nietknięty.
— Nie musisz czekać, aż ci coś powiem.
Nie odpowiedział.
Eveline wstała.
— Dobranoc, Joris.
Przy drzwiach obejrzała się jeszcze raz. Siedział w tej samej pozycji, z kaftanem na kolanach. Chleb leżał na talerzu, a kubek stał obok. Nie sięgnął po żadne z nich.
Eveline była już w progu, kiedy usłyszała za sobą cicho:
— Ona?
Zostawiła drzwi otwarte.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania