Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 100

Eveline zeszła do stajni, zanim gospodarz otworzył okiennice w izbie. Koen siedział na odwróconym wiadrze i zapinał but. Na jej widok wstał.

— Prom odpływa o świcie — powiedziała.

Chłopak wsunął nogę w drugi but i sięgnął po kaftan. Eveline nie zamierzała zabierać koni. Przeprawa była niedaleko, a na drugim brzegu chcieli tylko obejrzeć magazyny.

— Możemy jeszcze zostać.

— Powiedziałem, że pojadę.

Przeszli przez podwórze. W gospodzie paliła się jedna lampa, a za zamkniętymi drzwiami kuchni ktoś przesuwał garnki. Vaelen zapewne jeszcze spał. Nie zostawiła mu wiadomości.

Przy przystani czekało kilku robotników z koszami i mężczyzna prowadzący muła. Prom stał przy brzegu, przytrzymywany przez gruby łańcuch. Przewoźnik sprawdzał mocowanie liny, a jego pomocnik zbierał opłatę.

Koen zapłacił za siebie, zanim Eveline zdążyła wyjąć pieniądze.

— Oddam ci.

— Mam jeszcze.

Weszli na pokład. Chłopak stanął przy poręczy, z dala od pozostałych pasażerów. Eveline zajęła miejsce obok. Prom ruszył z ciężkim zgrzytem mokrego łańcucha. Od barek przy drugim brzegu niosło się zimne powietrze pachnące smołą.

Po drugiej stronie rzeki rozciągały się niskie zabudowania magazynów. Kilka miało murowane ściany, pozostałe wzniesiono z ciemnego drewna. Między budynkami prowadziła szeroka droga, na której już o tej porze panował ruch.

— Ten pośrodku. — Koen wskazał w stronę nabrzeża. — Ma takie same burty jak przy moście.

Przy jednym z magazynów stały trzy wozy. Robotnicy przenosili z nich worki na barkę, a mężczyzna w skórzanym fartuchu odczytywał coś z kartki.

Eveline przyjrzała się wskazanemu pojazdowi. Wysokie boki, żelazne obręcze przy kołach, wąskie listwy biegnące pod górną krawędzią. Nie mogła zobaczyć podłogi, lecz konstrukcja przypominała wóz, w którym znaleźli ukrytego robotnika.

Prom przybił do brzegu. Eveline zaczekała, aż pozostali pasażerowie zejdą na pomost, po czym ruszyła za nimi. Nie podeszli do samych magazynów. Zatrzymali się przy drewnianej barierce oddzielającej drogę od nabrzeża, skąd mogli obserwować przeładunek bez zwracania uwagi strażników.

Na pierwszym wozie Eveline dostrzegła blaszkę.

MERW.

Wyjęła notes i zapisała oznaczenie. Taką samą blaszkę znaleźli przy moście. Drugi wóz również ją miał. Trzeci stał tyłem, dlatego nie mogła tego sprawdzić.

Robotnicy nosili worki na ramionach. Na kilku widniał ciemny stempel, lecz z tej odległości Eveline nie potrafiła go odczytać. Kiedy jeden z mężczyzn potknął się na pomoście, worek osunął mu się z ramienia. Podtrzymał go dłonią, pozostawiając na płótnie białą smugę. Pył bielił mu też rękawy.

— Sól? — zapytała Eveline.

— W młynie też mieli takie ręce.

Przy magazynie otwarto boczne drzwi. Dwóch ludzi wyniosło drewnianą skrzynię i ustawiło ją na wozie. Była wąska, obita żelazem, a jej wieko zamykano dwoma zaczepami.

Eveline oparła notes na barierce i zapisała liczbę wozów oraz oznaczenia, które zdołała rozpoznać. Przytrzymała kartkę prawą dłonią. Dopiero gdy odsunęła rękę, zauważyła rozmazany pod palcami atrament. Na sąsiednim pomoście ładowano beczki. Pracowało tam czterech ludzi, lecz żaden nie miał na odzieży białego pyłu.

— Ten w zielonym kaftanie pracował w młynie — powiedział Koen.

Eveline odnalazła mężczyznę z jasną brodą. Stał przy magazynie i rozmawiał z nadzorcą.

— Przywoził worki — dodał chłopak. — Raz także skrzynie.

Mężczyzna odwrócił się od nadzorcy. Spojrzał w stronę rzeki i dostrzegł Koena. Przypatrywał mu się, po czym złożył kartkę i powiedział coś do stojącego obok robotnika. Koen cofnął się od barierki.

— Widział mnie.

— Musimy wrócić.

— Chcę zobaczyć, dokąd pojedzie ten wóz.

Mężczyzna w zielonym kaftanie ruszył w ich stronę. Nie szedł szybko, lecz Eveline widziała, że patrzy prosto na chłopaka.

— Koen, proszę. Nie mamy tu koni, a prom zaraz odpłynie.

— Mogę go śledzić.

Eveline spojrzała na wąskie przejście między magazynami. Za nim zaczynały się kolejne budynki i boczne drogi. Gdyby Koen tam pobiegł, mogłaby go stracić z oczu.

Chciała mu kazać wrócić. Przy drodze też chciała tylko, żeby Joris usiadł.

— Ja wracam — powiedziała. — Nie wiem, ilu ich tam jest.

Koen popatrzył jeszcze na mężczyznę. Tamten zatrzymał się przy końcu pomostu, gdzie jeden z przewoźników przygotowywał linę. Koen zrobił dwa kroki w stronę przejścia między magazynami. Zatrzymał się, obejrzał na prom i wrócił do barierki.

— Dobrze.

Ruszyli w stronę promu. Eveline zapłaciła za przeprawę, a Koen wszedł na pokład pierwszy. Kiedy przewoźnik odbił od brzegu, chłopak obejrzał się za siebie. Mężczyzna w zielonym kaftanie nadal stał przy pomoście.

Vaelen czekał przy wejściu na przystań. Miał na sobie ciemny płaszcz i trzymał laskę, której używał, kiedy rana w boku dokuczała mu bardziej niż zwykle. Na widok Eveline i Koena odsunął się od poręczy.

— Panno Vale.

— Pojechaliśmy obejrzeć magazyny.

— Gospodarz wspomniał o pierwszym promie. Przyznam, że nie spodziewałem się po pani aż tak wczesnego rozpoczęcia pracy.

— Na drugim brzegu przeładowują wozy oznaczone MERW. — Eveline podała mu notes. — Koen rozpoznał człowieka z młyna. Tamten również go zauważył.

— Próbował was zatrzymać?

— Nie zdążył.

Vaelen przejrzał zapiski i oddał jej notes.

— Dopóki tu jesteśmy, Koen nie wychodzi poza podwórze.

— Mogę wrócić do koni? — zapytał Koen.

— Konie są na podwórzu.

Chłopak odszedł bez pożegnania. Vaelen ruszył w stronę rynku, a Eveline poszła obok niego.

— Proszę zachować te notatki — powiedział. — Nie sądzę, żeby udało nam się ponownie obejrzeć magazyny tak swobodnie.

Przed gospodą zatrzymał się i przepuścił ją przez bramę. O spotkaniu nie wspomniał.

***

Następnego dnia Eveline zajęła się nabrzeżem. Od przewoźnika dowiedziała się, które barki płyną do Merwede, a które zawracają do magazynów przy kanale. Barka, na którą ładowano skrzynie, odpłynęła w nocy, dzień przed terminem.

Koen większość tego dnia spędził w stajni. Czyścił końskie szczotki, naprawił naderwany pasek przy uprzęży i pomagał stajennemu nosić wodę. Kiedy Eveline przyniosła mu obiad, podziękował, ale nie usiadł z nią przy stole. Zjadł później na odwróconym wiadrze, z miską opartą na kolanach.

Tego samego popołudnia służąca przygotowała łóżko w izbie na piętrze. Eveline minęła ją na schodach. Później na podwórze wjechał posłaniec w szarym surducie. Rozmawiał z Vaelenem pod szopą i odjechał przed zmrokiem.

Wieczorem przy nabrzeżu zaczął padać deszcz. Eveline wróciła do gospody, zanim przewoźnicy zakończyli pracę. Vaelen siedział przy stole z rachunkami rozłożonymi obok kieliszka wina. Kiedy weszła, złożył papiery i wsunął je do teczki.

— Dowiedziała się pani czegoś?

Podała mu nazwiska przewoźników i oznaczenia barek. Przeczytał je, zapytał o godziny kursowania i oddał kartkę. Nie wspomniał o własnych ustaleniach.

***

Grijs wrócił trzeciego dnia, kiedy słońce schodziło już za dachy zabudowań. Eveline usłyszała turkot kół na podwórzu i wyjrzała przez okno. Przy studni zatrzymał się niewielki wóz zaprzężony w gniadą klacz. Grijs siedział na koźle, trzymając wodze lewą ręką. Eveline wyszła na podwórze.

— Grijs!

Zatrzymał klacz i zsunął się z kozła. Przy schodzeniu musiał oprzeć się o burtę.

— Przyprowadziłem ją — powiedział, wskazując konia.

Eveline rozpoznała gniadą klacz, którą pozostawili u medyka. Za wozem szedł drugi koń, przywiązany do tylnej burty.

— A wóz?

— Pożyczony. Medyk nie będzie go potrzebował przez najbliższe dni.

Spod plandeki dobiegł szelest. Grijs odpiął boczny haczyk i odsunął płótno.

Na drewnianej ławie siedział Joris. Miał na sobie czystą koszulę, za dużą w ramionach, i gruby wełniany kaftan, od którego czuć było ostrą, ziołową maść medyka. Ręce trzymał na kolanach. Kiedy Grijs otworzył wóz, mężczyzna podniósł głowę, lecz nie spróbował wysiąść.

— Joris? — odezwała się Eveline.

Popatrzył na nią.

— Lord Vaelen prosił, żebym go przywiózł — wyjaśnił Grijs. — Ktoś pytał o niego u medyka. Dzień przede mną.

— Kto?

— Dwóch ludzi. Jeden twierdził, że przyjechał po robotnika z młyna. Medyk nie pozwolił im wejść.

Grijs podał Jorisowi zdrową rękę i pomógł mu zejść z wozu. Na podwórze wybiegł Koen. Zatrzymał się, kiedy zobaczył przybysza.

— Joris?

Mężczyzna odwrócił głowę.

— To ja. Koen.

Joris patrzył na niego bez rozpoznania.

— Byliśmy razem w młynie. Pokazywałeś mi, gdzie trzymają chleb.

Grijs zaprowadził mężczyznę pod ścianę gospody, gdzie stała ława.

— Usiądź tutaj.

Joris usiadł.

— Dostał coś do jedzenia po drodze? — zapytała Eveline.

— Medyk dał nam chleb i ser. Nie chciał jeść.

Koen pobiegł do kuchni. Wrócił z pajdą chleba i podał ją Jorisowi.

— Masz.

Mężczyzna patrzył na chleb, ale nie wyciągnął ręki.

— Weź — powiedział Koen.

Joris natychmiast sięgnął po jedzenie.

— Przygotowano dla niego łóżko — powiedział Vaelen, który stał w drzwiach gospody.

— Na piętrze — dodał do Grijsa. — Drugie drzwi po lewej.

— Chodź, zaprowadzę cię do pokoju. — Grijs podszedł do Jorisa.

Mężczyzna podniósł się z ławy, nadal trzymając chleb. Koen patrzył, jak obaj wchodzą do środka.

— On naprawdę mnie nie pamięta.

— Nie wiemy jeszcze, ile pamięta — odpowiedziała Eveline.

— Nie chciałem mu rozkazywać.

Koen poszedł wyprząc klacz. Jorisa umieszczono w izbie na piętrze. Grijs przyniósł mu wodę, a służąca postawiła przy łóżku miskę z gorącą strawą. Eveline zajrzała tam przed kolacją. Joris siedział na skraju siennika. Chleb leżał obok nietkniętej miski. Kiedy zobaczył Eveline, uniósł głowę.

— Możesz jeść, kiedy jesteś głodny.

Sięgnął po łyżkę.

— Nie musisz teraz jeść — dodała.

Joris odłożył łyżkę.

— Grijs, proszę, zostań z nim — powiedziała, kiedy wyszła na korytarz.

— Co się stało? — zapytał Grijs, wchodząc do pokoju.

— Nie wiem, jak z nim rozmawiać.

— Zostanę. — Grijs popatrzył na Jorisa i przysunął krzesło do łóżka.

Na korytarzu Eveline spotkała Vaelena. Trzymał niewielką butelkę lekarstwa i czyste płótno.

— Joris potrzebuje odpoczynku — powiedział.

— Wie pan, dlaczego tak się zachowuje?

— W Veyr widziałem podobne przypadki.

W archiwum Veyr czytała takie zapisy. Utrata pamięci, zaburzenia zachowania, dalsze wykorzystanie niemożliwe. Vaelen znał je znacznie lepiej od niej.

— Po popiele?

— Między innymi. Nie znałem Jorisa przedtem, więc nie potrafię powiedzieć, które zmiany wywołał popiół, a które nastąpiły później.

— Proszę zostawić to Grijsowi. — Vaelen podał jej butelkę. — Medyk zapisał dawkowanie na etykiecie.

Eveline zaniosła lekarstwo do pokoju. Kiedy wróciła, Vaelen czekał przy schodach.

— Chciałabym porozmawiać o Jeźdźcu.

— W takim razie zejdźmy na dół.

W izbie na parterze zostało niewielu gości. Gospodarz sprzątał naczynia po kolacji, a przy kominku dwóch przewoźników rozmawiało o poziomie rzeki. Vaelen zaprowadził Eveline do małego pomieszczenia za kuchnią. Na stole stała lampa i dzbanek wina. Odsunął jej krzesło, po czym zajął miejsce naprzeciwko.

— Jeździec chce Jorisa — powiedział. — W zamian odda medalion.

— I obiecał mu pan, że go przyprowadzi.

— Obiecałem, że przyjdę z nim na spotkanie. Nie, że go oddam.

— Joris tej różnicy nie zrozumie. Pójdzie, gdzie mu każą.

— Joris zostanie z Grijsem przy wozie, za zakrętem. Najpierw sprawdzę, czy Jeździec przywiózł medalion. Dopiero wtedy zdecyduję, czy w ogóle pozwolę mu zobaczyć Jorisa.

— To mógł mi pan powiedzieć.

— Nie miałem jeszcze odpowiedzi od Jeźdźca.

— Ale jemu zdążył pan odpowiedzieć. Myślałam, że jeszcze decydujemy o tym razem.

— Medalion znajduje się w jego rękach. Nie odzyskam go, czekając, aż sam zdecyduje się go oddać.

— A jeśli Jeździec zażąda, żeby Joris poszedł z nim?

— Odmówię. Jeżeli będziemy wiedzieli, dlaczego go chce, znajdziemy inny sposób na odzyskanie medalionu.

— Kiedy jedzie pan na spotkanie? — zapytała Eveline i wstała.

— Po śniadaniu. Wybrałem odkryty odcinek starej drogi nad przystanią, z dala od magazynów. — Vaelen również wstał i sięgnął po laskę opartą o ścianę. — Spotkaniem zajmę się sam, panno Vale.

— Jutro pojadę z panem.

— Wobec tego stanie pani tam, gdzie panią postawię.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania