Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 99

Koen odsunął rękę, zanim Eveline zdążyła pomóc mu ze sprzączką przy siodle.

— Sam zrobię.

Pasek zaklinował się w klamrze. Chłopak szarpnął mocniej, aż koń poruszył łbem.

— Daj — powiedział Grijs.

Koen bez słowa ustąpił mu miejsca. Grijs poluzował pasek lewą ręką. Prawą nadal nosił na chuście.

— Za mocno ciągniesz.

— Inaczej nie chciało puścić.

Koen odebrał wodze i zajął się kolejną sprzączką. Tym razem poczekał, aż Grijs pokaże mu, jak przełożyć pasek. Eveline wróciła do swojej klaczy.

Vaelen wyszedł z gospody, trzymając mapę zwiniętą w rulon. Rozłożył ją na kamiennym obramowaniu studni.

— Panno Vale, zechce pani spojrzeć?

Na wschód od rzeki zaznaczono trzy drogi prowadzące ku Merwede. Najkrótsza przecinała okoliczne wsie, druga biegła wzdłuż kanału, trzecia kończyła się przy przeprawie.

Eveline przesunęła palcem wzdłuż drogi.

— Przy kanale są magazyny.

— Warto przyjrzeć im się od strony rzeki — powiedział Vaelen. — Woźnica z mostu mógł już ostrzec swoich.

Eveline zatrzymała palec przy niewielkiej osadzie.

— Jeśli zdążymy na prom, możemy tam być przed wieczorem.

— Spróbujemy.

Zwinęła mapę, ale zatrzymała ją przy sobie.

— Chciałabym jeszcze porozmawiać o kamieniach nad Aderem. Kto chciał wiedzieć, gdzie biegną żyły?

— Ja również. Próby, o których pani wie z Veyr, dało się prowadzić tylko nad żyłą.

Na podwórzu Grijs zawołał Koena do koni. Vaelen odebrał mapę, wsunął ją do tuby i oddał Eveline.

Ruszyli niedługo po śniadaniu. Droga prowadziła przez mokre łąki i pola, na których kończono jesienne prace. Koen jechał przed Grijsem. Zwykle wypatrywał mijanych zabudowań i zasypywał go pytaniami. Dzisiaj prawie się nie odzywał.

Przy jednym z rowów zatrzymali się, żeby napoić konie. Koen przykucnął nad wodą i patykiem wyciągał liście uwięzione między kamieniami.

— Nie pij z rowu — powiedziała Eveline.

Chłopak obejrzał się przez ramię.

— Nie zamierzałem.

Pokazał jej patyk i wrócił do swojej pracy. Eveline odeszła do klaczy. Chciała jeszcze powiedzieć, żeby nie zostawał z tyłu, ale Grijs zdążył już zawołać chłopaka. Koen wstał natychmiast.

***

Do osady przy przeprawie dotarli przed południem. Przy głównej drodze stały trzy gospody, warsztat kołodzieja i niewielki urząd rzeczny. Dalej zaczynał się bruk prowadzący ku nabrzeżu, gdzie czekało kilka wozów. Ludzie przenosili skrzynie i beczki między pomostem a promem. Na drugim brzegu widać było dachy magazynów.

Grijs pojechał dowiedzieć się o przeprawę. Pozostali zatrzymali konie przed gospodą ze złotą rybą na szyldzie.

Koen zsiadł pierwszy i zaczął odpinać popręg. Eveline wyjmowała sakwę, kiedy od strony nabrzeża nadszedł młody mężczyzna w szarym surducie. Miał skórzaną torbę przewieszoną przez ramię.

Zatrzymał się przed Vaelenem i zdjął czapkę.

— Wiadomość dla Valeriana.

Vaelen wyciągnął rękę.

— Od kogo?

— Nie podano nazwiska, panie. Wczoraj w mieście powierzono mi list i kazano doręczyć go do rąk własnych.

— Skąd pan wiedział, gdzie nas szukać? — zapytała Eveline.

— Powiedziano mi, że będą państwo przy przeprawie. Mam zaczekać na odpowiedź.

Vaelen przyjął kopertę z grubego papieru.

— Proszę zostawić konia w stajni. Dostanie pan posiłek.

— Miałem wrócić przed wieczorem.

— Wróci pan, kiedy otrzyma odpowiedź.

Mężczyzna skłonił się i odszedł. Eveline przyglądała się kopercie. Na odwrocie widniał odcisk ciemnego wosku, inny niż zwykłe pieczęcie, które oglądała podczas pracy w sklepie.

— Proszę mi pokazać.

Vaelen podał jej list.

Ktoś odcisnął w wosku zapięcie medalionu. Zostały dwa zachodzące na siebie łuki, przecięte krótką poprzeczką. Przy jednym z łuków znajdowało się niewielkie wyszczerbienie. Eveline obróciła kopertę bliżej światła. Pamiętała to uszkodzenie. Oglądała je pod lupą, próbując ustalić, kto wykonał oprawę medalionu.

— To jego zapięcie. Nawet wyszczerbienie się zgadza.

Oddała Vaelenowi kopertę, a on schował ją do wewnętrznej kieszeni płaszcza.

— Panno Vale, proszę zająć się końmi.

Spojrzała na niego. Znała ten spokojny ton ze sklepu, kiedy polecał jej przynieść księgę albo odebrać przesyłkę. Zwykle towarzyszył mu choćby cień rozbawienia.

— Nie przeczyta go pan?

— Przeczytam.

— Obiecał pan, że następnym razem mi powie.

— Pamiętam.

Od strony nabrzeża nadchodził Grijs, prowadząc konia za uzdę.

— Jeden prom utknął na mieliźnie — oznajmił. — Drugi przewozi wozy, ale do wieczora może zabraknąć miejsca.

— Zostaniemy po tej stronie — zdecydował Vaelen. — Proszę dowiedzieć się, czy gospodarz ma wolne pokoje.

Grijs zerknął na Eveline, ale nie zapytał o powód zmiany planu. Vaelen wszedł do gospody.

***

Obiad podano w izbie na parterze. Przy sąsiednich stołach siedzieli przewoźnicy i kupcy, którzy również czekali na przeprawę.

Grijs opowiadał o promie. Zabierał najwyżej dwa wozy naraz, a przewoźnicy zamierzali pracować do zmroku. Koen dopytywał o wielkie koło poruszające łańcuchami napiętymi nad wodą.

— Pójdziemy je obejrzeć po obiedzie — powiedział Grijs.

— Można podejść do samego koła?

— Z pomostu wszystko zobaczysz.

— A gdyby akurat nie pracowało?

— Wtedy również zostaniesz na pomoście.

Koen skrzywił się, ale wrócił do jedzenia.

Vaelen poprosił gospodarza o osobną izbę na piętrze. Eveline zaczekała, aż gospodarz odejdzie.

— Jeździec chce się spotkać?

— Ze mną.

Grijs podniósł wzrok znad talerza, ale nie włączył się do rozmowy.

— To mój medalion.

— Wiem, panno Vale.

Po posiłku Vaelen udał się do przygotowanej izby na piętrze. Posłaniec w szarym surducie poszedł za nim.

— Pójdę zobaczyć ten prom, póki jeszcze pracuje — powiedział Grijs do Koena.

Chłopak zerwał się z ławy i poszedł za nim.

Na piętrze zamknęły się drzwi. Eveline wyszła do stajni i sprawdziła sakwy.

Na podwórzu rozległy się głosy. Eveline wyjrzała ze stajni. Vaelen wyszedł z gospody razem z posłańcem i zatrzymali się pod szopą, przy której stał osiodłany koń.

Mężczyzna wyjął z torby niewielki arkusz papieru. Vaelen obejrzał go, powiedział coś, a posłaniec pokręcił głową. Vaelen wręczył mu złożoną kartkę. Posłaniec schował ją do torby. Vaelen powiedział mu coś jeszcze, po czym mężczyzna odprowadził konia z powrotem do stajni.

Vaelen zatrzymał się przy studni, gdzie właśnie pojawili się Grijs i Koen.

— Grijs, muszę z panem porozmawiać.

— Idź do koni — powiedział Grijs do chłopaka.

Koen minął Eveline w drzwiach stajni.

Vaelen rozmawiał z Grijsem przy studni. Eveline dosłyszała tylko końcówkę.

— Jeszcze dzisiaj? — zapytał Grijs.

— Im wcześniej, tym lepiej. Wystarczy, jeśli pan tam będzie.

Grijs wrócił do stajni.

— Muszę pojechać do miasta — oznajmił Koenowi. — Po klacz.

— Mogę z tobą?

— Nie tym razem.

Koen odstawił wiadro.

— Przecież mogę jechać na twoim koniu.

— Zostaniesz tutaj. Nie mam zamiaru prowadzić dwóch koni z tobą na jednym z nich. Poza tym do miasta jest kawał drogi.

Koen wyraźnie chciał się sprzeciwić, ale Grijs wskazał mu worek z owsem.

— Dopilnuj, żeby dostały owsa.

Chłopak sięgnął po niego niechętnie.

Eveline wyszła za Grijsem na podwórze.

— Mieliśmy wrócić po klacz w drodze powrotnej.

— Lord Vaelen zmienił zdanie.

Grijs dosiadł konia i ruszył, zanim przewoźnicy zaczęli przygotowywać ostatni kurs promu. Koen stał przy bramie i patrzył za nim, dopóki Grijs nie zniknął za zakrętem.

***

Vaelena znalazła przy szopie. Właśnie polecał stajennemu przygotować paszę dla koni na następny dzień.

— Wysłał pan Grijsa do miasta.

— Po klacz. Zostaniemy tu, dopóki nie wróci. Magazynów nie ruszymy bez przygotowania.

Za plecami Vaelena stajenny wyprowadził konia. Musieli odsunąć się z przejścia.

— Nie zamierzał pan wcześniej ze mną porozmawiać?

— Nie mogłem czekać, aż ten człowiek zdecyduje, co zrobi dalej.

Vaelen wszedł do gospody. Posłaniec odjechał niedługo później. Eveline widziała, jak mocuje torbę przy siodle i opuszcza podwórze.

***

Przed zmrokiem nabrzeże zaczęło pustoszeć. Przewoźnicy kończyli ostatni kurs, a ludzie, którzy nie zdążyli przeprawić się przez rzekę, szukali noclegów.

Koen przez większą część popołudnia nie odchodził od stajni. Dwa razy zajrzał do koni, choć miały już przygotowaną paszę. Potem usiadł przy stole w gospodzie i zajął się ostrzeniem niewielkiego noża, który podarował mu Grijs.

Eveline stała przy oknie, dopóki na drugim brzegu nie zapalono świateł w magazynach. Potem usiadła naprzeciwko chłopaka.

— Pojedziesz ze mną jutro pierwszym promem?

— Grijs kazał mi pilnować koni.

— Pytam ciebie, nie Grijsa.

— Lord Vaelen się zgodził?

— Obejrzymy magazyny tylko z nabrzeża.

— Pojadę.

Nie podniósł głowy.

Gospodarz przyniósł klucze.

— Lord Vaelen prosił, żeby na jutro przygotować jeszcze jedno łóżko — powiedział. — W izbie na piętrze.

— Dla kogo?

— Nie mówił.

Odłożył klucze na ladę i wrócił do rachunków. Eveline zaczekała, aż skończy rozmawiać z kupcem.

— Ten posłaniec w szarym surducie… Dokąd pojechał?

— Z powrotem do miasta.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania