Sklep rzeczy utraconych - rozdział 98
— Stał przy oknie, kiedy wszedłem — powiedział medyk. — Nie wiem, od kiedy.
— Rozmawiał z panem?
— Kiedy kazałem mu wrócić do łóżka, posłuchał. Poza tym nie powiedział ani słowa.
Joris siedział teraz na krześle. Kaftan leżał mu na kolanach, a zabandażowaną rękę trzymał przy piersi. Przez otwarte okno wpadało chłodne powietrze. Dalej, między dachami, widać było drogę prowadzącą poza miasto, tę samą, którą przyjechali od wsi. Koen postawił przed nim miskę owsianki.
— Jeszcze ciepła.
Joris spojrzał na jedzenie, lecz nie sięgnął po łyżkę.
— Jedz — powiedział chłopak.
Mężczyzna natychmiast zaczął jeść. Koen przyglądał mu się. Kiedy Joris odłożył łyżkę, powiedział:
— Wstań.
Joris podniósł się tak szybko, że kaftan zsunął mu się z kolan. Nie schylił się po niego. Stał przy krześle, czekając. Koen spojrzał na Eveline.
— Koen, konie czekają — odezwał się Grijs.
Chłopak podniósł kaftan z podłogi i położył go na krześle. Joris nie zareagował. Dopiero kiedy Koen wyszedł za Grijsem, usiadł ponownie.
Eveline została z medykiem.
— Zapłaciłam za następny tydzień. Jeśli będzie potrzebował czegoś więcej, proszę przysłać wiadomość do zajazdu przy północnym trakcie.
Medyk obiecał, że zapisze adres. Eveline podeszła do Jorisa.
— Musimy wyjechać.
Podniósł głowę. Chciała poprosić go, żeby został pod opieką medyka, dopóki nie wrócą. Przed oczami miała jednak poprzedni wieczór i chleb, którego nie chciał wziąć bez jej pozwolenia.
— Doktor się tobą zajmie.
Nie odpowiedział.
— Proszę mu powiedzieć, że może wychodzić z pokoju — zwróciła się do medyka. — I że nie musi czekać, aż ktoś pozwoli mu jeść.
— Oczywiście.
Przy drzwiach obejrzała się jeszcze raz. Joris siedział twarzą do okna, z kaftanem na kolanach.
***
Wyjechali przed południem. Vaelen wybrał zachodnią drogę, omijającą rozstaje i kamienny słup, przy którym poprzedniego dnia Joris osunął się do rowu. Trakt prowadził przez łagodne wzgórza. Po deszczach pozostały na nim głębokie koleiny, ale kamieniste pobocze pozwalało utrzymać dobre tempo.
Koen jechał przed Grijsem. Od opuszczenia miasta prawie się nie odzywał. Za niewielkim zagajnikiem Eveline zrównała konia z Vaelenem.
— Omijasz kamień.
— Wczoraj krwawiłaś.
— Skąd wiedziałeś, że tam jest Ader?
— Widziałem takie kamienie wcześniej. Na północy stawiano je nad żyłami.
— W Archen?
— Między innymi. Powinienem był powiedzieć ci wcześniej.
Spojrzała na niego.
— Kiedyś pomagałem je stawiać.
Dla niego „kiedyś” mogło znaczyć sto lat. Pamiętała jego twarz, kiedy zobaczył Jorisa przy zajeździe. Nie wyglądał wtedy na zaskoczonego.
Przed nimi Grijs zatrzymał konia przy rozwidleniu.
— Koen zna krótszą drogę do mostu — powiedział.
Vaelen spojrzał na chłopaka.
— Przejezdna?
— Jeździły tamtędy wozy z młyna.
Ruszyli za nim. Droga opadała ku rzece. Stary kamienny most miał tylko jeden przejazd, a po obu jego stronach rosły olchy. Przy wjeździe stał kryty wóz. Lewe koło zostało zdjęte, a skrzynię podparto drewnianym klockiem. Jeden koń tkwił w uprzęży, drugi, już wyprzęgnięty i osiodłany, z sakwą przy siodle, stał pod olchą, z wodzami przerzuconymi przez gałąź. Woźnica klęczał przy osi, z młotkiem w ręce.
Koen wyprostował się w siodle.
— To on.
Grijs zwolnił.
— Ten z młyna — dodał chłopak.
Woźnica podniósł głowę. Miał szerokie ramiona, krótką brodę i ciemny kaftan z łatą na łokciu. Odłożył młotek, kiedy zauważył zbliżających się jeźdźców.
— Droga wolna. Możecie przejechać.
Koen zsunął się z siodła. Koń Grijsa szarpnął się, a Vaelen chwycił go za uzdę.
— Koen! — zawołał Grijs.
Chłopak już biegł.
— Gdzie go wieźliście?!
Woźnica zdążył zrobić krok w tył, zanim Koen uderzył go ramieniem w brzuch. Nie zdołał go przewrócić. Mężczyzna złapał go za koszulę i szarpnął w bok. Obaj potknęli się o leżący przy kole klin i runęli na ziemię. Woźnica pierwszy próbował wstać. Koen dopadł do jego ręki i przycisnął ją butem do kamieni.
— Gdzie?!
Mężczyzna krzyknął z bólu.
— Koen, nie…
Eveline urwała. Znów widziała Jorisa siedzącego w rowie, z dłonią bezwładnie opuszczoną na kolano.
Grijs był już przy chłopaku. Chwycił go za kołnierz i odciągnął od woźnicy. Mężczyzna zerwał się z ziemi i dopadł do konia pod olchą.
— Puść! — Koen szarpnął się w jego rękach. — On ucieka!
Woźnica zerwał wodze z gałęzi i wskoczył na siodło. Vaelen puścił uzdę i pobiegł za nim, lecz koń woźnicy już przedzierał się między olchami. Wąska ścieżka prowadziła wzdłuż rzeki, pod strome zbocze. Tętent szybko ucichł za drzewami.
— Dość — powiedział Grijs.
— Ty tak zrobiłeś!
— Wiem.
Grijs puścił Koena i wrócił do koni, które niespokojnie przestępowały z nogi na nogę. Chłopak wytarł zakrwawioną wargę rękawem i został przy drodze.
Eveline podeszła do wozu. Plandekę przytrzymywały żelazne haczyki. Pod jednym z nich znajdowała się niewielka blaszka z wybitymi literami.
MERW.
Wyjęła z płótna blaszkę Jorisa i przyłożyła ją do tej przy plandece.
— To samo oznaczenie — powiedziała.
Vaelen pomógł jej odsunąć plandekę. Wewnątrz leżało kilkanaście worków z solą, ułożonych w dwóch rzędach. Eveline rozwiązała jeden z nich. Zawartość była gruboziarnista i wilgotna. Nie dostrzegła niczego niezwykłego. Koen podszedł bliżej.
— Joris bał się skrzyń.
Eveline przesunęła worek, odsłaniając drewnianą podłogę. Deski wyglądały na świeżo heblowane. Dopiero kiedy zeszła na drogę, coś zwróciło jej uwagę. Z zewnątrz burty sięgały niemal do jej ramion. Wewnątrz podłoga znajdowała się znacznie wyżej, niż powinna.
Wróciła do wozu i przyjrzała się połączeniu desek ze ścianą.
— Grijs, zobacz.
Grijs wszedł na koło.
— Fałszywe dno?
— Tak wygląda.
Vaelen podał mu żelazny drążek leżący wśród narzędzi woźnicy. Grijs wsunął go pod krawędź deski i nacisnął. Drewno zaskrzypiało, lecz nie ustąpiło.
— Trzyma od spodu.
Przesunął drążek bliżej bocznej ściany. Tym razem metalowy zaczep pękł z suchym trzaskiem, a deska uniosła się na kilka palców. Spod podłogi dobiegł stłumiony oddech. Grijs odłożył drążek. Razem z Vaelenem unieśli ciężką klapę.
W niskim przedziale leżał młody mężczyzna z nogami podkurczonymi pod piersią. Miał na sobie roboczą koszulę, zabrudzoną białym pyłem. Na nadgarstkach pozostały czerwone ślady po sznurach, a przy ustach zaschła jasna smuga. Eveline przykucnęła.
— Słyszysz mnie?
Mężczyzna poruszył głową. Spróbował unieść się na łokciu i uderzył czołem o deskę. Vaelen wszedł do wozu i pomógł mu się wydostać. Robotnik ledwie utrzymywał ciężar własnego ciała. Gdy postawił nogi na ziemi, osunął się na kolana. Grijs podtrzymał go pod ramię.
— To takich wożą? — zapytał Koen.
Eveline przyjrzała się śladom na nadgarstkach mężczyzny. Były świeże. Ktoś związał go jeszcze przed zamknięciem w przedziale. Podała mu manierkę. Wypił kilka łyków, rozlewając wodę na koszulę.
— Jak się nazywasz?
Nie odpowiedział. Dopiero kiedy spojrzał na otwartą klapę, spróbował się podnieść.
— Nie — wymamrotał.
— Nie musisz tam wracać — powiedziała Eveline.
Mężczyzna odsunął się od wozu. Wzrok zatrzymał mu się na żelaznym drążku leżącym przy kole. Potem spojrzał na drogę i ruszył w stronę drzew.
— Ucieka! — Koen zrobił krok za nim.
— Zostaw.
— Ale on wie, dokąd go wieźli!
Robotnik dotarł do pierwszych olch. Potknął się o korzeń i oparł dłonią o pień, żeby nie upaść. Stał pochylony, z trudem łapiąc oddech.
— Przecież on nie dojdzie daleko — powiedział Koen.
Eveline patrzyła, jak mężczyzna odrywa rękę od drzewa i rusza dalej. Po kilku krokach noga ugięła się pod nim. Zatrzymał się ponownie, przytrzymując najbliższego pnia. Vaelen stanął obok niej.
— Eveline.
Nie odpowiedziała.
Robotnik zniknął między drzewami. Vaelen ruszył za nim. Koen wypatrywał go w zaroślach.
— Jorisa też byś tak zostawiła?
Eveline odwróciła się do niego, lecz chłopak już odchodził.
Vaelen wrócił spomiędzy olch sam.
— Uciekał w stronę rzeki. Gdybym podszedł bliżej, mógł spaść ze skarpy. Nie wiemy, czy znajdzie drogę.
— Nie chciał z nami zostać.
— Nie zapytaliśmy go.
Wrócił do wozu, pozostawiając ją przy skraju lasu. W dłoni wciąż trzymała manierkę, którą podała robotnikowi. Była prawie pełna. Nasłuchiwała, ale spomiędzy olch nie dobiegał już żaden odgłos. Ruszyła do pozostałych dopiero wtedy, gdy Grijs zawołał, że znaleźli jeszcze jeden zaczep przy ukrytej podłodze.
***
Wóz zostawili przy moście. Grijs zabrał blaszkę przewoźnika, a Eveline przerysowała mocowanie klapy i wymiary przedziału. Nie znaleźli żadnych dokumentów. Koen siedział na kamieniu nad rzeką. Nie zainteresował się już ani wozem, ani znalezionymi w nim przedmiotami.
Eveline rozłożyła mapę Vaelena na burcie wozu i odnalazła znak przy zakolu. Merwede leżało w dół rzeki, z dala od północnego traktu.
— Jeździec będzie coraz dalej — powiedział Vaelen.
— Tamci ludzie też.
— Z młyna jeździły tędy co tydzień — odezwał się Koen, nie odwracając się od rzeki.
Przed zmrokiem dotarli do niewielkiej osady. Zatrzymali się w gospodzie przy trakcie, z niską stajnią i studnią na podwórzu. Eveline została przy studni, żeby przejrzeć zdjęte z koni sakwy.
Ze stajni dobiegł głos Koena.
— Mogę jutro jechać sam?
— Klacz została u medyka — odpowiedział Grijs.
— Mogę jechać na twoim.
— A ja pójdę pieszo?
Koen nie odpowiedział od razu. Potem zapytał:
— Myślisz, że znajdą tego człowieka z wozu?
— Może.
Rozległ się szelest słomy.
— A Joris? Rano zrobił wszystko, co mu powiedziałem. Wcześniej taki nie był.
Koń uderzył kopytem o podłogę.
— To ona zrobiła Jorisowi?
— Nie wiem.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania