Sklep rzeczy utraconych - rozdział 101
Koen siedział naprzeciwko Jorisa, z łokciami opartymi na stole. Odłamał kawałek chleba, zanurzył go w sosie i zjadł. Joris przyglądał mu się, po czym sięgnął po własną pajdę i oderwał niewielki kawałek. Koen posmarował następny kawałek masłem. Joris zrobił to samo, niezgrabnie prowadząc nóż po skórce. Masło zostało na jednym brzegu, ale mężczyzna odłożył nóż i zaczął jeść.
Eveline nalała sobie herbaty. Koen tymczasem wyciągnął ostatni kawałek sera spod przykrywki.
— Koen! — zawołał Grijs z podwórza.
Chłopak odłożył chleb i wstał.
— Zjedz najpierw — powiedziała Eveline.
— Już jadłem. — Zabrał kaftan z oparcia krzesła i wybiegł. Przez otwarte drzwi Eveline zobaczyła Grijsa stojącego przy koniach. Pokazywał chłopakowi coś przy uprzęży, a Koen pochylił się, żeby lepiej widzieć.
Joris przestał jeść. Trzymał chleb w obu dłoniach i patrzył w stronę drzwi. Dopiero kiedy Eveline odłamała kawałek ze swojej kromki, wrócił do swojej pajdy.
Vaelen czekał na podwórzu. Miał na sobie ciemny płaszcz, rękawiczki i kapelusz z wąskim rondem. Przy studni stał niewielki wóz, którym Grijs przywiózł Jorisa. Gniada klacz była już zaprzężona, a pod ławą leżał zwinięty pled.
— Panno Vale. Chciałbym wyjechać, zanim zrobi się większy ruch na drodze.
Grijs zaciskał lewą ręką ostatni węzeł plandeki, a Koen przytrzymywał pasek.
— Zostajesz w stajni — powiedział Grijs. — Gospodarz będzie miał na ciebie oko.
Koen podał mu ostatni pasek. Vaelen rozłożył kartkę na burcie wozu.
— Stara droga schodzi tutaj ku przystani. Zaczekasz z Jorisem za zakrętem. Jeśli Jeździec przyprowadzi ludzi, wracasz do miasteczka. Nie czekasz na mnie.
— Tędy? — Grijs obejrzał zaznaczone drogi i wskazał przejazd między wzgórzami.
— Tak. Jeśli ktoś ruszy za wami, nie zatrzymuj się przy moście.
Grijs skinął głową. Vaelen złożył kartkę i zwrócił się do Eveline.
— Pani zostanie na skarpie. Stamtąd widać drogę i miejsce, w którym będzie czekał wóz. — Podał jej jasną chustkę. — Jeżeli zobaczy pani coś niepokojącego, proszę ją podnieść. Grijs będzie wiedział, że ma odjechać.
— Czego właściwie chce od Jorisa?
— Nie zamierzam mu go oddawać.
— Nie twierdziłam, że pan zamierza. Mógłby zostać w gospodzie.
— Jeździec wiedział, gdzie nas szukać, zanim tu dotarliśmy. Wolę, żeby Joris był przy Grijsie niż w pokoju, do którego wejdzie każdy. — Vaelen schował kartkę do kieszeni. — Ustaliliśmy najważniejsze.
— Nie, lordzie Vaelen. Ustaliliśmy tylko, co zamierza pan zrobić.
Grijs odszedł od wozu i podprowadził konia Eveline. Vaelen przytrzymał jej strzemię, ale wsiadła bez pomocy, opierając lewą dłoń na łęku.
Koena nie było już przy stajni. Eveline rozejrzała się po podwórzu, ale nie zobaczyła go ani przy studni, ani w drzwiach gospody. Zapewne wrócił do środka. Vaelen dosiadł konia i ruszył ku bramie.
Stara droga prowadziła wzdłuż zalesionego zbocza, a potem skręcała ku rzece. Miejscami koleiny były tak głębokie, że woda zbierała się w nich mimo kilku dni bez deszczu. Grijs prowadził wóz ostrożnie, omijając większe kamienie.
Za zakrętem Vaelen zatrzymał konia i wskazał niewielkie wypłaszczenie przy drodze.
— Tutaj.
Grijs ściągnął wodze. Joris siedział pod plandeką z rękami na kolanach. Kiedy wóz się zatrzymał, podniósł głowę, lecz nie próbował wysiąść.
— Zostań przy wozie — powiedział Grijs.
Eveline oddała swojego konia Grijsowi i spojrzała na skarpę porośniętą trawą i niskimi krzewami. Prowadziła na nią wąska ścieżka.
— Z tamtego miejsca zobaczy pani zakręt — powiedział Vaelen. — Niech pani nie schodzi, dopóki nie dam znaku.
— Jakiego?
— Jeśli będę potrzebował pani pomocy, zdejmę kapelusz.
— A jeżeli nie zdąży pan go zdjąć?
— Wtedy proszę zostać tam, gdzie panią postawiłem.
Vaelen ujął wodze swojego konia, a Eveline ruszyła ścieżką na skarpę. W połowie podejścia obejrzała się. Grijs ustawił wóz przy poboczu, skąd mógł widzieć jej stanowisko. Vaelen prowadził już konia ku otwartemu odcinkowi drogi.
Na szczycie skarpy rosły niskie jałowce. Eveline usiadła między dwoma krzewami, skąd mogła obserwować drogę, nie wychylając się ponad trawę.
Niżej znajdowała się przystań. Przy pomoście stały dwie barki, a kilku przewoźników ładowało na jedną z nich worki. Po drugiej stronie placu niewielki murowany budynek miał nad drzwiami tablicę urzędu rzecznego. Przed wejściem czekało trzech mężczyzn, jeden z księgą pod pachą. Urzędnik wyszedł na schody i powiedział coś do przewoźnika, który natychmiast zaczął szukać papierów w kieszeniach. Między drzewami schodziła ku przystani wąska ścieżka, która dalej znikała za występem skarpy.
Na drodze Vaelen zostawił konia przy samotnym drzewie i stanął nieopodal, trzymając laskę w lewej dłoni. Kiedy uniósł głowę, Eveline dostrzegła błysk złotego koła w jego uchu.
Długo nikt nie nadjeżdżał. W końcu od strony gościńca pojawił się jeździec w ciemnym płaszczu. Zbliżał się bez pośpiechu, a koń stąpał równo po ubitym gruncie. Daleko za nim gościńcem jechał drugi mężczyzna, w krótkim płaszczu i z kapturem naciągniętym na głowę. Mógł być zwykłym podróżnym.
Pierwszy jeździec zatrzymał się przed Vaelenem. Przy pasie miał pistolet. Drugi mężczyzna pozostał dalej, nie zsiadając z konia. Obserwował rozmowę, po czym skierował zwierzę ku skrajowi drogi.
Na dole Jeździec uchylił kapelusza. Vaelen odpowiedział krótkim skinieniem głowy. Rozmawiali zbyt cicho, żeby Eveline mogła rozróżnić słowa. Wiatr niósł głosy od strony przystani, a gdzieś poniżej ktoś uderzał młotkiem w metalową obręcz.
Jeździec sięgnął do wewnętrznej kieszeni płaszcza. Wyjął niewielki przedmiot i uniósł go na wysokość piersi.
Srebrny medalion.
Vaelen wyciągnął rękę, lecz Jeździec cofnął przedmiot i coś powiedział. Nadal siedział w siodle, swobodnie trzymając wodze.
Vaelen opuścił dłoń. Z kolejnych słów obcego Eveline usłyszała jedynie imię.
— Valerianie.
Vaelen nie odpowiedział. Jeździec czekał, obracając medalion w palcach.
Potem odezwał się ponownie. Vaelen stał teraz inaczej, z laską opartą przed sobą i ramionami cofniętymi pod płaszczem. Nie przerywał mu. Dopiero kiedy obcy skończył, odpowiedział kilkoma słowami, których Eveline nie dosłyszała. Nie uśmiechnął się ani razu.
Jeździec schował medalion i wskazał coś w stronę zakrętu. Vaelen przesunął się o krok, zasłaniając mu widok na dalszy odcinek drogi.
— Nie — usłyszała Eveline.
Jeździec nie próbował go ominąć. Odwrócił tylko głowę w miejsce, gdzie za zakrętem czekał wóz.
Eveline poszukała wzrokiem drugiego jeźdźca. Nie stał już przy drodze. Zobaczyła go między drzewami na zboczu. Prowadził konia wąską ścieżką, która obiegała skarpę i schodziła ku zakrętowi. Wkrótce zniknął za drzewami.
Grijs wspinał się już na kozioł. Zanim Eveline wyjęła chustkę, klacz ruszyła, a wóz zniknął za zakrętem. Uniosła ją mimo to.
Drugi jeździec pojawił się ponownie niżej na zboczu. Zbliżał się do drogi, którą odjechał wóz. Na dole Vaelen nadal rozmawiał z Jeźdźcem. Nie zdjął kapelusza.
Eveline schowała chustkę i zaczęła schodzić. Na stromym odcinku trawa była wilgotna. Raz poślizgnęła się na luźnym kamieniu i musiała złapać gałąź lewą dłonią. Zbiegła ostatnie kilka kroków i ruszyła za wozem.
Grijs zobaczył ją na zboczu i zatrzymał klacz przy rozwidleniu, na wąskiej drodze prowadzącej między drzewami, gdzie gałęzie sięgały niemal do plandeki.
— Dlaczego pani zeszła? — zapytał.
— Dałam sygnał. Nie widziałeś?
— Widziałem człowieka na zboczu. Lord Vaelen kazał mi odjechać, jeśli Jeździec przyprowadzi ludzi.
Z góry dobiegł tętent. Eveline obejrzała się na drogę, którą przyjechali. Drugi jeździec wyłonił się między drzewami wyżej na zboczu i skierował konia ku rozwidleniu, odcinając im powrót do miasteczka. Zjeżdżał zakosami i zaraz znów zniknął za drzewami.
Grijs chwycił wodze, ale klacz cofnęła się, spłoszona tętentem. Wóz stał w wąskim przejściu, gdzie nie było miejsca na zawrócenie.
— Do miasteczka nie przejedziemy — powiedział. — A dalej droga idzie pod górę. Dogoni wóz, zanim dojedziemy do wzgórz.
Eveline wskazała ścieżkę między zaroślami, którą wcześniej dostrzegła ze skarpy. W dole, między pniami, prześwitywał jasny mur budynku przy przystani.
— Tam nie przejdzie konno. Zejdziemy do przystani.
Grijs spojrzał na ścieżkę. Była zbyt wąska dla wozu, ale prowadziła w dół, między drzewami.
— A pani koń?
— Zostanie z wami.
Grijs zeskoczył z kozła i podszedł do tylnej burty, wciśniętej w zarośla. Odsunął plandekę. Joris siedział na ławie w tej samej pozycji, w której pozostawili go przy zakręcie.
— Możesz zejść? — zapytała Eveline.
Joris spojrzał na nią, po czym opuścił nogi na ziemię. Musiała przytrzymać go za rękaw, kiedy stawiał pierwszy krok.
Z góry dobiegł odgłos łamanej gałęzi. Grijs obejrzał się ku zboczu.
— Zabiorę wóz dalej. Może pojedzie za mną. Niech pani schodzi do przystani. — Wskoczył na kozioł i uderzył wodzami.
Klacz ruszyła w głąb wąskiej drogi, a Eveline poprowadziła Jorisa między drzewa.
Ścieżka początkowo schodziła łagodnie, lecz po kilkunastu krokach zaczęła opadać coraz stromiej. Po obu stronach rosły gęste krzewy. Joris szedł za nią bez słowa, co jakiś czas zaczepiając rękawem o gałęzie. Kiedy Eveline zatrzymała się, żeby ominąć zwalony pień, on również stanął.
— Chodź.
Ruszył natychmiast.
Za nimi rozległ się turkot kół. Grijs odjeżdżał w głąb lasu. Eveline przyspieszyła, wypatrując przejścia między krzewami. Mur przy przystani zniknął jej z oczu. Ścieżka skręcała jednak w przeciwnym kierunku. Po kilku krokach wyszli spomiędzy drzew prosto na otwarty odcinek starej drogi, znacznie wyżej od przystani.
Eveline zatrzymała się. Na prawo, kilkadziesiąt kroków dalej, Vaelen wciąż rozmawiał z Jeźdźcem. Po lewej droga schodziła ku rzece, lecz najbliższe zabudowania znajdowały się daleko poniżej.
Joris stanął obok niej na środku drogi i czekał. Wtedy Jeździec odwrócił się od Vaelena.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania