Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 102

Jeździec dostrzegł Jorisa. Dzieliło ich kilkadziesiąt kroków. Zsiadł z konia, lecz Vaelen zastąpił mu drogę.

— Panno Vale, proszę wrócić na swoje miejsce.

Eveline obejrzała się na zarośla, z których wyszli. Ścieżka ginęła między krzewami, a Joris stał obok niej z prawą ręką przyciśniętą do piersi.

— To Joris? — Jeździec zarzucił wodze na gałąź.

— Widział go pan. Teraz proszę oddać medalion.

— Joris. — Jeździec minął Vaelena bez pośpiechu. Vaelen odsunął się o krok i ruszył tuż za nim. — Pójdziesz ze mną?

Mężczyzna spojrzał na Eveline.

— Nie musi z panem rozmawiać.

— Nie pytałem pani.

— Nie bój się. Chodź. — Laska Vaelena zagrodziła Jeźdźcowi drogę kilkanaście kroków od nich. Jeździec zatrzymał się i wyciągnął do Jorisa otwartą dłoń.

Joris zrobił krok w jego stronę.

— Zostań — powiedziała Eveline.

Zatrzymał się z jedną stopą wysuniętą do przodu. Dopiero potem dostawił drugą.

— Chodź, Joris — powtórzył Jeździec.

Mężczyzna znów ruszył.

— Zostań!

Joris stanął. Jeździec przeniósł wzrok na Eveline i tym razem nie ponowił wezwania.

— Spotkanie dobiegło końca. — Vaelen podszedł bliżej, z laską w lewej dłoni.

Jeździec nie odpowiedział.

Z góry dobiegł tętent. Drugi jeździec wyłonił się między drzewami nad nimi i skierował konia w dół skarpy, prosto ku miejscu, w którym stali. Zwierzę zsunęło się po kamienistym zboczu, a gdy odzyskało równowagę, ruszyło ku drodze. Od strony lasu również dobiegł odgłos kopyt.

— Na dół, panno Vale — polecił Vaelen.

Eveline ujęła Jorisa pod zdrowe ramię i pociągnęła w stronę przystani. Nie ruszył się. Spróbowała mocniej, ale mężczyzna zaparł się stopami.

Ścieżką, którą zeszli, zbiegł Koen. Miał rozpięty kaftan, a spod kołnierza wystawał skrawek szarego pledu. Zobaczył nadjeżdżającego konia, dopadł Jorisa i chwycił go za zdrową rękę.

— Joris! — Pociągnął go w stronę pobocza. Mężczyzna pozostał na miejscu, choć Koen szarpał go coraz mocniej.

Koń zjechał z ostatniego uskoku i poślizgnął się na luźnych kamieniach. Mężczyzna w kapturze pociągnął za wodze, ale zwierzę skręciło wprost ku nim.

— Puść go! — Grijs wyjechał z lasu na koniu Eveline. Pochylił się z siodła i chwycił Koena lewą dłonią za kaftan. Szarpnął go w bok, odrywając od Jorisa.

Chłopak stracił równowagę i upadł na kamieniste pobocze. Koń drugiego jeźdźca przemknął obok.

Joris odwrócił głowę w jego stronę. Nie ruszył się jednak z miejsca. Eveline podeszła do niego.

— Chodź.

Mężczyzna natychmiast ruszył. Ujęła go za zdrową rękę i poprowadziła w dół drogi.

Minęli Jeźdźca. Nie próbował ich zatrzymać, nie odwrócił też wzroku od Jorisa.

— Prosiłem tylko, żeby mi go pokazać, Valerianie.

Vaelen milczał.

Za nimi ponownie rozległ się tętent. Drugi jeździec zawrócił i skierował konia ku przystani, lecz Vaelen wyszedł mu naprzeciw, zastępując drogę w miejscu, gdzie zwężała się między skarpą a kamiennym murem. Mężczyzna musiał ściągnąć wodze. Eveline obejrzała się. Jeździec uniósł rękę i mężczyzna w kapturze zawrócił konia.

Eveline minęła zakręt. Niżej zobaczyła dach urzędu rzecznego, barki przy pomoście i przewoźników przenoszących worki do magazynu. Na placu przed urzędem zatrzymała Jorisa przy kamiennym murze.

— Usiądź tutaj.

Usiadł na niskim stopniu. Jeden z przewoźników przerwał pracę i podszedł do Eveline. Poprosiła go o wodę i czyste płótno dla rannego chłopaka, którego sprowadzano z drogi.

Grijs nadchodził powoli, podtrzymując Koena pod zdrowe ramię. Chłopak utykał, lecz sam stawiał kroki. Za nimi robotnik prowadził konia Eveline. Wyżej, przy samotnym drzewie, Jeździec wrócił już do swojego konia. Vaelen stał kilka kroków dalej.

Jeździec wsiadł bez pośpiechu. Drugi mężczyzna dołączył do niego przy zakręcie. Obaj ruszyli w stronę gościńca, pozostawiając Vaelena na drodze.

Medalion nadal znajdował się w rękach Jeźdźca.

***

Grijs posadził Koena na ławie przy urzędzie i rozciął nogawkę jego spodni. Kolano było zdarte, a nieco wyżej widniała głębsza rana.

— Sam mogę — burknął Koen, kiedy Grijs sięgnął po miskę z wodą.

— W takim razie trzymaj nogę spokojnie.

Chłopak syknął przy pierwszym dotknięciu, ale nie cofnął kolana. Eveline przytrzymała koniec bandaża, podczas gdy Grijs owijał nim ranę lewą ręką.

— Dzisiaj już nie biegasz. — Grijs zawiązał bandaż i podniósł się, oszczędzając prawe ramię. — Kazałem ci zostać w stajni.

— Wiem.

— W wozie też kazałem ci siedzieć.

Koen nie odpowiedział. Patrzył na Jorisa siedzącego kilka kroków dalej.

— Joris.

Mężczyzna nie spojrzał na niego. Czekał, zwrócony ku Eveline.

Koen nie zawołał drugi raz.

Vaelen zszedł na plac, prowadząc konia. Zatrzymał się przy ławie i obejrzał opatrunek Koena, po czym podszedł do Eveline.

— Jest pani cała? — Przyjrzał się jej, zatrzymując wzrok na prawej dłoni.

— Tak.

— Dlaczego pani zeszła?

— Dałam sygnał.

— Odjechałem, jak pan kazał — odezwał się Grijs.

— Słusznie. — Vaelen zdjął kapelusz.

— Koen może jechać — dodał Grijs. — Trzeba tylko sprowadzić wóz.

— Zajmę się tym.

Vaelen odprowadził konia do kamiennego muru i przywiązał wodze. Grijs podszedł do niego, wskazując drogę prowadzącą do rozwidlenia. Rozmawiali zbyt cicho, żeby Eveline mogła usłyszeć słowa.

Koen ostrożnie wyprostował ranną nogę. Nadal zerkał w stronę Jorisa. Eveline usiadła obok niego.

— Bardzo boli?

— Wytrzymam.

— Nie powinieneś był wyskakiwać na drogę.

— Przecież widziała pani, że on się nie ruszał.

Eveline spojrzała na Jorisa.

— Widziałam.

Wstała i podeszła do niego. Siedział nieruchomo, z lewą dłonią na kolanie. Kiedy zatrzymała się przed nim, podniósł głowę.

— Możesz wstać.

Mężczyzna podniósł się i poprawił kaftan. Z placu dochodziły nawoływania przewoźników, a przy pomoście robotnicy kończyli ładować ostatnie worki na barkę. Joris spojrzał w stronę drogi prowadzącej na wzgórze.

— Ona?

Eveline stanęła obok niego.

— Nie wrócimy tam.

Joris popatrzył na nią, potem na Vaelena. Żadne z nich się nie odezwało. Mężczyzna opuścił wzrok i zaczął skubać nitkę wystającą z kołnierza.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania