Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 106

Wozy z góry zjechały po południu jeden za drugim i stanęły na nabrzeżu tak, że do pomostu nie dało się przejść bokiem. Woźnice zeszli z koziołków prosto do gospody. Tragarze z Merwede toczyli beczki z barki na pomost. Pełne dudniły głucho po deskach.

Ostatni wóz prowadził konno człowiek w płaszczu przewiązanym rzemieniem. Siedział w siodle przechylony na lewą stronę. Eveline poznała go po tym, zanim zobaczyła twarz.

Przy wozach chodził z kartką człowiek z góry, w kapeluszu z rondem obszytym skórą. Każdą beczkę odznaczał ołówkiem na kartce. Przy czwartej podniósł głowę i kiwnął na najmłodszego z tragarzy, ostrzyżonego przy skórze jak w cegielni.

— Wessel. Na wóz.

— Ja jestem rozliczony.

— W cegle jesteś rozliczony, a na drodze ręce się przydadzą. Wsiadaj.

Wessel nie ruszył się od beczki. Patrzył na Reina.

Rein zsiadł.

— Rozliczony?

— W księdze stoi. Rachmistrz pokazywał.

— Chcesz jechać?

— Przewoźnik mnie bierze do liny. Od jutra. — Wessel wytarł dłonie o spodnie. — Mówił, że od jutra.

— Zostaje — powiedział Rein.

Człowiek w kapeluszu złożył kartkę na pół.

— Za ludzi odbiorca płaci mnie, nie panu.

— Ten jest już zapłacony.

— Panu się płaci za beczki.

Rein odwiązał od siodła manierkę i napił się. Tamten wyjął spod płaszcza sakiewkę, ale schował ją z powrotem.

— Wozy pojadą same, droga dobra. A od następnej partii pilnuje kto inny, powiem na górze.

— Powiedz.

Wozy ruszyły pod górę po starych koleinach, a Wessel poszedł do przewoźnika. Przy gospodzie Rein spojrzał na Eveline, która stała przy pomoście.

— Panna Vale.

***

Vaelena w stajni nie było. Koń Grijsa, wyczyszczony do połowy, był przywiązany przy żłobie, a Koen pochylał się przy nim z tylną nogą konia między kolanami i czyścił nożem kopyto.

Rein wprowadził swojego konia do sąsiedniej przegrody i odpiął popręg, ale kiedy uniósł siodło, musiał je opuścić z powrotem.

— Pomóc? — Koen już puścił nogę konia.

Zdjął siodło, zanim Rein odpowiedział. Było mokre od spodu i śmierdziało końskim potem. Koen trzymał je w objęciach.

— Pan mnie chciał zabrać.

— Chciałem.

— To ja panu… — Przełożył siodło na drugie ramię. — Gdzie to?

— Na belkę.

Koen położył siodło na belce i dwa razy je poprawił.

— Kto ci kazał tak czyścić? Od piętki?

— Nikt. Sam.

— Dobrze.

Eveline usiadła na progu stajni, od strony rzeki, bo tam było jeszcze trochę słońca. Rein stanął obok, oparty ramieniem o futrynę. Patrzył na wodę.

— Wessel. Pan go znał?

— Pierwszy raz widzę.

— A tamtych trzynastu z cegielni?

— Ja wożę beczki. Po ludzi przyjeżdża kto inny.

— W beczkach jest ulga.

— W beczkach jest sól. I ulga. Nie przed panią tego chowają, tylko przed takimi jak ten kupiec. Zjadłby połowę po drodze.

— Znam człowieka, któremu ją dawali w młynie na rękę. Kiedy go znaleźliśmy, nie poznał chłopaka, z którym nosił worki, a ręka dalej go bolała.

W stajni ucichło skrobanie noża o kopyto.

— Pod Hoorne leżał u nas jeden, Teunis — powiedział Rein. — Odcięli mu nogę nad kolanem, a ona go dalej bolała, ta, której nie było. Cztery noce krzyczał. Kto mógł chodzić, wychodził spać do rowu, bo w namiocie się nie dało. Czwartej nocy medyk dał mu ulgę. Usnął, a rano chciał jabłko. Nie było jabłek. Darłem się o nie z kwatermistrzem pół dnia.

— Pamiętał, że chciał?

— Do wieczora pamiętał. Woziłem ją jeszcze w poprzedniej wojnie, kiedy nosiłem mundur, do szpitali polowych, wozami z czerwonym płótnem, żeby nikt nie strzelał. Wtedy nikt nie pytał, kto ją robi.

— A kto ją robi?

— Ludzie, którzy leczą. Wszystko, co przyszło z Kadenu, poszło do Vierhoven, do szpitala sióstr pod murem. Skrzynie z Kadenu nieśliśmy od wozu po sześciu, a siostry szły obok i trzymały ręce na wiekach, jak na relikwiach. Niech pani pojedzie i popatrzy, co tam robią.

— Widział pan, co robią z tymi skrzyniami?

— Doniosłem do bramy. Dalej mnie nie wpuszczają.

Poszedł do konia. Eveline zapisała na marginesie notesu „Vierhoven, siostry”. Pisała na kolanie i litery wyszły krzywe.

***

Wieczorem rozłożyła na stole w izbie pokwitowania z wieży. Najstarszy wpis z „ulgą” był sprzed sześciu zim; atrament wyblakł na nim do brązu.

Gospodarz ważył przy szynkwasie owies dla nowego konia. Odważniki miał w drewnianej skrzynce, każdy w swoim gnieździe, od najmniejszego jak guzik do największego z uchem. Drzwi do kuchni przytrzymywał jeszcze jeden, mosiężny, zielony w rowkach.

— Ten z kompletu? — zapytała Eveline.

— A gdzie tam. Szwagier wyciągnął z rzeki, jak pogłębiali przy pomoście, zanim mu się plecy… Do niczego nie pasuje. Ale drzwi trzyma.

Wzięła go spod drzwi. Był chłodny i ciężki jak na swoją wielkość. Drzwi od razu zaczęły się zamykać. Postawiła go na jednej szali, a na drugiej układała odważniki ze skrzynki: za lekko, potem za ciężko. Między dwoma najmniejszymi nie było już niczego.

— Dwa miedziaki — powiedziała. — Za mosiądz.

— Ja go nie sprzedaję. Drzwi trzyma. — Gospodarz przesypał owies do worka. — Kadeńskie srebro to teraz każdy waży, odkąd tam panienka na tronie, mówią, że w mennicy oszczędzają, ja tam nie wiem, ja ważę. A pani pan to dał przewoźnikowi srebrnego, ja widziałem, przez okno, srebrnego, a za przewóz to on bierze cztery miedziaki od głowy i dwa od konia, to za co srebrny? Za gadanie. Ja też gadam i nikt mi srebrnego nie daje.

Odłożyła odważnik pod drzwi.

Vaelen przyszedł, kiedy już się ściemniało. Buty miał mokre do kostek i pachniał rzeką, smołą od liny. Usiadł przy piecu i zaczął zdejmować buty.

— Dokąd przewiózł Jeźdźca? — zapytała Eveline.

— Na tamten brzeg, przedwczoraj w nocy, z koniem i ze zwierzęciem, które tłukło się o burtę, więc przewoźnik chciał podwójnie.

Postawił buty cholewami do pieca.

— Koń Reina stoi przy moim. Gryzie żłób. Czego chciał?

— Zostawił Wessela przewoźnikowi.

Eveline zbierała pokwitowania ze stołu.

— O której jutro pierwszy przewóz? — zapytał gospodarza.

— Jak mgła zejdzie. Zwykle o świcie.

Ogień w piecu strzelił i iskra wypadła na podłogę, przy jego bucie. Przydeptał ją bosą stopą i syknął.

Koen wszedł od podwórza, z sianem na kaftanie, i usiadł naprzeciwko niej.

— On mnie pochwalił. Za kopyto, chyba. Powiedział „dobrze”.

— To pochwalił.

— Grijs to… jak mu się podoba, to mówi „może być”. Jak nie, to nic nie mówi.

Gospodarz postawił przed nim miskę.

— A ten pan w stajni chce spać przy koniu, mówiłem mu, że za stajnię też liczę, bo potem siano zgniecione, a on, że zapłaci, to niech płaci, mówię, jutro rano, nie dzisiaj, bo dzisiaj to już kasy nie otwieram…

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania