Sklep rzeczy utraconych - rozdział 107
Drzwi do pokoju Vaelena stały otwarte, a łóżko było zasłane. Eveline zeszła nad rzekę w niezawiązanych butach.
Mgła nie schodziła. Lina przewozu znikała w niej kilka sążni od brzegu, a dalej było słychać tylko wodę. Przy kołowrocie stał Wessel i trzymał linę oburącz, przyciśniętą do piersi. Mokre konopie zostawiały ciemny pas na koszuli.
Vaelen czekał przy koniu. Juki miał przytroczone, płaszcz zapięty pod szyję.
— Można — powiedział przewoźnik. — Prom idzie po linie, mgła nie mgła.
Vaelen pogłaskał konia po szyi.
— Nie lubi płynąć, kiedy nie widzi drugiego brzegu.
Koń stał spokojnie i skubał trawę spod pachołka. Przewoźnik splunął do wody i usiadł.
Z drogi wzdłuż brzegu dobiegło człapanie. Z mgły wyłonił się muł, a na nim Grijs, z nogami prawie przy ziemi i płaszczem szarym od wilgoci. Zatrzymał zwierzę przy pomoście i popatrzył na konia, potem na Vaelena.
Vaelen odpiął juki i przerzucił je sobie przez ramię.
***
Kasza była przypalona od spodu. Grijs jadł ją mimo to, wydłubując czarne grudki, które odkładał na brzeg miski.
Koen zbiegł ze schodów i zatrzymał się na najniższym stopniu.
— Grijs.
— Siadaj.
Usiadł i od razu zaczął mówić, z łyżką w ręce, zanim jeszcze dostał kaszy.
— Twój koń mnie nie lubi. Co kawałek do rowu, mówię ci, do rowu, a ja go za wodze, a on nic. Strzemię miałem za wysoko. Opuściłem. O jedną. I tu jest cegielnia, na górze, i tam ludzi piszą w księdze jak… jak worki, i Eveline jednego kupiła.
— Wykupiłam — powiedziała Eveline.
— No, wykupiła. Z Lede był. Koza mu przepadła.
— Co z Jorisem? — zapytała.
Grijs przełknął.
— Wyszedł od niej drugiego dnia. Rano. Wołała go, nie odwrócił się. Wieczorem siedział na progu. Buty miał mokre po kolana.
— Gdzie był?
— Nie powiedział. Ona go nie pytała, ja też nie.
Oddał Eveline sakiewkę. Była lżejsza, niż ją pamiętała.
— Kobieta wzięła połowę. Na resztę powiedziała, że nie ma co wydawać.
Eveline schowała pieniądze do kaftana, nie zaglądając do środka.
Grijs wyciągnął jeszcze z kieszeni złożony arkusz, wilgotny na zgięciach.
— Wisiało na moście.
Położył go między miskami. Eveline wygładziła papier dłonią.
„Poszukiwany z rozkazu korony Kadenu: Lucien. Blizna na twarzy, ciemne żyłki od skroni ku żuchwie. Kto wskaże miejsce pobytu…”
Pod spodem były pieczęć i podpis Florentiny. Obręcz pieczęci była równa wszędzie. Wielkie F miało pętlę sięgającą nad sąsiednie litery.
Vaelen przysunął arkusz do siebie.
— Kto to? — zapytał Koen.
— Jak go zobaczysz, to uciekaj — powiedział Grijs.
— Aha.
Koen dostał wreszcie kaszę. Nabrał pełną łyżkę i mówił dalej:
— A tu był taki jeden, Rein, ten z wieży, co mnie chciał zabrać. Gadał z Eveline, a ja słyszałem, że skrzynie z Kadenu poszły do sióstr, do tego… Vierhoven. I mnie pochwalił.
— Przełknij. Za co?
— Za kopyto. Że od piętki.
***
Koń Grijsa zarżał na jego kroki i od razu wsadził mu chrapy pod pachę. Grijs postał tak, z koniem przy boku.
W sąsiedniej przegrodzie Rein siodłał swojego. Zsunął siodło na grzbiet prosto z ławy. Grijs przesunął się o krok i stanął przy Koenie, od strony przegrody.
Koen dociągał popręg. Koń się wydął, więc chłopak poczekał, aż wypuści powietrze, i przeciągnął pasek o dziurkę dalej.
Grijs wsunął dwa palce pod popręg i cofnął rękę.
Rein wyprowadził konia. W ciasnym przejściu otarł się płaszczem o Eveline; pachniał dymem i końską sierścią.
Przed stajnią Rein wsiadł i skręcił pod górę, tam, dokąd wczoraj pojechały wozy.
Koen podniósł rękę, pomachał, a potem przeczesał sobie nią włosy.
***
— Panie Vaelen — powiedział Grijs. — Na słówko.
Wyszli nad rzekę. Eveline pakowała torbę. Między kartkami notesu leżały blaszka z kaftana Jorisa i list Jeźdźca. Dołożyła arkusz z mostu. Zawiniątko z płytką Tempa włożyła na wierzch. Koen dokończył kaszę po Grijsie.
Vaelen wrócił sam.
— Do Vierhoven są dwa dni drogi — powiedział. — Siostry nie wpuszczają za bramę.
— Spróbuję.
— Medalion pojechał w drugą stronę.
Eveline zapięła torbę.
Vaelen usiadł przy stole i wziął kawałek chleba, który został po Koenie. Zjadł go powoli.
— Pojedziemy przez wzgórza. Trzeba ruszyć przed południem.
Gospodarz przyniósł rachunek na łupku i postukał w niego kredą przy każdej pozycji: dwa pokoje, owies, kasza, stajnia.
— Tamten pan zapłacił za siebie — dodał.
Eveline odliczyła monety z sakiewki i położyła je na łupku.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania