Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 107

Drzwi do pokoju Vaelena stały otwarte, a łóżko było zasłane. Eveline zeszła nad rzekę w niezawiązanych butach.

Mgła nie schodziła. Lina przewozu znikała w niej kilka sążni od brzegu, a dalej było słychać tylko wodę. Przy kołowrocie stał Wessel i trzymał linę oburącz, przyciśniętą do piersi. Mokre konopie zostawiały ciemny pas na koszuli.

Vaelen czekał przy koniu. Juki miał przytroczone, płaszcz zapięty pod szyję.

— Można — powiedział przewoźnik. — Prom idzie po linie, mgła nie mgła.

Vaelen pogłaskał konia po szyi.

— Nie lubi płynąć, kiedy nie widzi drugiego brzegu.

Koń stał spokojnie i skubał trawę spod pachołka. Przewoźnik splunął do wody i usiadł.

Z drogi wzdłuż brzegu dobiegło człapanie. Z mgły wyłonił się muł, a na nim Grijs, z nogami prawie przy ziemi i płaszczem szarym od wilgoci. Zatrzymał zwierzę przy pomoście i popatrzył na konia, potem na Vaelena.

Vaelen odpiął juki i przerzucił je sobie przez ramię.

***

Kasza była przypalona od spodu. Grijs jadł ją mimo to, wydłubując czarne grudki, które odkładał na brzeg miski.

Koen zbiegł ze schodów i zatrzymał się na najniższym stopniu.

— Grijs.

— Siadaj.

Usiadł i od razu zaczął mówić, z łyżką w ręce, zanim jeszcze dostał kaszy.

— Twój koń mnie nie lubi. Co kawałek do rowu, mówię ci, do rowu, a ja go za wodze, a on nic. Strzemię miałem za wysoko. Opuściłem. O jedną. I tu jest cegielnia, na górze, i tam ludzi piszą w księdze jak… jak worki, i Eveline jednego kupiła.

— Wykupiłam — powiedziała Eveline.

— No, wykupiła. Z Lede był. Koza mu przepadła.

— Co z Jorisem? — zapytała.

Grijs przełknął.

— Wyszedł od niej drugiego dnia. Rano. Wołała go, nie odwrócił się. Wieczorem siedział na progu. Buty miał mokre po kolana.

— Gdzie był?

— Nie powiedział. Ona go nie pytała, ja też nie.

Oddał Eveline sakiewkę. Była lżejsza, niż ją pamiętała.

— Kobieta wzięła połowę. Na resztę powiedziała, że nie ma co wydawać.

Eveline schowała pieniądze do kaftana, nie zaglądając do środka.

Grijs wyciągnął jeszcze z kieszeni złożony arkusz, wilgotny na zgięciach.

— Wisiało na moście.

Położył go między miskami. Eveline wygładziła papier dłonią.

„Poszukiwany z rozkazu korony Kadenu: Lucien. Blizna na twarzy, ciemne żyłki od skroni ku żuchwie. Kto wskaże miejsce pobytu…”

Pod spodem były pieczęć i podpis Florentiny. Obręcz pieczęci była równa wszędzie. Wielkie F miało pętlę sięgającą nad sąsiednie litery.

Vaelen przysunął arkusz do siebie.

— Kto to? — zapytał Koen.

— Jak go zobaczysz, to uciekaj — powiedział Grijs.

— Aha.

Koen dostał wreszcie kaszę. Nabrał pełną łyżkę i mówił dalej:

— A tu był taki jeden, Rein, ten z wieży, co mnie chciał zabrać. Gadał z Eveline, a ja słyszałem, że skrzynie z Kadenu poszły do sióstr, do tego… Vierhoven. I mnie pochwalił.

— Przełknij. Za co?

— Za kopyto. Że od piętki.

***

Koń Grijsa zarżał na jego kroki i od razu wsadził mu chrapy pod pachę. Grijs postał tak, z koniem przy boku.

W sąsiedniej przegrodzie Rein siodłał swojego. Zsunął siodło na grzbiet prosto z ławy. Grijs przesunął się o krok i stanął przy Koenie, od strony przegrody.

Koen dociągał popręg. Koń się wydął, więc chłopak poczekał, aż wypuści powietrze, i przeciągnął pasek o dziurkę dalej.

Grijs wsunął dwa palce pod popręg i cofnął rękę.

Rein wyprowadził konia. W ciasnym przejściu otarł się płaszczem o Eveline; pachniał dymem i końską sierścią.

Przed stajnią Rein wsiadł i skręcił pod górę, tam, dokąd wczoraj pojechały wozy.

Koen podniósł rękę, pomachał, a potem przeczesał sobie nią włosy.

***

— Panie Vaelen — powiedział Grijs. — Na słówko.

Wyszli nad rzekę. Eveline pakowała torbę. Między kartkami notesu leżały blaszka z kaftana Jorisa i list Jeźdźca. Dołożyła arkusz z mostu. Zawiniątko z płytką Tempa włożyła na wierzch. Koen dokończył kaszę po Grijsie.

Vaelen wrócił sam.

— Do Vierhoven są dwa dni drogi — powiedział. — Siostry nie wpuszczają za bramę.

— Spróbuję.

— Medalion pojechał w drugą stronę.

Eveline zapięła torbę.

Vaelen usiadł przy stole i wziął kawałek chleba, który został po Koenie. Zjadł go powoli.

— Pojedziemy przez wzgórza. Trzeba ruszyć przed południem.

Gospodarz przyniósł rachunek na łupku i postukał w niego kredą przy każdej pozycji: dwa pokoje, owies, kasza, stajnia.

— Tamten pan zapłacił za siebie — dodał.

Eveline odliczyła monety z sakiewki i położyła je na łupku.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania