Poprzednie części:  Sklep rzeczy utraconych
Pokaż listęUkryj listę

Sklep rzeczy utraconych - rozdział 108

Za wzgórzami zaczęło padać i padało aż do Vierhoven. Eveline straciła czucie w palcach jeszcze przed południem drugiego dnia, a uda bolały ją tak, że na postojach nie zsiadała, żeby potem nie wsiadać od nowa. Koen spał oparty o pierś Grijsa. Budził się na każdym kamieniu i zaraz zasypiał.

Szpital sióstr stał pod miejskim murem, od strony rzeki, i miał własny mur, niższy, z furtą w łuku. Zza niego ciągnęło ługiem i dymem z mokrego drewna.

Furtianka uchyliła okienko na szerokość dłoni.

— Za bramę tylko chorzy.

— Szukam siostry, która prowadzi rachunki. Wyceniam rzeczy.

Okienko się zamknęło. Vaelen nie zsiadł z konia. Deszcz ściekał mu z kaptura na rękawiczki.

Po długim czasie w okienku pokazała się inna twarz, starsza, z bruzdą między brwiami.

— Rzeczoznawczyni. Od czego?

— Od wszystkiego, co da się zastawić.

— To niech pani wejdzie. Sama. Chłopak może nosić.

Rygiel zgrzytnął. Koen zsunął się z konia, zanim Grijs zdążył go postawić. W furcie Eveline obejrzała się jeszcze. Furtianka patrzyła ponad ramieniem starszej siostry na Vaelena. Zamknęła bramę, kiedy starsza ponagliła ją ruchem dłoni.

***

Do izby ekonomki szło się przez salę chorych. Była długa i niska, łóżka stały w dwóch rzędach, a między nimi chodziła siostra z dzbankiem i łyżką. Przy każdym łóżku nabierała z dzbanka, pochylała się i szła dalej. Za nią sala cichła łóżko po łóżku.

Przy drzwiach, pod dwoma kocami, leżała dziewczynka z mokrymi od potu włosami. Jeden koc zsunął się na podłogę. Eveline podniosła go i przykryła jej nogi. Dziewczynka otworzyła oczy.

— Zimno?

Nie odpowiedziała. Naciągnęła koc wyżej, choć na czole miała pot.

Koen niósł kufer, który starsza siostra kazała mu wziąć spod schodów. Nazywała się Hadewych i prowadziła rachunki. Przy łóżku pod oknem zatrzymał go żołnierz z obandażowaną głową.

— Pić.

Koen postawił kufer i podał mu kubek ze stołka. Żołnierz pił, trzymając go oburącz.

— Jak się nazywasz?

— Koen.

— Koen.

Oddał mu kubek.

Pod oknem, za ostatnim łóżkiem, ustawiono skrzynie jedną na drugiej i przykryto płótnem, żeby siostry miały gdzie stawiać miski. Płótno zsunęło się z rogu. Na boku dolnej skrzyni ktoś zeskrobał nożem znak, ale skrobał płytko, a farba zdążyła wsiąknąć w drewno.

Tak wyglądały komody, z których przed zastawem zdzierano sygnaturę warsztatu. Zostawał cień, ciemniejszy od reszty. Ten Eveline znała z księgi adresowej i z nagłówka listu przewozowego: Północna Kompania Przewozowa.

Hadewych naciągnęła płótno z powrotem.

— Tędy.

***

Kufer pachniał kamforą i cudzymi szafami. Pierścionki leżały w lnianym woreczku, a łyżki owinięto w gazetę. Na dnie, w pończosze, był zegarek kieszonkowy w kopercie z grawerowanym statkiem.

— Ludzie zostawiają nam, co mają — powiedziała Hadewych. — Sprzedaję i kupuję ulgę. Ostatnio za mało sprzedaję.

Eveline rozłożyła łyżki na stole. Dwie odłożyła na bok.

— Te są platerowane.

— Platerowane sprzedaję na wagę. Niech pani mówi o zegarku.

Wzięła go w dłoń i otworzyła wieczko. Przy zawiasie zebrał się czarny osad, ale mechanizm był czysty.

— Zegarmistrz powinien go obejrzeć. Sam zegarek jest wart więcej niż reszta kufra.

— Zegarmistrz w mieście dał mi dwa srebrne.

— To niech siostra mu go nie sprzedaje.

— A pani by go za ile wzięła?

— Ja nie kupuję.

— To po co mi cena, której nikt nie da?

Hadewych wyjęła jej zegarek z ręki i położyła po swojej stronie stołu.

— Dwa srebrne to dwa tygodnie ulgi dla całej sali. Pani cena to nic.

Eveline sięgnęła po pierścionki. Przy trzecim Hadewych podniosła rękę.

— Lijsbet! — zawołała przez drzwi. — Przynieś to szkło. Niech ona powie, co to warte.

Siostra aptekarka była młodsza od niej. Miała zaczerwienione od ługu ręce i niosła coś w fartuchu. Położyła to między łyżkami.

Cylinder był długi na palec, przejrzysty, z cienką nitką wtopioną w środek. Nitka była matowa, szara. Eveline obróciła go pod światło. Przy podstawie wyczuła drobną rysę.

W Veyr podobne nitki biegły w przewodach przy fotelach. Tam były złote.

— Ile kosztuje nowy? — zapytała Lijsbet. — I gdzie się takie kupuje?

— Widziałam takie w Veyr. Za górami. Nikt ich tam nie sprzedaje.

Lijsbet zabrała cylinder ze stołu.

— To niech pani zobaczy, do czego jest.

***

W aptekarni było zimno. Słoje stały na półkach etykietami do ściany, żeby się nie płowiły. Pod oknem ustawiono metalowy pulpit na czterech niskich nóżkach. Z tyłu wyrastało ramię z kloszem, opuszczone nad blat. Z boku biegła wąska szczelina, a pośrodku metal zapadał się w płytkie, owalne zagłębienie.

— Lampa — powiedziała Lijsbet. — Przyszła ze skrzyniami z Kadenu. Ustawiamy klosz nad czołem gorączkującego i czekamy. Po godzinie gorączka spada. Nic innego tak nie działa, ulga tylko usypia.

W kieszonce z tyłu pulpitu tkwiły cylindry. Wszystkie oprócz jednego były szare. W ostatnim nitka jeszcze się złociła.

— Ten jest dla Mai. Leży przy drzwiach, mała, z gorączką od tygodnia. Rozgrzewam lampę dla niej. Przed wieczorem musi postać.

Eveline położyła palce w owalnym zagłębieniu. Brzeg był łagodnie ścięty, żeby to, co tu leżało, dało się podważyć jednym palcem. Sprawdziła szerokość i długość. Medalion zmieściłby się bez luzu.

— A tu? — Wskazała szczelinę.

— Nikt nie wie.

Lijsbet wysunęła szufladę pod stołem. Leżały w niej płytki z ciemnego metalu, ułożone w stos, każda z nacięciami na krawędzi.

— Były na dnie skrzyni. Hadewych chce je sprzedać. Ile dadzą za taki metal?

Eveline wyjęła jedną. Przesunęła paznokciem po nacięciach i sięgnęła do torby.

Węzeł na zawiniątku zacisnął się od wilgoci. Lijsbet pomogła go rozsupłać.

Płytka Tempo miała gęstsze nacięcia. Eveline położyła ją obok tamtej, wyrównała krawędzie. Szerokość była ta sama.

— Skąd pani to ma?

— Została mi po kimś.

Podniosła płytkę do szczeliny, żeby sprawdzić grubość.

W pulpicie coś szczęknęło. Metal przesunął się między jej palcami i zniknął do połowy.

— Proszę zaczekać — powiedziała Lijsbet.

Pod kloszem zabuczało. Na blacie zapaliła się biała kreska, a pod nią sylwetka dziecka z punktami wokół głowy, połączonymi cienkimi liniami. Eveline widziała taki zapis w Veyr.

Oparła dłonie o stół.

Pod sylwetką pojawiały się kolejne wiersze. Z prawej strony stała kolumna dat. Próbowała znaleźć początek, zanim znaki przesuną się dalej.

Światło spod klosza zeszło z blatu. Przesunęło się po jej rękawie i zatrzymało na czole.

Eveline odchyliła głowę. Światło poszło za nią.

— Nie ruszaj się — powiedziała Lijsbet.

Dotknęła blizny pod włosami. Poczuła ciepło także na palcach. Kiedy opuściła rękę, jasna plama znów znalazła się w tym samym miejscu.

Spojrzała na sylwetkę dziecka.

— To moja?

Lijsbet podeszła bliżej, ale zatrzymała się przy rogu stołu.

Na górze zapisu, w miejscu oznaczenia, widniała szara smuga. Eveline pochyliła się nad nią. Zobaczyła krzyżujące się ślady rysika, a przy samym brzegu fragment dawnego znaku. Ktoś skreślał go kilka razy, aż niemal nic nie zostało.

Powyżej dopisał jedno słowo.

Eveline.

Dolna kreska wielkiego E była za długa. Przy jej końcu ślad grubiał, bo piszący mocniej dociskał rysik. Nad literą została niewielka pętla.

Znała tę rękę. Tempo tak samo podpisał przegródkę w skrzynce z narzędziami. Eveline stała przy stole z garścią swoich drobiazgów i patrzyła, jak rozciąga pierwszą literę niemal na połowę miejsca.

— Nie zmieści ci się.

Obrócił skrzynkę, obejrzał napis i dokończył drobniejszym pismem.

— Zmieściło się.

Podała mu wtedy rzeczy do schowania, ale odsunął rękę i przysunął skrzynkę bliżej niej, żeby sama je włożyła.

Kiedy robiła spis w drwalni, przegródka była pusta.

Zapisała ją jako pustą.

Eveline przesunęła palcem po imieniu na blacie. Nie było zagłębienia po rysiku. Tylko ciepły, gładki metal.

— Znasz te znaki? — zapytała Lijsbet.

Przytaknęła.

— To moje imię.

Jeszcze raz obejrzała zatarte miejsce. Tempo musiał trzymać tę kartę przed sobą. Widział oznaczenie i dziecko. Usunął znak tak dokładnie, że teraz nie mogła odczytać nawet jego początku. Potem napisał „Eveline”, tą samą ręką, którą podpisywał przegródki i odkładał narzędzia.

— Tempo, co…

Odwróciła się od stołu.

Lijsbet stała pod półką, z dłońmi schowanymi w fartuchu.

— Co takiego?

Eveline miała jeszcze na języku resztę pytania i czekała na znajome westchnienie.

— Nic — odpowiedziała.

Wróciła do pulpitu. Litery straciły ostre krawędzie. Przetarła oczy rękawem i zaraz musiała to zrobić znowu.

Lijsbet wyciągnęła spod stołu stołek.

— Usiądź.

— Jeszcze nie.

Zapis nadal się przesuwał. Eveline przytrzymała palcem brzeg blatu, tuż przy imieniu.

W torbie leżał notes. Eveline otworzyła go na pierwszej pustej stronie. Ołówek ześlizgnął się po wilgotnym papierze. Zaczęła jeszcze raz, mocniej.

Przepisała oznaczenia wokół sylwetki. Przy zatartej rubryce zostawiła miejsce. Imię skopiowała powoli, choć znała je od dawna. Na końcu dopisała mniejszymi literami: „pismo Tempo”.

Lijsbet patrzyła ponad jej ramieniem.

— To on ci ją dał?

— Schował.

— Przed tobą?

— Nie wiem.

Lata przy innych wpisach różniły się o kilka. Rachubę znała z etykiet w archiwum Veyr. Przy jej imieniu stała liczba z siedmioma cyframi.

Przepisała ją. Spróbowała potraktować jak liczbę dni, jak w księdze zastawów, kiedy trzeba było obliczyć należność za długie przechowanie. Podzieliła, sprawdziła wynik. Wychodziły tysiące lat.

Pod kloszem coś zatrzeszczało.

— Wyjmij kartę — powiedziała Lijsbet.

Eveline dopisała ostatnią cyfrę.

— Już.

— Teraz. Ten cylinder jest dla Mai.

Światło na czole zrobiło się gorące. Eveline chwyciła płytkę za krawędź. Prawa dłoń nie domknęła się na metalu. Spróbowała lewą, ale płytka nie ustąpiła.

Lijsbet złapała ją przez fartuch i szarpnęła tak mocno, że pulpit przesunął się po stole.

— Przytrzymaj!

Eveline przycisnęła urządzenie. Siostra zaparła się nogą o nóżkę stołu i pociągnęła ponownie. Fartuch zsunął się z krawędzi.

Wiersze szły w górę, coraz szybciej. Eveline próbowała jeszcze czytać, chociaż rozpoznawała tylko pojedyncze znaki.

W ostatnim cylindrze nitka bladła od dołu.

— Jeszcze raz.

Lijsbet poprawiła chwyt.

Blat zgasł w połowie wiersza.

Obie przez moment pozostały pochylone nad urządzeniem. Potem płytka wysunęła się sama, na szerokość palca.

Lijsbet puściła fartuch. Wyjęła ostatni cylinder i przytrzymała go pod światło z okna. Obróciła go, obejrzała podstawę. Nitka była szara.

— Może któryś z tamtych jeszcze… — zaczęła Eveline.

— Wszystkie sprawdzałam.

Siostra odłożyła cylinder obok pozostałych, starannie, żeby nie stoczył się ze stołu.

Eveline wyjęła kartę. Była gorąca. Położyła ją na płótnie i czekała, aż będzie można ją zawinąć.

Lijsbet odłożyła do szuflady płytkę ze stosu i zasunęła ją.

— Trzeba skończyć wycenę.

***

Wieczorem Maja odsunęła łyżkę ustami.

— Gorzkie.

— Jeszcze trochę — powiedziała Lijsbet.

Eveline siedziała po drugiej stronie łóżka i trzymała kubek z wodą. Dziewczynka wypiła łyk i odwróciła twarz do poduszki. Po niedługim czasie zasnęła.

Lijsbet dotknęła jej czoła, potem karku pod mokrymi włosami. Zmieniła płótno na poduszce.

— Miała dostać lampę teraz? — zapytała Eveline.

— Tak.

— Jest coś jeszcze, co…

— Wodę trzeba przynieść. Ta już ciepła.

Eveline wstała z miską.

Na korytarzu minęła siostrę niosącą dzbanek ulgi. W sali ktoś prosił o podniesienie poduszki, a Hadewych wołała z izby ekonomki, że nie może znaleźć woreczka po pierścionkach.

Eveline przyniosła wodę i usiadła przy Mai. Wyżęła szmatkę. Ułożyła ją na czole dziewczynki tak, jak zrobiła to Lijsbet.

Aptekarka przesypywała przy stole resztę ulgi na wadze, szczyptę po szczypcie.

— Do czwartku — powiedziała do Hadewych. — Jeśli nikt nie przyjdzie z nogą.

Żołnierz pod oknem zawołał o picie. Koen siedział na stołku przy jego łóżku. Podał mu kubek.

— Dzięki, Joost.

— Proszę — odpowiedział chłopak i przytrzymał naczynie, żeby woda nie rozlała się na pościel.

Hadewych przyniosła kufer do stołu w sali. Eveline wróciła do wyceny. Zapisała pierścionki, każdy osobno, potem łyżki, srebrne na sztuki, platerowane na wagę. Na trzeciej łyżce się pomyliła i zaczęła liczyć od nowa.

Otwarty notes leżał obok. Na stronie, którą zapisała w aptekarni, jej imię miało za długą dolną kreskę w wielkim E. Skopiowała nawet to. Przykryła stronę kartką z wyceną.

Przy zegarku wpisała swoją cenę. Hadewych przeczytała wszystko od góry do dołu. Przekreśliła kwotę przy zegarku i nad nią napisała dwa srebrne. Potem podała Eveline pióro.

— Podpis tutaj.

Eveline podpisała i oddała jej kartkę.

— Zegarek też proszę zawinąć — powiedziała siostra. — Rano go zaniosę.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania