Pokaż listęUkryj listę

Opoww *** Jak to Kosmitów spotkałem

Powtórkowy tekst wrzucić się dał,

z okazji Międzynarodowego UFO Dnia

---------------------------------------------

 

 

Nigdy nie przypuszczałem, że są tak bardzo zieloni. Tacy pełni nadziei. Nawet bardziej od okolicznych krzaków obleczonych w liście i mojej spoconej podkoszulki. Też wilgotno ciemno, zielonej. No bez przesady. Nie aż tak. Stoję wryty w ziemię, jak samotne radło, na polu niezupełnie świętej pamięci, dziadka i nie wiem co mam robić. Wyszli zza drzew zupełnie bezszmerowo. Tak bardzo delikatnie, jakby w ogóle nie byli obcymi. Myślę sobie, że to mogą być jacyś przebierańcy, ale chyba nie. Za dokładne kostiumy.

  

Podchodzę do jednego, żeby stwierdzić, czy czułek można odkleić. Nic podobnego. Aż się dziwię, że mam tyle odwagi. Całkiem możliwe, że jestem pierwszym człowiekiem na ziemskim globie, który tak dziwnie przywitał obcą cywilizacją, ciągnąc przybysza za ucho. Jeżeli oczywiście są to uszy, a nie na przykład: oczy, lub jeszcze coś innego. Też małego. A zatem stoję przed nimi, z wiaderkiem grzybów i dziwię się samemu sobie, że przed chwilą byłem takim porąbanym ziemianinem, którego obcego zielonego, wytargał za coś, nie bacząc na ewentualne konsekwencje, nawet dyplomatyczne.

  

Jest ich trzech. Duży, Mniejszy i Kurdupelek. Oczywiście wszyscy zieloni. Jednak nie tacy zieloni, w sensie znajomości języków. Bo po co by wyłazili, nie chcąc ze mną pogadać. Na pewno są cierpliwi i wyrozumiali, bo tylko nieznacznie głowami kiwają. Wyglądają prawie tak jak ja, tylko są trochę ładniejsi i mają wspomniane czułki. Mnie znowu na grzyby wygnano, żebym po okolicy nie chodził i dzieci nie straszył. Chociaż nie wiem. Może mam ego zakompleksione i sobie wmawiam, że brzydalem jestem i nic ponadto. Nie wyglądają na strachliwych.

  

Duży Zieleniak wychodzi trochę do przodu i zadaje pytanie po mojemu:

  

– Powiedz Ziemniaku...

– Tylko nie Ziemniaku.

– Powiedz Ziemianinie, czy jesteś dumny z tego, że należysz do rasy ludzkiej?

   

O w mordę! Takiego pytania pełnego patosu się nie spodziewałem. Czy jestem dumny?

No cóż, myślę sobie. Gdyby chodziło tylko o mnie, to rzecz jasna, że tak. Jak najbardziej. Ale jak pomyślałem o życiu na Ziemi… i w ogóle wziąłem pod uwagę wszystkie za i przeciw, jacy bywamy wobec siebie nawzajem i zwierzaków i przyrody… to nie wiem co odpowiedzieć. Drepcę z nogi na nogę, oczka mam spuszczone i coś tam mruczę bez zobowiązań. Duży podchodzi do mnie i mówi łagodnie jak do dziecka:

   

– Czyli nie jesteś dumny? Tak?

– Tego nie powiedziałem.

– Ty nic nie powiedziałeś.

– Ale mruczałem. A jak mruczę, to myślę.

– No nic, dajmy sobie spokój – to powiedziawszy, wziął mnie za rękę i zaprowadził przed tego Mniejszego i Kurdupelka. – To jest moja żona, a to jest mój synek – przedstawił w ten sposób swoją rodzinę. – A ty kim jesteś?

– Ja? Człowiekiem.

– To dobrze, że powiedziałeś. Sam bym na to nie wpadł.

– O… to w kosmicznych przestworzach znają pojęcie: sarkazmu?

– Musimy cię zbadać, lecz najpierw polecimy nad Ziemię, żeby się przygotować do ataku. Rozumiesz? Oczywiście ty polecisz z nami.

  

Do jakiego: ataku. Jestem coraz bardziej zatrwożony. O siebie i całą ludzkość. Czyżby planowali jakąś małą inwazyjkę na malutką Ziemię, między śniadaniem a obiadem. Ale cóż mogę na to poradzić. Przecież ich nie zatrzymam. No może gdybym im czułki wyrwał. Odpada… teraz już nie pozwolą przy nich gmerać. Nie mam co rozpaczać, nad rozlaną Drogą Mleczną i rozbitą butelką wszechświata. Grzecznie pytam:

  

– Do jakiego ataku? Mogę wiedzieć?

– Możesz. Do ataku śmiechu.

– Śmiechu? Ze mnie?

– Też.

– A dlaczego musicie to robić na orbicie?

– Bo nasz śmiech jest bardzo donośny. Moglibyśmy Ziemię uszkodzić.

– Czyli nie chcecie…

– Nie marudź, tylko wsiadaj!

– Gdzie i w co?

  

Po chwili słyszę, jak mówi do żony:

  

– Kochanie, bądź tak dobra i zdejmij z naszego pojazdu, szatę przezroczystości.

– Nasze szaty „prawie człowiecze” też mam zdjąć? – pyta zielona żona.

– No gdzie tam! Ani się waż! Padnie nieżywym trupem, gdy zobaczy nas oryginalnych.

– Tacy jesteście nieładni. Bardziej ode mnie?

– Wręcz przeciwnie. U was istnieje takie coś jak… jak to było… no mam to na końcu czułka…

– Zawiść, zazdrość?

– Oooo… o tuż to.

– E tam! Mnie tam żadne piękno nie przeraża.

– Nie bądź taki pewny. Wsiadaj. Czas na badanie.

  

– A nie mogę uciec?

– Możesz, ale nie uciekniesz. Bo coś się tobie przytrafiło, w twoim nudnym życiu. Nie chcesz stracić takiej okazji, przyszło medialnej.

– Czytacie w moich myślach?

– Nie ma takiej potrzeby.

– A śmiech? Już nie chcecie?

– Przed chwilą wróciliśmy. Razem z tobą.

– Nie pamiętam.

– Za to my pamiętamy, czego nie pamiętasz. Wszystko jasne?

– Jak Słońce.

– Słońce to normalnie… pikuś. Wsiadaj. Zapraszamy serdecznie.

– A wiaderko z grzybami mogę wziąć?

– Możesz, tylko czymś nakryj, żeby się po całym statku nie rozbiegły.

– Grzyby nie biegają. Przynajmniej te co znam.

– My na wrogiej planecie. Musimy być na wszystko przygotowani.

– Co racja, to racja.

  

Jestem święcie przekonany, że wnętrze uderzy w zmysły, jak lawina cudownych widoków. Nic bardziej mylnego. Jakbym w pokoju moich dziadków przebywał. Nawet stół podobny. Jedynie aparatura dziwna jakaś wokół stoi. Na szczęście nic nie mruga, szeleszcząc złowieszczo. Nagle zupełnie niespodziewanie, leżę na stole, w pozycji nagiej leżącej. Ręce na bokach, nogi trochę też, ale przywiązany niczym nie jestem. Jednak ruszać się za bardzo nie mogę. Za chwilę włazi cała rodzina, ale tylko Duży podchodzi do mnie. I od razu musiał się zaciekawić tym, co mam między nogami. Zboczeniec międzygalaktyczny, pomyślałem cicho, żeby mnie nie podsłuchał. No i oczywiście usłyszałem pytanie:

  

– A co to?

– To jest mój… członek – rzeczę z pewną nutką dumy. – Ale mogą być jeszcze członkowie spółdzielni albo członkowie rodzinni. Miło z takimi pogawędzić. Bo musisz wiedzieć, że czasami lubimy porozmawiać między sobą. Nie tylko z obcymi.

– Z nim też rozmawiasz?

– Z kim?

– No z nim.

– Nie, nie… z nim nie rozmawiam.

– A czemu?

– Nie umie mówić.

– Skoro nie przydatny, do go utnę. Co ty na to? Po co ma zawadzać.

 

– Tylko nie to! On służy do tego, żeby było nas więcej. U nas też są kobiety, jakbyś chciał wiedzieć.

– Nie muszę wiedzieć, bo wiem. Im będzie was więcej, tym mniej miejsca dla nas.

– A jednak planujecie inwazję na Ziemię. Tak myślałem.

– Za milion lat.

– Aha… no to nie musimy się przejmować.

– My z... więcej… mamy problem… który w sumie nas cieszy. Nasze żony wydają corocznie średnio: tysiąc osobników. Prawie wszystkie przeżywają. Mówię tobie Ziemianinie, zjazdy rodzinne u nas, to naprawdę kupa zamieszania. Na szczęście w nieszczęściu, nasz świat jest bardzo, bardzo wielki. Raczej żyjemy w zgodzie…

– Raczej?

– No… zdarzają się utarczki. Jak wszędzie.

– Mogę zapytać o szczegóły? Ilość zabitych, rannych i tego tam?

– Nie.

 

– Tak myślałem. A swoją drogą, gdybyście żyli w moim kraju, to mając tysiąc dzieci… bo u nas jest taki dodatek…

– No słucham?

– Nic, nic.

– Ukrywasz swoje myśli. Jak ty to robisz?

– Nie wiem. Może nie mam za bardzo… co ukrywać? Jak myślisz?

– Myślę, że albo twoja inteligencja, jest jak to ziarno gorczycy, co upadło na skałę, albo… co to ma być… co to za cholerstwo tutaj stoi? – zainteresował się Zielony.

– Gdzie?

– Przy nodze od stołu.

– Nic nie widzę, bo leżę na stole. Może wiewiórka?

  

Nagle stoję na podłodze. Nawet ubrany. Oni trzej stoją za mną i się trzęsą ze strachu. Albo z czegoś innego. Sam nie wiem. Spoglądam na miejsce przy nodze od stołu. No rzeczywiście. Mnie też zatyka, ale lęku nie zaznaję. Mało to się nasłuchałem o nich w różnych bajkach. Na podłodze stoi: Krasnoludek. Na dodatek wnerwiony, bo mu robak z ust zwisa. Wypluwa go i piskliwie rzecze:

  

– Obudziły mnie jakiś hałasy. Patrzę przez dziurę w grzybie i cóż widzę. Jakaś stalowa szeroka rzeka, fundament mojego domku podcina. Za chwilę cała chałupa się podnosi a ja uderzam głową o skamieniałego robaka, bo jestem zbieraczem takich wykopalisk. Ocknąłem się dopiero tutaj. We wiadrze. Zobaczyłem tych trzech Zielonych. Aż mi się lżej na sercu zrobiło, bo jakbym nagle w lesie stanął. Opowiedziałem im o tym, co mówię tobie, okrutny barbarzyńco. No i co ty na to?

  

– Mam gadać do krasnoludka? Krasnoludków nie ma!.

– To czemu Obcy tacy zastrachani?

– Bo ja wiem. Czego się boicie? – pytam obcej cywilizacji.

– Ciebie. Skoro twoja rasa jest taka paskudna, że nawet takich malutkich krzywdzi, podcinając chałupę nożem...

– Nie mogę skrzywdzić kogoś, co nie istnieje. Dajcie se luz.

– Akurat – smęci Skrzat.

– … to co dopiero takich dużych zielonych, jak my. Teraz wiemy, dlaczego te wasze drzewa w naszej barwie rosną. Żeby nas zwabić, a później rozmnażać i do niewolniczej pracy zaciągnąć za marne grosze, bez żadnych dodatków. Co to, to nie. Nie oczekujcie żadnej inwazji z naszej strony. Nie doczekanie wasze. Nawet za miliard świetlnych lat.

  

*

– No i co. Fajną szopkę odstawiłem. Musisz przyznać. – rzecze Krasnoludek. – Nie wiadomo, jakby się dalsze badania potoczyły i co by tobie ucięto. Podziękujesz mi chociaż?

– Chętnie bym podziękował, ale jak już powiedziałem: krasnoludki nie istnieją. Po prostu… nie wierzę w krasnoludki.

– Ale ten jeden uwierzył w ciebie.

– Warto było? – pytam skrzata.

– A jak myślisz?

– Masz fajną zieloną czapeczkę. Całkiem spoko.

– No ba.

Średnia ocena: 4.8  Głosów: 4

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (8)

  • kigja 7 miesięcy temu
    Trochę pamiętałam, ale nie wszystko. Klimat zakręcony, ale z grubym, podwójnym denkiem we wiaderku?

    Ciekawe, czy UFO istnieje...

    Pozdrawiam Dekaosie ?
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Kigja↔Sądzę, że ich istnienie lub nie, jest równoważne. Wszechświat ma zapewne w sobie, jeszcze wiele zagadek, natury niezbadanej, w której mogą lub nie, egzystować(:?:)
  • Trzy Cztery 7 miesięcy temu
    Jest tu ślad teorii Ericha von Danikena. Ta zielona czapeczka krasnoludka, który dobrze życzy Ziemianinowi (ratuje go, bo być może wcześniej go sobie "rozwinął" cywilizacyjnie), daje do myślenia...
    W wielu miejscach można się uśmiechnąć. Fajne opowiadanko!
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    TrzyCztery↔Dzięki:)?↔Krasnoludek ma tu w pewnym sensie, istotne znaczenie↔Pozdrawiam?:)
  • Pobóg Welebor 7 miesięcy temu
    Cudo. Krasnoludka się nie spodziewałem, a przecież wierzę w nie... Miałem w domu, zabierały noże i widelce, które wpadły za kuchenkę. Moja Mama uważała że to czarna dziura, też nie potrafiła w krasnoludki uwierzyć. A ja znam kogoś, kto widział jednego. Faktycznie miał czapeczkę. Chryzostom Pasek również je widział w Danji. Wiwat skrzaty!!!
    Pozdrawiam ?
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Pobóg Welebor↔Dzięki:)↔W sumie nie można udowodnić, iż krasnalki nie istnieją:)
    Brak obserwacji takowych, to o wiele mało↔Pozdrawiam?:))
  • szopciuszek 7 miesięcy temu
    " o tuż to" - otóż

    Moja ulubiona ksiazka obrazkowa z dzieciństwa była o skrzatach właśnie. Zrobiona tak, że przypominała najprawdziwszą encyklopedię skrzatów wszelakich. Piękna! Zielone czapki za to nosiły tylko skrzacie damy. No i różnica taka, że skrzaty nie mieszkały w grzybach, tylko zmieniały się w grzyby, żeby się ukryć przed człowiekiem.
    Fajne opowiadanko. Bardzo przemówił do mnie pomysł, że na statku kosmicznym jest jak u babci ;)
    No i krasnacz wierzący w człowieka :)
  • Dekaos Dondi 7 miesięcy temu
    Szopciuszek↔Dzięki:)↔Ano. Skrzaty, to ciekawe pomysły mają?:))↔Zakończenie, to takie trochę... niejednoznaczne specjalnie?:))

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania