Pokaż listęUkryj listę

Opoww *** O Człowieƙʋ Świętopɾɑwʯɱ

Mówiono o nim, że to chodzący wór cnót wszelakich. Faktycznie. Ciężko stąpał zawsze prawą stroną ulicy. Co prawda, gdy wracał to miał problem, lecz echa kroków jego – pomimo przeciwności losu – koiły zbłąkane dusze. Przytulały wielokrotnością balsamicznych odbić. Szczególnie ściany inaczej odrapane oraz olane ciepłym moczem. Niektórzy nawet widzieli nad bezbarwną czapką, jaśniejącą aureolę.

 

W jej lśniącym prześwitywaniu połyskiwała szubienica z powieszoną pogardą. Wystawały z niej wyciśnięte przez pętlę – tudzież rozszarpane szponami miłości do bliźniego – strzępki sinego języczka. Gdzieniegdzie ozdobiony podeptaną pychą – w której jęczały pogniecione, jedynie słuszne prawdy – był wisienką na dodającym otuchy torcie, gdzie każdy skonsumowany kawałek, stanowił nieskazitelny przykład do naśladowania.

  

Zatem nie można się dziwić, iż jego utonięcie w pobliskim jeziorze, wywołało zdziwiony szok oraz niedowierzanie. Tym bardziej, że zgodnie z informacją zawartą w plotce, chciał go ktoś uratować, bo w porę zauważył i popłynął z wyciągniętymi ku pomocy, rękami. Niestety. Tonący odpychał wybawiciela, ze słabnącym – z każdym zachłyśnięciem – obrzydzeniem, gdyż podobno ów, był nieczysty. A przecież woda przezroczysta jak kryształ, nie skłaniała ku temu. Niby gdzie się miał ów ratownik z dobrego serca, pobrudzić.

 

Niestety. Pomimo wzmożonych chęci, nie dał rady. Tonący pogulgotał jeszcze deczko, pomachał rękami, pokazał środkowy palec swojej tożsamości i zaczął spływać w kierunku dna. Ciężka aureola, kilka sekund pobujała się na falach, a zaś przydusiła go jeszcze bardziej, co by mu łatwiej było utonąć.

 

------------------------------------------------

Na cmentarzu o zmierzchu, panuje zazwyczaj grobowa cisza. Ma to zapewne związek z faktem, iż z krtani nieboszczyków, plecionek kości lub kupek prochu, raczej żadne dźwięki między grobami, rozkładać się nie mogą. A jednak dzisiaj, w ten ciepły, przytulny podwieczorek, jest deczko inaczej. Może nie tyle dotyczy to dźwięków, lecz dziwnej, błękitnej poświaty, prześwitującej od jakiegoś czasu, przez niewielkie okna kostnicy, oraz trzepotu czarnych skrzydeł, dźwigających ciała kruków. Nadlatują ze wszystkich stron, siadają w ciężkiej ciszy, na zarośniętym mchem dachu, oraz okolicznych drzewach i żaden nawet dzioba nie otworzy, by zakrakać. Jakby zlęknione na coś czekały, przyklejone póki co, musowym zaproszeniem na tajemne spotkanie, przez biesiadników wpół drogi, pomiędzy światami.

 

Którzy będą się przeciskać, na drugą stronę cmentarnej rzeki, gdzie czas już nie płynie, chociaż piranie owszem. Niektórych nie przepuszczą, by rozszarpać szczęśliwe zmartwychwstanie. Nagle okna kaplicy, samoczynnie otwierają szklane okowy. Czarne smugi w poświacie księżyca, obleczone w skrzydła, noszone podmuchem wiatru, zaczynają wlatywać do środka. Tłoczą się niemiłosiernie, czarnym kłębowiskiem, ocierając ściany. Ranią siebie nawzajem, lecz i tak nie wszystkim jest dane wlecieć. Wiele ciał, jako kupka pierzastego pyłu, jest rozwiewana przez wiatr. Spoczywa na gałęziach, tworząc ciemne, podłużne całuny, przyozdobione strzępkami skrzepłej krwi, przez które gdzieniegdzie prześwituje zieloność.

 

Niewielka dziewczynka w białej sukience, pojawia się jak spod ziemi. Każdy mijany przez nią grób, zmienia swoją strukturę. Niektóre migoczą ciepłym blaskiem, inne płoną jak pochodnie lub pozostają bez zmian.

 

Z kostnicy wychodzi inna postać, w czerwono zielonej szacie. Jako że błękitne światło pada od tyłu, widać jej wielki cień, na kurtynie z mgły, która sama siebie zaistniała. Lecz postać nie idzie w tym kierunku, tylko w odwrotnym. Patrzy w stronę Księżyca. Z żółtej pełni zwisa kropla krwi. Zaczyna spadać w kierunku ziemi.

 

W tym samym czasie, dziewczynka wchodzi do kostnicy. Zamyka za sobą drzwi. Z okien wylatują biało szare motyle. Szybują nad cmentarzem. Siadają na grobach. Wiele na tych co płoną. Jakby musiały. Ogień ich jednak nie spala, tylko zwęgla skrzydła.

 

Spadająca kropla jest coraz większa. Tworzy okrągły cień. W końcu pochłania cały cmentarz, gęstą czerwienią, niczym rozłożysty kwiat.

 

O brzasku, na oszronionej łące, spowitej migoczącą mgłą, dziecko przytula pąk róży.

Ów rozkwita w trzymających dłoniach, nieskończonością płatków.

Gdy pierwszy promień słońca, opromienia jej twarz, rzuca go w kierunku nieba.

Średnia ocena: 4.8  Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (24)

  • BarbaraM Sadowska 4 miesiące temu
    Ale to ze mną zagrało. Rytm słów i jakowaś taka ironia, której nie potrafię poprawnie napisać. I tak sobie płynę albo tonę- dla zdrowotności pysznej psyche. Dziękuję za to.
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    BarbaraM Sadowska↔Dzięki:)↔Fakt. Jakowaś ironia jest, ale zrozumieć można i tak i siak. Jak kto chce.
    Pozdrawia?:)
  • Pasja 4 miesiące temu
    Autodestrukcja życia. Emocje nie wyzwoliły w nim pokusy na zmianę wora cnót na niecnoty. Czy takie oryginalne dziwactwo ma miejsce w tym /prawowitym/ świecie? Może jednak trzeba psychicznej równowagi, by nie utonąć w tym rynsztoku codzienności.

    Pozdrawiam
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Pasjo↔Dzięki:)↔Właśnie. Słusznie prawisz. Równowagi, bez skrajności i tego tam↔Pozdrawiam?:)
  • Pobóg Welebor 4 miesiące temu
    Wór cnór wszelakich – ale extra. Ciężar świętości jest trudny do zniesienia, świetny text.
    Pozdrawiam ?
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    P.W↔Dzięki:)↔Ano. Zapewne. Jakikolwiek by nie był, lub był↔Pozdrawiam?:)
  • Piotrek P. 1988 4 miesiące temu
    Ha ha ha, ale odjechany odlot ?! Takie krótkie, a takie przebojowe ?.

    5, pozdrawiam ☺️
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Piotrek P.1988↔Dzięki:)↔Za "odlot" też rzecz jasna↔Pozdrawiam?:)
  • ZielonoMi 4 miesiące temu
    A ja mam wrażenie, że każda Twoja praca jest lepsza od poprzedniej. "Przytulały wielokrotnością balsamicznych odbić" - sztos! 5, jak zawsze. ?
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    ??ZielonoMI??↔Dzięki:)↔Czasami coś mnie napadnie, w różnych przesłaniach↔Pozdrawiam?:)
  • Sajmar 4 miesiące temu
    Krótko, a trafnie ;) bardzo dobry tekst!
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Sajmar↔Dzięki:)↔Ano krótko. Bywa, że bywa inaczej:)↔Pozdrawiam?:)
  • Marian 4 miesiące temu
    Tak, aureole przeważnie są za cieżkie, dla tych co sobie je sami zakładają.
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Marianie↔Dzięki:)↔Ano fakt. Coś jest w tym stwierdzeniu?:)
  • Trzy Cztery 4 miesiące temu
    Dekaos, w ramach eksperymentu zaczęłam czytać od ostatniego akapitu, i - może się zdziwisz - wszystko pasowało.
    Przeczytałam później tak, jak powinnam. Obie wersje dobre.
    Czytanie od końca czasem do niczego się nie przydaje, ale tu - sam zobacz, jak intrygujący byłby wtedy wstęp:

    "Niestety. Pomimo wzmożonych chęci, nie dał rady. Tonący pogulgotał jeszcze deczko, pomachał rękami, pokazał środkowy palec swojej tożsamości i zaczął spływać w kierunku dna".

    Wierszyk na cześć tego opka:

    Opowiadanie uniwersalne

    Można czytać od końca
    i od początku,
    I wszystko w porządku.
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    TrzyCztery↔Dzięki:)↔Faktycznie. Zgodnie z wierszykiem Twym, ale nie było to moim zamysłem.
    Jedynie aureolę, można utożsamić z kryształową wodą, co symbolicznie podobne.
    A zatem początek →jako prolog i zaś, jak do tego doszło↔Pozdrawiam?:)
  • Szpilka 4 miesiące temu
    A gdy spadnie aureola
    na ten łysy łeb zakuty,
    Bóg zawoła - zaraz, hola!
    Znów do nieba chcesz na skróty?

    Dekaos, bardzo celne i dobrze napisane ??
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Szpilko↔Dzięki:)↔O właśnie. Coś w ten deseń↔Pozdrawiam?:)
  • szopciuszek 4 miesiące temu
    "wyciągniętymi ku pomocy, rekami" - rękami
    "wywołało zdziwiony szok" - tu słowo "zdziwiony" chyba nie jest wymagane ;)

    Co mogę powiedzieć? I dobrze mu tak. ;)
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Szopciuszek↔Dzięki:)↔Zaraz rękom dołączę ogonek:))↔Zdziwiony szok, to takie "dwa w jednym" jakby
    Pozdrawiam↔?:)
  • Tjeri 4 miesiące temu
    Świetne... I same obserwacje jak ich przelanie na ekran.
    Cymesiki:
    "rozszarpane szponami miłości do bliźniego"
    "chodzący wór cnót wszelakich"
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Tjeri↔Dzięki:)↔Mało Ciebie u mnie, to tym bardziej miło mi↔Pozdrawiam?:)
  • Józef Kemilk 4 miesiące temu
    Nieco nie pasuje mi zdziwienie ogółu. Z tego co rozumiem, to facet lubił popić i sam siebie uważał za świętego (inni raczej nie). Taka mieszanka jest doskonała dla samobójstwa
    Pozdr.
  • Dekaos Dondi 4 miesiące temu
    Józef Kemilk↔Dzięki:)↔Czasami można się zdziwić, czemu ludzie się dziwią↔Pozdrawiam?:)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania